[OS] The Story of Stalker
posted on 07 Jan 2012 22:31 by pphelpz-bbfic in dog, OneshotTitle: The Story of Stalker
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก...
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก...
Author's note : หากคุณทำให้เขาเชื่อว่าคุณรักเขาด้วยความจริงใจ ตำแหน่งจ่าฝูงจะเป็นของคุณทันที...
.
.
ชีวิตมหาวิทยาลัย จะว่าสนุกก็สนุกดี จะว่าน่าเบื่อก็น่าเบื่อ....
.
.
นั่น... เดินทอดน่องมานั่นแล้ว ตัวผอม ขายาว ถึงจะไม่ใช่คนสูงมากแต่ก็โดดเด่นได้ในชุดนักศึกษา เหลือบตามองอาจารย์ที่กำลังเลคเชอร์อย่างขมักเขม้นพลางดูดกาแฟในมือไปด้วย อาจารย์ไม่ได้ว่าอะไร และเพื่อนๆก็ไม่ได้แปลกใจกับการมาสายแค่สิบห้านาทีแบบนี้ ก่อนจะเดินมาหยุดที่โต๊ะเลคเชอร์ที่ประจำซึ่งอยู่ตรงหน้าของเขานี่เอง ทิ้งตัวลงนั่ง ยกขาขึ้นไขว่ห้าง หยิบชีทมาวางบนโต๊ะ จากนั้นก็แค่เท้าคางฟังอาจารย์สอน ไม่ได้ตั้งใจจดคำบรรยายเหมือนเพื่อนคนอื่น
หมอนี่ควอนจียง... คนที่ทำให้ชีวิตมหา'ลัยของเขาไม่ค่อยน่าเบื่อเท่าไหร่เมื่อรู้ว่าลงเรียนวิชาเดียวกันอยู่หลายตัว ไม่ใช่ว่าแอบชอบหรอกนะ....ช้ะ ก็ไม่เชิง คือ...ก็ชอบ...แต่ก็ไม่ได้หวังจะเอามาเป็นแฟน ใครๆ ก็รู้ว่าจียงมีแฟนแล้วเรียนอยู่คณะอื่น ถึงจะไม่ได้เปิดตัวว่าตัวเองชอบผู้ชายอย่างโจ่งแจ้ง แต่สมัยนี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกตรงไหน
ส่วนเขา... เอ่อ ขอใช้ชื่อว่าหนุ่มนิรนามก็แล้วกัน เขาเรียนอยู่คณะเดียวกับจียง ชอบผู้หญิงมาตลอดเกือบยี่สิบปี เริ่มสับสนกับตัวเองตอนที่เจอกับควอนจียงนี่ล่ะ ไงดีล่ะ...คือ มันไม่ใช่ความรักอะไรขนาดนั้นนะ! แต่แค่รู้สึกว่าจียงนี่มีเสน่ห์ชะมัดเลย เขาไม่แปลกใจที่หมอนี่ปราบชเวซึงฮยอนตัวแสบจนหลงหัวปักหัวปำได้ขนาดนี้... ทำไมถึงตัวแสบน่ะเหรอ พวกคุณยังรู้อะไรน้อยไป
จะเล่าให้ฟัง ตอนปีหนึ่งควอนจียงอย่างเนิร์ดเถอะ ใส่แว่นมาเรียนเกือบทุกวัน เข้าเรียนทุกคาบ ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าจียงจดเลคเชอร์ทุกคำพูดของอาจารย์เลยรึเปล่าเกรดเลยออกมาเกือบเอช้วนแบบนั้น แต่ยิ่งพอเวลาผ่านไปหมอนี่ก็เปลี่ยนไป...ใช้คำว่าเสียคนก็คงไม่ผิด เป็นเพราะไปคบกับชเวซึงฮยอนแหงๆ เลย จียงมาเรียนบ่อยก็จริง แต่ก็เข้าสายเท่าที่จะทำได้ บางก็หายตัวไปเลยครึ่งเดือน เลคเชอร์ก็ไม่เคยจดอย่างที่เห็น แต่เกรดก็ยังหรูหราเช่นเดิม เห็นแล้วก็ต้องอึ้งทึ่งกับหมอนี่จริงๆ
นินทาไม่ทันขาดคำ ตัวการก็ก้มหน้าลงขีดๆ เขียนๆ ที่ชีทแล้ว... ยื่นหน้าไปส่องอย่างสอดรู้สอดเห็นเต็มที่ ก่อนจะหดตัวกลับมาเมื่อเห็นว่าคนข้างหน้ากำลังวาดลิงกับหมาหน้าตาอัปลักษณ์ จียงคงชอบรายการขำกลิ้งลิงกับหมา...
ควอนจียง...ไม่ได้มีเพื่อนเป็นกลุ่มจริงจังเหมือนคนอื่น อยู่คนเดียวตลอด ชวนให้คิดว่าเป็นคนมนุษยสัมพันธ์แย่ แต่ที่จริงไม่ใช่เลย แม้จะดูนิ่งๆ และหยิ่งไปบ้างแต่ทุกคนก็พอใจจะเข้าหาเจ้านี่เสมอ ตอนทำงานกลุ่มก็มีแต่คนจะแย่งตัว ดีจริงเลยนะ... ถึงจะต้องอยู่ตัวคนเดียวแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีซึมเศร้าให้เห็นเลยแม้แต่น้อย (หมายถึง มันดูมีความสุขดี) และนี่ก็ชวนให้คิดอีกว่า สำหรับจียงเพื่อนที่คณะไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่ น่าเศร้า...
เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ ยังไม่ถึงเวลาพัก แต่ร่างโปร่งตรงหน้าก็ยืนขึ้นหันหน้ามาทางเขาจนต้องตกใจรีบก้มลงมองชีทบนโต๊ะแทบไม่ทัน ค่อยๆ เดินผ่านโต๊ะเขาไปอย่างเงียบเชียบจนต้องถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ฝ่ามือร้อนที่แตะมาที่ไหล่ทำเอาสะดุ้งเฮือกอีกรอบ
เพิ่งเห็น...ว่ามือจียงเล็กนิดเดียว
"เลคเชอร์เยอะว่ะ...ขอซีร็อคหน่อยดิ โคตรขี้เกียจจด"
เขาไม่รู้ว่าจียงพูดจริงหรือล้อเล่นกับรอยยิ้มนั่น ได้แต่พยักหน้าปลกๆให้ คงดูเป็นผู้ชายซื่อบื้อไปเลยในสายตาอีกคน...
จียงยิ้มให้อีกรอบก่อนจะเดินไปด้านหลังห้องและออกประตูไป
ยิ้มนั่น....
ให้ตาย...ทุกคนรู้สึกเหมือนเขาใช่มั้ย
.
.
ผ่านไปสิบห้านาทีเจ้าของที่นั่งข้างหน้าเขาก็ยังไม่กลับมา กลับไปแล้วเหรอ...เป็นไปไม่ได้ กระเป๋ายังอยู่ที่โต๊ะอยู่เลย ไปไหนกันแน่นะ...ว่าแล้วก็ค่อยๆ เดินออกจากห้องเงียบๆ โดยให้ข้ออ้างกับตัวเองว่าไปเข้าห้องน้ำ
ยังไม่ทันปิดประตูดีก็ต้องตกใจอีกหนึ่งรอบที่เห็นคนสองคนยืนคุยกันอยู่ข้างนอก ดวงตาสองคู่หันมองขวับมาทางเขาอย่างระแวง แต่เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากลับ ได้แต่รีบหันหน้าหนีแล้วเดินไปห้องน้ำ ควอนจียงกับชเวซึงฮยอน...นึกว่าไปไหน มาสวีทกับแฟนนี่เอง ไม่ให้โอกาสได้มองหาเลยนะ
เดินไปแอบหลังเสาที่ไกลลิบๆ แอบส่องสองคนนั้นอีกที...เขารู้ว่าตัวเองเหมือนโรคจิต แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้
จียงกับซึงฮยอนยืนคุยกันหน้าห้องเรียน ซึงฮยอนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่ตึกคณะมันก็อยู่โคตรจะไกลเลย แต่บางทีขวดน้ำและเสบียงในมือของจียงอาจจะเป็นเหตุผล สองคนนั้นยืนใกล้กันจนน่าอิจฉา...ใกล้อย่างที่ซึงฮยอนจะก้มลงไปจุ๊บจียงเมื่อไหร่ก็ได้ ฮึ่ย น่าโมโห!!
อะไรนะ ถามว่าเขารู้จักชเวซึงฮยอนได้ยังไงน่ะเหรอ ถ้ามาจากไฮสคูลเดียวกับเขาล่ะก็ไม่มีใครไม่รู้จัก ไซบีเรียนซึงฮยอน หรอก... ไอ้นี่มันกุ๊ยเก่า เป็นเด็กแว๊นด้วย! ถือว่าหน้าตาดี ฐานะดี แล้วจะทำตัวเป็นอันธพาลได้เหรอไง เขาไม่ค่อยชอบหมอนี่ ใครๆ ก็รู้ว่าชเวซึงฮยอนใจร้าย โหดเหี้ยม อำมหิต สติไม่ดี อย่าได้ไปมีเรื่องด้วย มันเอาถึงตาย แถมเจ้าชู้มหาประลัย ที่สำคัญมันน่าแค้นใจตรงที่เขาต้องอ่านหนังสือแทบตายกว่าจะสอบติดที่นี่ แต่ไอ้กุ๊ยอย่างมันทำไมถึงสอบติดได้เหมือนกันล่ะ!!
ไอ้นี่น่ะเฟค!! โกหกทั้งเพ!! หมาป่าก็ยังเป็นหมาป่าอยู่วันยังค่ำ...เขายังเห็นว่าซึงฮยอนก็ทำตัวเป็นกุ๊ยอยู่เหมือนเดิม แต่พอจียงเข้าไปในรัศมีสิบเมตรเท่านั้นละ จากหมาป่าก็กลายเป็นไอ้ลูกหมาทันที แล้วจียงก็ดูเหมือนจะชอบที่ซึงฮยอนทำตัวแบบนั้นซะด้วย เขาไม่แน่ใจว่าจียงรู้จักซึงฮยอนดีแค่ไหน...รู้จักถึงไส้ในเน่าเฟะของมันบ้างรึเปล่า แล้วการที่ยังคบกันมานานได้ขนาดนี้ ...ไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้?
ทำไมคนอย่างชเวซึงฮยอนถึงได้แต่สิ่งดีๆ ในชีวิต และมีจียงอยู่ข้างๆ แบบนี้?
เอ๋ ไม่เชื่องั้นเหรอ? ช่างเถอะ เขามันก็แค่หนุ่มนิรนาม คุณจะเชื่ออย่างที่คุณเคยเชื่อต่อไปก็ได้...
ภาพตรงหน้าที่กำลังเห็นกำลังทำให้เขายิ่งหมดหวัง ชเวซึงฮยอนกดจูบลงที่หน้าผากของคนตรงหน้าเบาๆ จนอีกคนต้องผลักออกอย่างแรง ใบหน้าขาวขึ้นสีอย่างที่เขาไม่เคยมีสิทธิ์ได้เห็นเลยสักครั้ง ก่อนจะรีบผละตัวเข้าห้องเรียนไป เหลือไว้แต่ซึงฮยอนที่ยังขำไม่เลิก
บริเวณระเบียงเงียบเสียงลงเพราะแทบไม่มีคนอยู่แล้ว เขารู้สึกถึงบรรยากาศไม่ดีจนต้องรีบหลบตัวจนแทบจะหายตัวไปกับกำแพง เสียงส้นรองเท้าหนังกระทบพื้นดังตึกตึกมาทางนี้ประสานกับเสียงหัวใจของเขา
"แอบมองชาวบ้านเค้าสวีทกันแบบนี้ไม่ค่อยดีเลยน้าาา"
เฮือก...ตาย...กูตายแน่....ตาย.....
"ฉันจำแกได้ ไอ้เนิร์ดห้อง A ตลอดกาลสินะ?"
เขาได้แต่กลืนน้ำลายเอื๊อกและพยักหน้าตอบเบาๆ พอได้เห็นใกล้ๆแบบนี้แล้วถึงรู้สึกว่าหมอนี่หน้าตาดีชะมัด หน้าตาดีกว่าตอนม.ปลายซะอีก... แต่อย่างไรก็น่ากลัว ซึงฮยอนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ตามด้วยไฟแชค สายตาของหมอนี่น่ากลัวจนเขาต้องตัวสั่นเมื่อได้เผลอสบ จียงมองว่าเป็นหมาน้อยไปได้ยังไงนะ...
"ชอบจียงล่ะสิ?"
"....!?"
"ฉันไม่แปลกใจหรอก ไม่ใช่แกคนเดียวที่หลงรักแฟนฉัน..."
ควันบุหรี่ถูกพ่นใส่หน้าจนต้องสำลัก...ตั้งแต่เกิดมา เขาเห็นคนแบบนี้มาก็ไม่น้อย แต่ไม่เคยเจอกับตัวแบบนี้ รู้สึกเหมือนฉี่จะราดขึ้นมา เขาต้องไปเข้าห้องน้ำ... ใช่...ห้องน้ำ...
"แต่...เรายังรักกันดี..."
มวนบุหรี่ถูกคีบไว้ระหว่างนิ้วเรียวยาวนั่น ประกายไฟสีแดงอยู่ใกล้ระยะสายตาจนต้องหันหน้าหนี...ใจจริงอยากจะวิ่งหนี แต่ตอนนี้ดูเหมือนขาจะแข็งจนก้าวไม่ออกไปแล้ว เขารู้สึกถึงละอองไฟอยู่ใกล้ใบหน้าเขาระยะไม่กี่เซนติเมตร ซึงฮยอนดึงบุหรี่กลับไปคาบที่ปากไว้เหมือนเดิมก่อนที่มันจะประทับลงบนผิวแก้มเขา รู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย...
"อย่าเล่นกับไฟเลย"
เสียงทุ้มดังหยัน มุมปากที่ยกยิ้มขึ้นด้วยใบหน้าของผู้ชนะแบบนั้น ทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังและพ่ายแพ้....ขาเรียวยาวค่อยสาวเท้าไปทางบันได ควันบุหรี่ลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งที่เป็นในตึกเรียน เขามองตามแผ่นหลังนั่นไปจนลับตา เสียงกระทบพื้นตามจังหวะการเดินก็ค่อยๆ เงียบลงในที่สุด
เขาบอกแล้วใช่มั้ย ชเวซึงฮยอน...เป็นหมาป่า...
ที่รักจ่าฝูงยิ่งกว่าสิ่งใด
ช่างเถอะ เขามันก็แค่หนุ่มนิรนาม คุณจะเชื่ออย่างที่คุณเคยเชื่อต่อไปก็ได้...
.
.
END
.
ชีวิตมหาวิทยาลัย จะว่าสนุกก็สนุกดี จะว่าน่าเบื่อก็น่าเบื่อ....
.
.
นั่น... เดินทอดน่องมานั่นแล้ว ตัวผอม ขายาว ถึงจะไม่ใช่คนสูงมากแต่ก็โดดเด่นได้ในชุดนักศึกษา เหลือบตามองอาจารย์ที่กำลังเลคเชอร์อย่างขมักเขม้นพลางดูดกาแฟในมือไปด้วย อาจารย์ไม่ได้ว่าอะไร และเพื่อนๆก็ไม่ได้แปลกใจกับการมาสายแค่สิบห้านาทีแบบนี้ ก่อนจะเดินมาหยุดที่โต๊ะเลคเชอร์ที่ประจำซึ่งอยู่ตรงหน้าของเขานี่เอง ทิ้งตัวลงนั่ง ยกขาขึ้นไขว่ห้าง หยิบชีทมาวางบนโต๊ะ จากนั้นก็แค่เท้าคางฟังอาจารย์สอน ไม่ได้ตั้งใจจดคำบรรยายเหมือนเพื่อนคนอื่น
หมอนี่ควอนจียง... คนที่ทำให้ชีวิตมหา'ลัยของเขาไม่ค่อยน่าเบื่อเท่าไหร่เมื่อรู้ว่าลงเรียนวิชาเดียวกันอยู่หลายตัว ไม่ใช่ว่าแอบชอบหรอกนะ....ช้ะ ก็ไม่เชิง คือ...ก็ชอบ...แต่ก็ไม่ได้หวังจะเอามาเป็นแฟน ใครๆ ก็รู้ว่าจียงมีแฟนแล้วเรียนอยู่คณะอื่น ถึงจะไม่ได้เปิดตัวว่าตัวเองชอบผู้ชายอย่างโจ่งแจ้ง แต่สมัยนี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกตรงไหน
ส่วนเขา... เอ่อ ขอใช้ชื่อว่าหนุ่มนิรนามก็แล้วกัน เขาเรียนอยู่คณะเดียวกับจียง ชอบผู้หญิงมาตลอดเกือบยี่สิบปี เริ่มสับสนกับตัวเองตอนที่เจอกับควอนจียงนี่ล่ะ ไงดีล่ะ...คือ มันไม่ใช่ความรักอะไรขนาดนั้นนะ! แต่แค่รู้สึกว่าจียงนี่มีเสน่ห์ชะมัดเลย เขาไม่แปลกใจที่หมอนี่ปราบชเวซึงฮยอนตัวแสบจนหลงหัวปักหัวปำได้ขนาดนี้... ทำไมถึงตัวแสบน่ะเหรอ พวกคุณยังรู้อะไรน้อยไป
จะเล่าให้ฟัง ตอนปีหนึ่งควอนจียงอย่างเนิร์ดเถอะ ใส่แว่นมาเรียนเกือบทุกวัน เข้าเรียนทุกคาบ ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าจียงจดเลคเชอร์ทุกคำพูดของอาจารย์เลยรึเปล่าเกรดเลยออกมาเกือบเอช้วนแบบนั้น แต่ยิ่งพอเวลาผ่านไปหมอนี่ก็เปลี่ยนไป...ใช้คำว่าเสียคนก็คงไม่ผิด เป็นเพราะไปคบกับชเวซึงฮยอนแหงๆ เลย จียงมาเรียนบ่อยก็จริง แต่ก็เข้าสายเท่าที่จะทำได้ บางก็หายตัวไปเลยครึ่งเดือน เลคเชอร์ก็ไม่เคยจดอย่างที่เห็น แต่เกรดก็ยังหรูหราเช่นเดิม เห็นแล้วก็ต้องอึ้งทึ่งกับหมอนี่จริงๆ
นินทาไม่ทันขาดคำ ตัวการก็ก้มหน้าลงขีดๆ เขียนๆ ที่ชีทแล้ว... ยื่นหน้าไปส่องอย่างสอดรู้สอดเห็นเต็มที่ ก่อนจะหดตัวกลับมาเมื่อเห็นว่าคนข้างหน้ากำลังวาดลิงกับหมาหน้าตาอัปลักษณ์ จียงคงชอบรายการขำกลิ้งลิงกับหมา...
ควอนจียง...ไม่ได้มีเพื่อนเป็นกลุ่มจริงจังเหมือนคนอื่น อยู่คนเดียวตลอด ชวนให้คิดว่าเป็นคนมนุษยสัมพันธ์แย่ แต่ที่จริงไม่ใช่เลย แม้จะดูนิ่งๆ และหยิ่งไปบ้างแต่ทุกคนก็พอใจจะเข้าหาเจ้านี่เสมอ ตอนทำงานกลุ่มก็มีแต่คนจะแย่งตัว ดีจริงเลยนะ... ถึงจะต้องอยู่ตัวคนเดียวแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีซึมเศร้าให้เห็นเลยแม้แต่น้อย (หมายถึง มันดูมีความสุขดี) และนี่ก็ชวนให้คิดอีกว่า สำหรับจียงเพื่อนที่คณะไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่ น่าเศร้า...
เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ ยังไม่ถึงเวลาพัก แต่ร่างโปร่งตรงหน้าก็ยืนขึ้นหันหน้ามาทางเขาจนต้องตกใจรีบก้มลงมองชีทบนโต๊ะแทบไม่ทัน ค่อยๆ เดินผ่านโต๊ะเขาไปอย่างเงียบเชียบจนต้องถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ฝ่ามือร้อนที่แตะมาที่ไหล่ทำเอาสะดุ้งเฮือกอีกรอบ
เพิ่งเห็น...ว่ามือจียงเล็กนิดเดียว
"เลคเชอร์เยอะว่ะ...ขอซีร็อคหน่อยดิ โคตรขี้เกียจจด"
เขาไม่รู้ว่าจียงพูดจริงหรือล้อเล่นกับรอยยิ้มนั่น ได้แต่พยักหน้าปลกๆให้ คงดูเป็นผู้ชายซื่อบื้อไปเลยในสายตาอีกคน...
จียงยิ้มให้อีกรอบก่อนจะเดินไปด้านหลังห้องและออกประตูไป
ยิ้มนั่น....
ให้ตาย...ทุกคนรู้สึกเหมือนเขาใช่มั้ย
.
.
ผ่านไปสิบห้านาทีเจ้าของที่นั่งข้างหน้าเขาก็ยังไม่กลับมา กลับไปแล้วเหรอ...เป็นไปไม่ได้ กระเป๋ายังอยู่ที่โต๊ะอยู่เลย ไปไหนกันแน่นะ...ว่าแล้วก็ค่อยๆ เดินออกจากห้องเงียบๆ โดยให้ข้ออ้างกับตัวเองว่าไปเข้าห้องน้ำ
ยังไม่ทันปิดประตูดีก็ต้องตกใจอีกหนึ่งรอบที่เห็นคนสองคนยืนคุยกันอยู่ข้างนอก ดวงตาสองคู่หันมองขวับมาทางเขาอย่างระแวง แต่เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากลับ ได้แต่รีบหันหน้าหนีแล้วเดินไปห้องน้ำ ควอนจียงกับชเวซึงฮยอน...นึกว่าไปไหน มาสวีทกับแฟนนี่เอง ไม่ให้โอกาสได้มองหาเลยนะ
เดินไปแอบหลังเสาที่ไกลลิบๆ แอบส่องสองคนนั้นอีกที...เขารู้ว่าตัวเองเหมือนโรคจิต แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้
จียงกับซึงฮยอนยืนคุยกันหน้าห้องเรียน ซึงฮยอนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่ตึกคณะมันก็อยู่โคตรจะไกลเลย แต่บางทีขวดน้ำและเสบียงในมือของจียงอาจจะเป็นเหตุผล สองคนนั้นยืนใกล้กันจนน่าอิจฉา...ใกล้อย่างที่ซึงฮยอนจะก้มลงไปจุ๊บจียงเมื่อไหร่ก็ได้ ฮึ่ย น่าโมโห!!
อะไรนะ ถามว่าเขารู้จักชเวซึงฮยอนได้ยังไงน่ะเหรอ ถ้ามาจากไฮสคูลเดียวกับเขาล่ะก็ไม่มีใครไม่รู้จัก ไซบีเรียนซึงฮยอน หรอก... ไอ้นี่มันกุ๊ยเก่า เป็นเด็กแว๊นด้วย! ถือว่าหน้าตาดี ฐานะดี แล้วจะทำตัวเป็นอันธพาลได้เหรอไง เขาไม่ค่อยชอบหมอนี่ ใครๆ ก็รู้ว่าชเวซึงฮยอนใจร้าย โหดเหี้ยม อำมหิต สติไม่ดี อย่าได้ไปมีเรื่องด้วย มันเอาถึงตาย แถมเจ้าชู้มหาประลัย ที่สำคัญมันน่าแค้นใจตรงที่เขาต้องอ่านหนังสือแทบตายกว่าจะสอบติดที่นี่ แต่ไอ้กุ๊ยอย่างมันทำไมถึงสอบติดได้เหมือนกันล่ะ!!
ไอ้นี่น่ะเฟค!! โกหกทั้งเพ!! หมาป่าก็ยังเป็นหมาป่าอยู่วันยังค่ำ...เขายังเห็นว่าซึงฮยอนก็ทำตัวเป็นกุ๊ยอยู่เหมือนเดิม แต่พอจียงเข้าไปในรัศมีสิบเมตรเท่านั้นละ จากหมาป่าก็กลายเป็นไอ้ลูกหมาทันที แล้วจียงก็ดูเหมือนจะชอบที่ซึงฮยอนทำตัวแบบนั้นซะด้วย เขาไม่แน่ใจว่าจียงรู้จักซึงฮยอนดีแค่ไหน...รู้จักถึงไส้ในเน่าเฟะของมันบ้างรึเปล่า แล้วการที่ยังคบกันมานานได้ขนาดนี้ ...ไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้?
ทำไมคนอย่างชเวซึงฮยอนถึงได้แต่สิ่งดีๆ ในชีวิต และมีจียงอยู่ข้างๆ แบบนี้?
เอ๋ ไม่เชื่องั้นเหรอ? ช่างเถอะ เขามันก็แค่หนุ่มนิรนาม คุณจะเชื่ออย่างที่คุณเคยเชื่อต่อไปก็ได้...
ภาพตรงหน้าที่กำลังเห็นกำลังทำให้เขายิ่งหมดหวัง ชเวซึงฮยอนกดจูบลงที่หน้าผากของคนตรงหน้าเบาๆ จนอีกคนต้องผลักออกอย่างแรง ใบหน้าขาวขึ้นสีอย่างที่เขาไม่เคยมีสิทธิ์ได้เห็นเลยสักครั้ง ก่อนจะรีบผละตัวเข้าห้องเรียนไป เหลือไว้แต่ซึงฮยอนที่ยังขำไม่เลิก
บริเวณระเบียงเงียบเสียงลงเพราะแทบไม่มีคนอยู่แล้ว เขารู้สึกถึงบรรยากาศไม่ดีจนต้องรีบหลบตัวจนแทบจะหายตัวไปกับกำแพง เสียงส้นรองเท้าหนังกระทบพื้นดังตึกตึกมาทางนี้ประสานกับเสียงหัวใจของเขา
"แอบมองชาวบ้านเค้าสวีทกันแบบนี้ไม่ค่อยดีเลยน้าาา"
เฮือก...ตาย...กูตายแน่....ตาย.....
"ฉันจำแกได้ ไอ้เนิร์ดห้อง A ตลอดกาลสินะ?"
เขาได้แต่กลืนน้ำลายเอื๊อกและพยักหน้าตอบเบาๆ พอได้เห็นใกล้ๆแบบนี้แล้วถึงรู้สึกว่าหมอนี่หน้าตาดีชะมัด หน้าตาดีกว่าตอนม.ปลายซะอีก... แต่อย่างไรก็น่ากลัว ซึงฮยอนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ตามด้วยไฟแชค สายตาของหมอนี่น่ากลัวจนเขาต้องตัวสั่นเมื่อได้เผลอสบ จียงมองว่าเป็นหมาน้อยไปได้ยังไงนะ...
"ชอบจียงล่ะสิ?"
"....!?"
"ฉันไม่แปลกใจหรอก ไม่ใช่แกคนเดียวที่หลงรักแฟนฉัน..."
ควันบุหรี่ถูกพ่นใส่หน้าจนต้องสำลัก...ตั้งแต่เกิดมา เขาเห็นคนแบบนี้มาก็ไม่น้อย แต่ไม่เคยเจอกับตัวแบบนี้ รู้สึกเหมือนฉี่จะราดขึ้นมา เขาต้องไปเข้าห้องน้ำ... ใช่...ห้องน้ำ...
"แต่...เรายังรักกันดี..."
มวนบุหรี่ถูกคีบไว้ระหว่างนิ้วเรียวยาวนั่น ประกายไฟสีแดงอยู่ใกล้ระยะสายตาจนต้องหันหน้าหนี...ใจจริงอยากจะวิ่งหนี แต่ตอนนี้ดูเหมือนขาจะแข็งจนก้าวไม่ออกไปแล้ว เขารู้สึกถึงละอองไฟอยู่ใกล้ใบหน้าเขาระยะไม่กี่เซนติเมตร ซึงฮยอนดึงบุหรี่กลับไปคาบที่ปากไว้เหมือนเดิมก่อนที่มันจะประทับลงบนผิวแก้มเขา รู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย...
"อย่าเล่นกับไฟเลย"
เสียงทุ้มดังหยัน มุมปากที่ยกยิ้มขึ้นด้วยใบหน้าของผู้ชนะแบบนั้น ทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังและพ่ายแพ้....ขาเรียวยาวค่อยสาวเท้าไปทางบันได ควันบุหรี่ลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งที่เป็นในตึกเรียน เขามองตามแผ่นหลังนั่นไปจนลับตา เสียงกระทบพื้นตามจังหวะการเดินก็ค่อยๆ เงียบลงในที่สุด
เขาบอกแล้วใช่มั้ย ชเวซึงฮยอน...เป็นหมาป่า...
ที่รักจ่าฝูงยิ่งกว่าสิ่งใด
ช่างเถอะ เขามันก็แค่หนุ่มนิรนาม คุณจะเชื่ออย่างที่คุณเคยเชื่อต่อไปก็ได้...
.
.
END
ตระหนักได้ว่าไม่เคยเขียนอดีตของซึงฮยอน 555