[OS] Some

posted on 08 Jan 2017 00:17 by pphelpz-bbfic in dog
Title: Some
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon] ft. Lee Dong Hwi
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก...

Author's note : 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

เขาตอบไม่ถูกว่าทำไมถึงชอบจียง

 

หรือจะเรียกได้ว่า เป็นอีกคนที่หลงเสน่ห์หมอนี่ในวัย 18 ปีเข้าเต็มเปา

 

.

 

 

.

 

“ยิ้มน่ารักมั้ง เหมือนลูกแมว”

 

“มึงชอบแมวเหรอ”

 

“เปล่า กูเกลียดแมว”

 

“มึงแม่งบ้าชัดๆ ซึงฮยอน”

 

ก็ว่างั้นแหละ

 

ยองเบส่ายหน้าอย่างระอาใจ กะอีแค่เขากำลังคุยๆกับควอนจียง ทำไมทั้งยองเบ พี่เท็ดดี้ พี่เบคกี้จะต้องมาวุ่นวายกับเค้าขนาดนี้ด้วย ก็รู้นะว่าจียงก็น้องพี่ๆ แต่ว่าเขาก็ไม่ได้จะทำอะไรไม่ดีนะ

 

“จียงมันซับซ้อน เอาแต่ใจเหี้ยๆด้วย กูไม่อยากให้มันคบใคร ทะเลาะกับแฟนทีพวกกูนี่แหละที่ซวย” อันนี้พี่เท็ดดี้

 

“เรายังไม่ได้คบกันเลยพี่ ใจเย็น”

 

“มึงจริงจังกะมันปะเนี่ย?”

 

“ก็บอกว่าแค่ดูๆกันอยู่ไง”

 

 

"ฉันก็ชอบนาย...แต่จะให้คบกันตอนนี้มันดูจะเร็วเกินไปหน่อย...ดูๆ กันไปก่อนแล้วกันนะ"

 

และนั่นเป็นคำพูดที่ทำให้เราสองคนตกอยูในสถานะ ‘กำลังดูๆกันอยู่’ อย่างตอนนี้

 

.

 

.

 

.

 

เขารู้อยู่แล้วว่าจียงเสน่ห์แรง ถึงจะไม่ใช่เด็กกิจกรรมที่ใครๆรู้จักดี แต่คนส่วนใหญ่ในคณะก็น่าจะรู้จักควอนจียง 

 

เขากำลังยืนมองจียงที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงม้าหินจากที่ไกลๆ ไม่นานก็มีผู้ชายคนนึงที่น่าจะเป็นรุ่นพี่เดินมาพร้อมแก้วกาแฟเย็น วางประเคนให้หมอนั่นถึงที่ เขาเห็นยิ้มสวยถูกส่งไปตามมารยาท ยิ้มที่อยู่ก้ำกึ่งระหว่างความหยิ่งกับเฟรนด์ลี่ ไม่เห็นหมอนี่จะเคยยิ้มให้เขาแบบนี้เลย

 

“ไม่ปฏิเสธเลยนะ” ซึงฮยอนพูดขึ้นตอนจียงหยิบแก้วกาแฟมาดื่มหน้าตาเฉย เขาเดินมานั่งเท้าคางอยู่ฝั่งตรงข้าม จียงไม่มีท่าทีประหลาดใจ หรืออาจจะชินซะแล้ว

 

“ของฟรี จะปฏิเสธทำไม”

 

“อย่างนี้เค้าเรียกว่าให้ความหวังนะรู้ปะ”

 

“ฉันแค่รับกาแฟมา ไม่ได้ให้ความหวังอะไรใครตรงไหน”

 

“แล้วแบบไหนของนายคือให้ความหวัง?”

 

“…..” 

 

“แบบฉัน?”

 

“ไอ้โง่... ไปนั่งโง่ไกลๆไปจะอ่านหนังสือ”

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

เขายอมรับว่าก่อนที่จะได้เจอจียงก็คุยกับคนนู้นคนนี้ไปเรื่อย กับหลายคนก็ยังสานสัมพันธ์กันต่อแม้แต่ตอนนี้ เหมือนที่เขากำลังทำกับจียง 

 

แต่พอคิดว่าจียงเองก็มีคนเข้ามาคุยอยู่เหมือนกัน ก็ทำให้หงุดหงิด

 

เขาตอบไม่ถูกว่าชอบจียงขนาดไหน ขนาดนั้นเลยรึเปล่า หรือแค่ชอบเฉยๆเหมือนที่ชอบคนอื่น

 

.

 

.

 

 

วัดถัดมาเค้าก็เห็นรุ่นพี่ผู้ชายอีกคนเข้ามาหาจียงอีก คราวนี้เป็นซูชิ ที่ดูจากที่ไกลๆยังรู้เลยว่าเป็นซูชิถูกๆ แลกกับรอยยิ้มจอมปลอมแบบเดิม และเจ้าตัวก็นั่งกินหน้าตาเฉย คงไม่พ้นเหตุผล “ของฟรี” อีกนั่นแหละ หรือไม่ก็ใจดีเกินกว่าเหตุไปหน่อย

 

“ไม่มีตังซื้อข้าวกินเองเลยเหรอไง ต้องให้คนอื่นเค้าคอยซื้อข้าวซื้อน้ำมาให้ตลอด”

 

“ถ้าหงุดหงิดก็ไปไกลๆ รำคาญ ฉันไม่ใช่ที่ที่จะมาระบายอารมณ์ใส่ได้นะ”

 

ซึงฮยอนกลืนน้ำลายเอื๊อก จียงพูดตรงไปตรงมาแบบนี้เสมอ ไม่มีวางท่าเกรงใจหรือประหม่าใดๆ และก็ถูก เขาหงุดหงิด เพราะรอยยิ้มจอมปลอมนั่น และซูชิปลอมนี่ด้วย 

 

“ไม่ต้องกินแล้ว ฉันจะพาไปเลี้ยงซูชิดีๆ”

 

ซึงฮยอนดึงกล่องซูชิออกมาจากมือจียง เค้าทนเห็นมันนั่งกินหน้าตาเฉยไม่ได้จริงๆ ทำไมกันวะ

 

“โฮ่วว พ่อคนรวย”

 

“ฉันจะซื้อกาแฟ ซื้อของดีๆให้นายกินทุกวันเอง อย่าไปรับของใครมาง่ายๆ แบบนั้นสิ บอกแล้วไงว่ามันเหมือนให้ความหวังเค้า”

 

“แล้วยังไงล่ะ”

 

“ก็อย่าไปให้ความหวังคนอื่นแบบนี้สิ ให้ฉันได้คนเดียว”

 

“เอาแต่ใจชิบเป๋งเลย”

 

“เออ”

 

“ทีตัวเองยังไปเลี้ยงข้าวใครได้ตั้งหลายคนเลย”

 

“…..”

 

“ฉันไม่อยากเป็นแค่หนึ่งในนั้นที่นายจะพาไปเลี้ยงข้าวเมื่อไหร่ก็ได้หรอกนะ”

 

จียงทำเหมือนไม่สนใจ แต่พูดแบบนี้ก็แปลว่ารู้เรื่องของเขามาบ้าง ซึ่งคงไม่พ้นมาจากปากไอ้ยองเบ

 

สาวๆ ที่เขาคุยด้วยมีทั้งดาวคณะนู้น คณะนี้ ตัวท็อปทั้งนั้น จะให้เขาทิ้งสาวๆ สวยๆ ชาติตระกูลดี เพราะหมอนี่คนเดียวเหรอไง

 

ซึงฮยอนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ดวงตาสีน้ำตาลของจียงจ้องมองมาอย่างที่ทำเอาร้อนๆ หนาวๆ ตัดสินใจหันหลังขวับจะเดินกลับไปทางคณะตัวเอง รู้อยู่แล้วว่าจียงไม่มีทางจะเรียกรั้งเอาไว้

 

.

 

 

 

เดินไปไม่ถึงสิบก้าว ก็ต้องเดินย้อนกลับมาทางเดิม ควอนจียงกำลังใช้ตะเกียบคีบซูชิราคาถูกขึ้นมากินต่อ และก่อนที่มันจะเข้าปาก “โอเค ฉันจะเลิกคุยกับทุกคน คราวนี้จะไปกินข้าวกับฉันได้ยัง?” 

 

ปลาดิบเข้าปากไปเป็นที่เรียบร้อย 

 

“เป็นบ้าเหรอไง?”

 

“ควอนจียง เพราะฉันชอบนายมากไง ถึงเป็นแบบนี้”

 

ชอบมากเพราะอะไรกันวะ แม้แต่ตอนนี้วินาทีนี้เขายังตอบตัวเองไม่ได้เลย

 

เขาเห็นจียงก้มหน้าหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มเหมือนลูกแมว แมวที่เขาเกลียด เพราะมันชอบทำให้ของในบ้านเละเทะไปหมด ไม่เคยเชื่อฟัง และใครๆก็คุมไม่อยู่

 

 

รู้ตัวอีกที ควอนจียงก็ตัดคู่แข่งของตัวเองไปได้ทั้งหมดอย่างสิ้นเชิงเพียงแค่คำพูดไม่กี่ประโยค สมศักดิ์ศรีจริงๆ

 

.

 

 

.

 

ตั้งแต่ตอนนั้นเขาก็ถูกไอ้ยองเบด่าว่าหลงจียงหัวปักหัวปำ ตัวติดกันตลอดเวลา เปล่าซะหน่อย ก็แค่ไม่มีคนอื่นให้ไปหาแล้ว เพราะหมอนี่คนเดียว

 

วันถัดมาเค้าก็เห็นรุ่นพี่ผู้ชายคนแรกเอากาแฟเย็นมาให้อีกครั้ง คราวนี้จียงแค่หยิบแก้วกาแฟของตัวเองให้อีกฝ่ายดูเป็นเชิงบอกว่ามีแล้ว รุ่นพี่จำใจต้องเดินหน้าแห้วกลับไป

 

ทำแบบนี้แต่แรกก็จบ 

 

ซึงฮยอนยัดช็อคโกแลตอันเล็กใส่มือควอนจียง แล้วบังคับให้มันรับไว้อย่างดี จนอีกคนต้องหัวเราะออกมาเสียงดัง นี่เขาไปขโมยมาจากขเวฮเยยุนถึงอเมริกาเลยนะ!

 

“อร่อยนะ”

 

“นี่ไม่คิดจะเรียนหนังสือหนังหาเหมือนคนอื่นบ้างเหรอ”

 

“…..” จะให้บอกได้ไงว่าช่วงนี้ไม่อยากคลาดสายตาจากเจ้าตัวเลย กลัวจะไปรับของอะไรจากใครมาอีก

 

ซึงฮยอนแสดงให้เห็นอย่างสุดตัวว่ากำลังจริงจังกับคนๆ เดียวที่อยู่ตรงหน้านี่ ความรู้สึกพลุ่งพล่านเหมือนพวกไม่เคยตกหลุมรักใครมาก่อน หวงจนรำคาญตัวเอง ทั้งที่เจ้านี่ก็แค่เด็ก(ทำเป็น)เนิร์ดใส่แว่นหนาเตอะ ควรมีศักดิ์ศรีของการเป็นชเวซึงฮยอนหน่อยมั้ย? เขาเฝ้าถามตัวเอง แต่ ณ ตอนนี้ก็มาอยู่ตรงนี้อยู่ดี 

 

“วันนี้ไปกินพิซซ่ากันมั้ย”

 

“ไปเรียนไป” พูดแบบนี้ทุกที ทำเหมือนไม่อยากให้เราอยู่ด้วยกันนานเกินไป เพราะมันจะมีอะไรระเบิดอย่างนั้นแหละ  “เถอะน่า ฉันไม่ให้ความหวังใครแล้ว โอเคมั้ย?”

 

.

 

.

 

 

“คบกันนะ”

 

 

“…..”

 

 

เป็นไงล่ะ สตั๊นท์ไปเลย ซึงฮยอนรู้ว่าทางเดียวที่จะทำให้เขาสบายใจกับคนอย่างควอนจียง ก็คือต้องเป็นเจ้าของมัน

 

 

 

“ไม่”

 

 

“…..”

 

 

จำเป็นต้องไร้เยื่อใยขนาดนี้มั้ยอะ

 

 

เอาเถอะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก

 

 

“แต่ไปกินพิซซ่าด้วยได้นะ

 

 

และนี่คือแค่ส่วนหนึ่งของเรื่องราวของเชวซึงฮยอนวัย 19 ที่พ่ายแพ้ให้กับควอนจียงในวัย 18 อย่างหมดท่า

 

 

 

 

 

 

END

 

 

ถ้ามีแค่วันช็อตสั้นๆ จะพยายามโพสลงแค่ใน twitter นะคะ

อันนี้ยาวเกิน (ยาวแล้วเหรอ)