Big Bang Fiction by P.helpz

Title: Girl Friend
Chapter : 2
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Author's Note:
 ft. น้องด้ง , 1TYM

+

+

"มึงไปรู้จักน้องเค้าได้ไง"

.

.

คำถามของซึงฮยอนทำให้จียงถือช้อนพลาสติกค้างอยู่บนอากาศ ปรายตาหันมามองเพื่อนสนิทอย่างรำคาญ กูจะแดกก็ไม่ได้แดกสักทีเนี่ย คิดอยู่ในใจว่าไอ้เทมป์มันเอาจริงเหรอวะที่ว่าจะจีบคุณน้องแซนดี้ให้ได้น่ะ

"มันมีประเด็น"

ว่าแค่นั้นแล้วก็หันไปวุ่นกับการตักข้าวเข้าปาก

"ประเด็นห่าไรล่ะ"

"เออ สักอย่างนี่แหละ แล้วมึงอยากรู้อะไรก็ถามดิ"

เฮอะ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะมันซื้อข้าวมาให้ จียงไม่มีวันมานั่งพูดถึงผู้หญิงที่ชื่อซานดร้าปาร์คแน่นอน =__= เขาจำได้ว่าเมื่อสามปีก่อนเขาถูกริดรอนสิทธิเสรีภาพในการมีชีวิตอยู่แค่ไหน เขาชอบอยู่คนเดียว รองมาก็คือเพื่อน อยู่กับผู้หญิงก็ดีนะอย่างพี่ฮโยรีไรเงี้ย แต่ยกเว้นยัยแซนดี้ไว้คน กูยอมเป็นเกย์ถ้าต้องโดยผู้หญิงแบบนั้นตามไปไหนมาไหนทุกที่เหมือนเมื่อก่อน

"คืองี้ กูอยากได้เบอร์โทรน้องเค้าอะ"

"ไปขอเองเห๊อะ" เออะ โทรศัพท์กูยังไม่มี กูคงจะจดเบอร์น้องเค้ายัดไว้ในกระเป๋าตังค์เนาะ

"น้องเค้าเป็นลูกเต้าเหล่าใครวะ"

"อดีตนักการเมือง"

นี่คือเหตุผลว่าทำไมจียงต้องยอดทนน้องแซนดี้ตามติดชีวิตเด็กแนว จียงกลัวมือปืน T T

"จริงอะ! โอ๊ย เหมาะสมกับกูมาก แล้วเค้าชอบอะไร หมายถึงพวกที่สนใจเป็นพิเศษไรเงี้ย"

"มารุโกะ -*-"

"สเป็กผู้ชายอะ"

"ไม่รู้แม่ง"

"แล้วเค้าจะชอบกูมั้ย"

จิ๊ปากอย่างเริ่มรำคาญอีกรอบ เฮ้อ... เทมป์ มึงลองมองหน้ากูดิ กูเนี่ย มันชอบหน้าแบบกูเนี่ย ตาตี่ๆหน้าบานๆตัวแห้งๆเนี่ย มึงไปหาแพทย์ดีๆ แล้วศัลยกรรมให้อย่างกูก่อนแล้วค่อยมาพูด!!

"อืม...." จียงหันไปเพ่งมองหน้าเพื่อนชัดๆ ทั้งคิ้วที่โก่งหนา ตาคมสวย จมูกเป็นสัน และผิวขาวของผู้ดี อู๊วว มันเกิดมาพร้อมกับใบหน้าที่เพอร์เฟคจริงๆนะเนี่ยเพื่อนเขา มันหล่อมากถึงมากจริงๆนะเว้ยเห้ย แต่สำหรับยัยแซนดี้.... "คงไม่ว่ะ"

"ห่า!!!! ให้กำลังใจกูดิ!"

"เออ เค้าคงชอบมึงแหละ"

กูบอกแล้วไงยัยนั่นชอบแบบกู แบบแป๊ะขายโจ๊กหน้าปากซอยไรเงี้ย แนะนำอีกครั้ง เกาหลีมีแพทย์ศัลยกรรมเก่งๆเยอะเว้ยเพื่อน

"แล้วมึงว่ากูชอบเค้าดีมั้ย กูไม่ได้จีบผู้หญิงแบบนี้มานานแล้วนะเว้ย แบบใครต่อใครก็เต็มใจเข้าหากูทั้งนั้นอะ(ถึงตรงนี้จียงพ่นน้ำลายลงพื้นดังถุ้ย) มันง่ายเกินไปว่ะ กูอยากหาอะไรที่มันเร้าใจชีวิต"

"เรื่องของมึงอะ" แม่ง จียงอยากเตะคน

"โห่!! ไอ้จี มึงก็เป็นเงี้ยอะ!"

จียงขมวดคิ้ว ชักจะเซ็งแล้วนะเว้ย เขารู้ตัวว่าตัวเองเป็นเพื่อนที่มีความสามารถในเรื่องให้คำปรึกษาปัญหาหัวใจเลเวลต่ำมาก แต่ไอ้เทมป์มันก็ชอบมาถามทู้กกที ไม่รู้เป็นโรคอะไร จียงไม่ใส่ใจหรอกว่ายัยแซนดี้กับไอ้เทมป์มันจะได้กันมั้ย เขารู้แต่ว่าคนอย่างไอ้เทมป์ชอบอิสระ มันทนยัยแซนดี้ได้ไม่นานร้อก เชื่อจียงเหอะ! เรื่องงี้จียงผ่านมาเยอะย่ะ!

"มึงอย่าไปเอายัยนั่นเลยเชื่อกูเหอะ"

"ทำไมอะ น้องเค้านิสัยไม่ดี? เจ้าชู้? พูดให้เคลียร์ดิ๊!"

"หึ สบายใจได้ ไม่มีใครเชี่ยไปกว่ามึงหรอก"

"ไอ้จี -*-"

"คืองี้ น้องเค้าเพอร์เฟคเว้ย มึงก็เพอร์เฟค แต่!! แต่ฟังกูนะ พวกมึงดวงไม่สมพงษ์กัน...."

"จริงงะ! แล้วมึงรู้ได้ไง้!!!" (รอบสอง)

จียงวางช้อนลงบนกล่องข้าวหันมามองซึงฮยอนด้วยสายตาแบบ 'มึงนี่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย' ซึงฮยอนตาโตกว่าเดิมเป็นครั้งที่สองของวัน ดวงเขาไม่สมพงษ์กับน้องแซนดี้เหรอวะ ได้ไง น้องเขาออกจะน่ารักน่าชัง เขาก็ออกจะหล่อเหลาเอาการขนาดนี้ มันต้องเหมาะดิ! แต่จียงแม่งหน้าเอาจริงอะ

ร...หรือมันรู้จริงวะ

"กูมีฌาน"

ควอนจียงก็เล่นมุกนี้เป็นครั้งที่สองของวัน...

เชี่ยเอ๊ย ทำไมเพื่อนกูปัญญาอ่อนนักวะ =_=^^^

"ไม่ต้องมาหลอกกู กูไม่หลงกลมึงแล้วด้วย" แน่ะ มันยอมรับแล้วว่าเมื่อเช้ามันเชื่อจริงวุ้ย "เอางี้ มึงช่วยกูจีบน้องแซนดี้ แล้วกูจะเลี้ยงข้าวมึงทุกวันเลย!"

"ไม่เอา -*-"

"เอาดิ!"

"ไปให้ไอ้ยองเบช่วยไป๊ อย่าเอาซานดร้าปาร์คเข้ามาในชีวิตควอนจียงได้ป้ะ ถือเป็นคำสั่งเสียก่อนกูตายก็ได้"

"มึงแหละ!! ก็กูอยากให้มึงช่วยอะ!! เป็นที่ปรึกษากู แลกข้าว 3 มื้อเลยโอเคปะ"

"จะยุ่งอะไรกับชีวิตการกินข้าวกูนักวะ -*-"

ซึงฮยอนเริ่มออกลายอ้อนเพื่อนอย่างที่เคย อ...อ้อนเรอะ มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเพื่อน ซึงฮยอนชะงักนิดหน่อยที่แขนไอ้จีเล็กกว่าแฟนเก่าเขาอีกว่ะ ก่อนจะเขย่าไปมา จะบอกให้ว่าซึงฮยอนใช้วิธีกับหม่าม๊าทีไรได้ผลทุกทีเลยนะ T,,T อยากได้รถหม่าม๊าก็ให้ อยากได้คอนโดหม่าม๊าก็ให้ กับจียงก็เหมือนๆกันนั่นแหละ ชอบบ่นชอบด่าเขาเหมือนหม่าม๊าดีนัก อยากได้เมีย จียงก็ต้องให้ (!!!!!????)

"ไม่โอเค กูทำงานหาข้าวกินได้ ก็กูไม่อยากยุ่งกับยัยผู้หญิงคนนั้นอะ! เฮ้ย ปล่อยดิ๊!" จียงสะบัดมือซึงฮยอนออกอย่างเย็นชาสุดๆ =_=

ร่างสูงเริ่มคิดหาวิธีใหม่เมื่อวิธีเบสิกไม่ได้ผล เฮอะ เอาจริงๆแล้วไม่ได้อยากได้มันมาเป็นที่ปรึกษานักหรอก มันคงมีประโยชน์ต่อเขาต่ำมากถึงโคตรต่ำ ตัวเขาเองคนเดียวเรื่องจีบหญิงนี่ผ่านมาเป็นร้อยเป็นพัน เรื่องแค่นี้ชิวๆ ขี้ๆ!! แต่....ฮึ้ยย! เขาแค่อยากเลี้ยงข้าวมันอ้ะ ก็รู้ว่ามันไม่เอาหรอกถ้าพูดตรงๆ แต่จะให้ทำยังไง ชเวซึงฮยอนทนไม่ได้ว่ะที่จะเห็นเพื่อนอดข้าวเช้าทุกที มันไม่ใช่เขาอะ!! คืองี้ ไอ้จีน่ะนะ บ้านก็ไม่จนแต่ไม่ขอพ่อแม่กิน(เหมือนกู) มันเลยไม่มีตังไง แถมสันดานมันเป็นพวกไม่เจียม มันชอบช็อปปิ้ง เขารู้จักมันดี มันไม่ยอมกินข้าวเพราะมันจะเอาเงินไปซื้อเสื้อผ้าอะดิ!! โด่เอ๊ย ไม่งั้นมันจะตัวเล็กขนาดนี้รึไง

"ไอ้จี เป็นเพื่อนกูปะ เรื่องแค่นี้ช่วยไม่ได้เหรอวะ" เสียงใหญ่เริ่มนิ่งและจริงจังมากขึ้น แม้ซึงฮยอนจะรู้ว่าวิธีนี้ใช้กับจียงไม่ได้ผล แต่ก็ยังหน้าด้านใช้ต่อไป เผื่อฟลุ๊ค

"......"

จียงตัดบทสนทนาโดยไม่พูดตอบกลับไปแทน หันไปกินข้าวตรงหน้าต่อตามประสาคนกินข้าวช้า ซึงฮยอนนี่จี๊ดเลยนะ จี๊ดเลย -*- มือใหญ่ไปคว้าเข้าที่กระดานวาดรูปของเพื่อนมาถือไว้แทนแล้ววาดต่อจากที่ถูกร่างไว้โดยไม่สนใจว่าจียงจะโวยวายแค่ไหน เขาเก่งศิลปะมั้ยน่ะเหรอ ชิวๆอะนะไม่งั้นจะอยู่คณะศิลปกรรมได้ไง แต่วิชาดรออิ้งเขาเลี้ยงหมาน่ะโทษที! ก็เขาหงุดหงิดอ้ะ เขาหงุดหงิด ชเวซึงฮยอนหงุดหงิดแล้วต้องหาที่ระบาย!! เขาจะละเลงให้งานไอ้จียงเละไปเลย!! เย้!! แล้วไม่ต้องถามว่าซึงฮยอนอายุเท่าไหร่แล้ว เดือนพศจิกายนนี้เขาจะ 22 ปีบริบูรณ์~!!

"มึงนี่มัน....!!!" เหมือนจียงจะหาคำด่ามาด่าเขาไม่ได้แล้ว นิ้วชี้ที่กำลังชี้หน้าเขาสั่นเทิ้ม แต่ช่างหัวมัน 

"เฮอะ"

"โห่ โกรธอะไรกูเนี่ย"

"......."

"เออ!! ก็ได้!!! กูจะช่วยมึงพิชิตยัยซานดร้าบ้าตุ๊กตามารุโกะ!!"

"^_______^ ดีมาก"

มีใครเคยบอกมั้ยครับ...

ว่าคนที่เย็นชา

มันมักจะโดนหลอกง่าย หึหึหึ ^^ v

.

.

จียงยังคงสับสนว่ากูผิดอะไร ทำไมกูโดนมันโกรธวะ TT^TT

.

.

.

.

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่โต๊ะในโรงอาหารจียงยังคงมาเช้าสุดในกลุ่ม ตามด้วยซึงฮยอนที่ยังมาพร้อมความกระแดะโดยธรรมชาติเหมือนเคย วันนี้ในมือมันมีข้าวผัดจานใหญ่สองจานที่เอามาวางไว้ตรงหน้ามันจานนึงและอีกจานก็ตรงหน้าเขา

"กินซะ ค่าจ้างงวดแรก"

ค...ค่าจ้างเรอะ แม่งมัดมือชกเขาเรียบร้อย

"ไม่หิว มึงกินไปเหอะสองจานเนี่ย กระเพาะฟายอยู่แล้วนี่"

"กิน ซะ กู บัง คับ"

เจอสายตาคมๆดุๆของเพื่อนที่จ้องมองมาแล้วเขาหลอนว่ะ =___=;;; แล้วทำไมเขาต้องกลัวเพื่อนตัวเองด้วย ถอนหายใจหนักๆก่อนที่มือเรียวจะหยิบช้อน ไม่ทันข้าวจะเข้าปากเสียงตึงตังก็ดังขึ้นตามด้วยร่างบึนบึนของน้องรักของเขา น้องรักของเขาน่ะมีอยู่คนเดียว! เขาไม่นับไอ้แพนด้าแอฟริกาเว้ย .V. คังแดซอง น้องรหัสควอนจียงวิ่งมาจากหน้าประตูแล้วตบโต๊ะกินข้าวดังปัง!

"พี่ฮะ!! เฮล์ฟมีพลีซ!!"

แดซองพูดเสียงดังจนโต๊ะข้างๆกันมามอง เห๊อะ แต่คงไม่เด่นไปกว่าการที่มีไอ้เทมป์นั่งแดกอยู่ก่อนแล้วอะนะ ควอนจียงเงยหน้าจากจานข้าวผัดขึ้นไปมองหน้าที่ประกอบด้วยตาตี่ๆ จมูกโตๆ คล้ายๆโดเรมอน(คล้ายตรง?) ที่แปลกไปกว่าปกติคือรอยพลาสเตอร์ประมาณสามสี่อันตรงหัวคิ้ว เห้เห้ นี่น้องเค้าไม่ใช่พวกอันธพาลนะ ไหงหน้าเป็นงี้ได้เนี่ย แต่ถึงยังไงสายตาจียงที่มองกลับไปก็เย็นชากว่าที่เป็นอยู่

"ไม่อะ เมื่อวานแกไม่มาหาพี่ งอนเว้ย"

"โธ่! พี่ฮะ! T^T เมื่อคืนก่อนผมโดนรุมอะ!! เมื่อวานเลยมาโรงเรียนไม่ไหว ฮึ้ก พี่เห็นแผลผมมั้ย ฮึ้ก...ผมโดนรุมอะ ผมจะให้พี่ไปแก้แค้นอะ ฮึ้ก..."

"ห๊า!!"

ว่าไงนะ!! น้องรักเขาถูกรุมงั้นเรอะ!! ใครหน้าไหนกล้ามารุมเด็กควอนจียงวะ! บังอาจเกินไปแล้ว แบบนี้ต้องให้ไอ้เตี้ยไปลุย!! .V. ชิ ถ้าเขาไปเองก็เจ็บดิวะ หรือเอาไงดี ให้คนของพ่อไอ้เทมป์ไปลุยดีปะ

"ใครรุมแก บอกพี่มา!! เดี๋ยวพี่เคลียร์เอง!" แต่แน่นอนว่าไม่ใช่กูที่ไปลุยเองอะนะ

"พวกที่คุมคลับ88อะ!! ผม...ผมแค่ไปบอกว่าผมต้องหยุดร้องเพลงที่นั่นเพราะเปิดเทอม! มันบอกมันไม่ให้ผมออกอะ มันบังคับให้ผมทำงานต่อไปทุกคืน พอผมยิ้มแล้วปฏิเสธ มันก็ทุบตีผมใหญ่เลย ฮึก.. แต่ผมไม่อยากทำแล้วอะ ผมสงสารพ่อแม่ที่บ้านถ้ารู้เรื่องนี้"

น...นี่มึงไปร้องเพลงตามผับหรือขายตัววะ

แต่เดี๋ยวนะ คลับ 88 งั้นเรอะ.... อืม.. คิ้วเรียวของจียงขมวดมุ่นทันที ชื่อมันคุ้นหูคุ้นตาชอบกล เผลอไปสบตากับไอ้เทมป์แว่บนึงถึงได้นึกออก ทันควัน ตาเรียวเบิกโพลงอย่างตกกะใจ นั่น...นั่นมัน...

"แกอย่าบอกพี่นะว่าไอ้หัวหน้าแก๊งที่กระทืบแกมันตัวเตี้ยๆใช่มะ เตี้ยกว่าไอ้ยองเบใช่มะ แล้วก็มีไอ้ที่กล้ามใหญ่ๆหน้าเหมือนนักเลงทวงแชร์คนนึงใช่มะ แล้วอีกคนก็หน้าเลวๆเหมือนติดคุกมาหลายปีใช่มะ"

"พี่รู้ได้ไงอะ!!! พี่แม่งเทพว่ะ!! สามคนนั้นแหละพี่!! ยิ่งไอ้คนตัวเตี้ยๆนะแม่งเตะโนบิตะน้องรักผมด้วยอะ ฮึ้ก...ผมพูดแล้วเจ็บปวดอะ พี่ต้องไปเอาคืนให้ผมนะ TT^TT"

"เชี่ย!!! พวกพี่เบคกี้ยังไม่ตายอีกเหรอวะ!"

ไม่ใช่เสียงของจียง เป็นซึงฮยอนที่โพล่งขึ้นมา แต่จียงก็กะจะพูดคำนั้นเหมือนกันอ้ะ! ไอ้สามโคตรนรกนั่นยังไม่ติดคุกไปอีกเรอะวะ!! น...นี่กูซีเรียสนะเนี่ย คืองี้ ไล่ทีละคน ไอ้เตี้ยที่จียงพูดชื่อเบคกี้ นักทวงแชร์ชื่อแดนนี่ และอีกคนก็ไอ้หมีเท็ดดี้เพชรฆาต!!! ไอ้พวกนี้มันมือปราบมาร!!!

คือจียงเนี่ย คุ้นตั้งแต่ชื่อคลับ88ละ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นคลับเดียวกันกับที่เขาคิดอะนะ ถ้าใช่ก็แสดงว่าสามคนนั้นเป็นเจ้าของผับที่ว่านั่นแหละ อย่างที่บอกว่าเขากับไอ้เทมป์เนี่ยรู้จักตอนทำเพลงใต้ดิน นั่นก็คือตอนที่เขาทำงานเป็นดีเจที่นั่นไง ส่วนไอ้เทมป์มันไปแดกเหล้าปกติแล้วเจอกัน เลยได้คุยกันแล้วมันถูกคอพอดี เรื่องอดีตรักอันแสนขมของพวกเขาผ่านๆไปเหอะ แล้วทีนี้เมื่อสามปีก่อน ตำรวจแม่งบุกเว้ย!! ก็เพื่อนแก๊งเดียวกับไอ้หมีเพชรฆาตแม่งแอบพีคยาอะดิ! ชิบหายกันไปหมดเลยทีนี้ ทั้งเขาทั้งไอ้เทมป์ผู้ซึ่งไม่เคยเข้าโรงพักก็ต้องไปนั่งสลอนทั้งคืนรอตรวจฉี่ โอ๊ย โชคดีที่ฉี่กูเหลืองปกติ จากนั้นผับเลยโดนปิดไปเพราะถือว่าเป็นแหล่งมั่วสุม ไอ้พี่สามคนนั้นก็เตลิดเปิดเปิงทิ้งเขาไว้โดยติดเงินเดือนเขาอยู่สองเดือนเนี่ยแม่ง!! (กูโกรธเรื่องนี้แหละ!!)

"พ...พวกพี่รู้จักด้วยเหรอฮะ พวกนั้นน่ะนะ โหดร้าย!! ป่าเถื่อน!! ฮึ้ก Y_Y"

"แน่นอน!! มันทำให้หม่าม๊ากับป่าป๊าด่าฉันข้ามเดือนเลย!!" ไอ้เทมป์โวยวายใหญ่ พ่อแม่มันตามใจมันก็จริงแต่อยู่ในเงื่อนไขที่ว่าต้องไม่ทำให้ใครเดือดร้อนหรือติดคุก ดีนะเนี่ยที่แค่เข้าโรงพัก ถ้ามันติดคุกจริงๆ ทั้งรถทั้งเงินคงไม่มีใช้จนทุกวันนี้ แต่พ่อแม่มันก็สั่งให้มันเลิกทำเพลงทุกอย่างอยู่ดี

"น้องรัก บอกพี่มา สามคนนั้นอยู่ที่ไหน พี่จะไปหามัน!"

"พี่จียงจะไปแก้แค้นให้ผมใช่มั้ยฮะ! พ...พี่จียงเป็นพี่ที่ดีที่สุดในชีวิตผมแล้ว!!"

"แน่น้อน!!"

จริงๆคือเขาจะไปเอาเงินเดือนสองเดือนที่มันติดไว้น่ะ แต่เอาเหอะ ปล่อยให้มันเข้าใจงั้นไปละกัน

"ตอนกลางวันผมไม่รู้หรอกฮะ แต่ตอนกลางคืนมันจะอยู่ที่ผับนั่นแหละ ซอยถัดจากมหาลัยไปสองซอย พี่ต้องจัดการพวกมันให้ผมนะ!"

"โอ๋ๆๆ ฮยองคนนี้จะปกป้องคุ้มครองน้องชายเอง อย่าได้กลัวไปเลยนะ!"

จียงตบหลังน้องเบาๆสองที ในหัวกำลังคิดว่าจะได้เงินคืนรึเปล่าววะ ช่วงนั้นชีวิตเขารุ่งเรืองพอดู เรียกได้ว่าเป็นยุคทองของปราด้าเลยก็ได้ อย่างน้อยก็มีใช้ มีช็อป ไม่ขัดสน พอเขาตกงานชีวิตเลยบัดซบจนถึงตอนนี้ไงล่ะ คิดแล้วเซ็งจิ๊บเป๋ง จียงคิดพลางกอดคอน้องรักคังแดซองทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก แต่ไม่ทันได้เดินไปไหนแรงดึงจากชายเสื้อด้านหลังทำให้ต้องหันไปมอง

"มีไรอีก กูจะไปเดินเล่นกับน้องกูอะ ไม่ต้องมองแบบนั้น กูคิดถึงน้องอ้ะมึงจะทำไม!?" จียงหันไปพูดกับซึงฮยอนที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้และรั้งชายเสื้อเขาไว้อยู่ สายตาที่มองกลับมาทำให้จียงทำอะไรไม่ถูกนะเนี่ยถึงปากจะหาเรื่องไปงั้น ม...แม่งโกรธอะไรกูอีกวะ

"แดก ข้าว ให้ หมด" เสียงต่ำพูดทีละคำชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะปรายตาไปมองจานข้าวผัดที่จียงยังไม่ได้แตะเลยสักคำ

"เออ ช่างเหอะน่า ไม่หิว มึงกินไปดิ กูจะไปเลี้ยงหนมน้องอะ" แดซองยิ้มกว้างตามสไตล์ที่ได้ยินพี่รหัสสุดที่รักและแสนใจดีพูดแบบนี้ พี่จียงใจดีที่สุด~ แม้ว่าจะเลี้ยงแค่อมยิ้มเขาก็เหอะ~ แต่ถึงอย่างงั้นพี่จียงก็เคยเล่นเกมส์ตู้จับตุ๊กตาโดเรมอนมาให้เขาด้วยนะ!!

"แดกไป!!"

ร่างเพรียวถูกดึงกระชากให้นั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง ซึงฮยอนมองจียงดุอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน วินาทีนั้นไอ้ตัวเปี๊ยกปากดีอย่างควอนจียงตัวหดเหลือห้าเซ็นต์ รู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าเพื่อนรักจะไม่หักเหลี่ยมโหด T_T ไม่รู้ไอ้เทมป์มันเป็นบ้าอะไร ฮึก จียงหน้าบึ้ง มือได้แต่หยิบช้อนตักข้าวเข้าไปปากเร็วๆให้หมดๆไป แดซองได้แต่นั่งรอพี่ชายสุดที่รักอย่างงงๆที่เก้าอี้อีกฝั่ง ตกใจเหมือนกันที่จู่ๆ พี่เทมป์ที่เคยแต่โดนจียงด่ามาอยู่ในมาดดุแบบนี้

"กินดีๆดิ มึงจะรีบไปไหนเนี่ย"

"อึง อุ อู อะ!!"

"ตอนแดกห้ามพูด มารยาทขั้นพื้นฐาน"

มาผู้ดีตอนนี้เนี่ยนะไอ้เวร!! ควอนจียงมองเพื่อนสนิทขวางๆอย่างไม่ชอบใจก่อนจะตัดข้าวคำใหญ่ใส่ปากแล้วเบือนหน้าไปทาง 'มึงดุกูอะ' เป็นคำพูดที่เขาพยายามพูดไปเมื่อกี้ เวลาไอ้เทมป์มันดุใครเขาจะอยากอยู่ใกล้วะ!

"โธ่... พวกพี่ทะเลาะกันเพราะผมรึเปล่าฮะ" หน้าแป้นๆของคังแดซองมองตรงมาที่รุ่นพี่สองคนอย่างรู้สึกผิด จียงทำท่าปัดมือสองสามทีสื่อว่าไม่เกี่ยว ซึงฮยอนตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก ก่อนจะเอามือผลักหัวเพื่อนแรงๆอย่างหมั่นไส้

"ฉันดุเพราะมันหาเรื่องไม่กินข้าวนี่แหละ!!"

"อย่าเล่นหัวกู! ก็กูกำลังลดน้ำหนัก!"

"โว๊ะ! มีอะไรมึงลดอีก ไขมันในปอดรึไงไอ้ปลวก!!"

"นั่นสิฮะพี่จียง ถ้าขนาดพี่ยังต้องลดอีก พี่เทมป์คงต้องเข้าคอร์สบอดี้เชฟสักสามคอร์สภายในวันนี้แล้วล่ะ...อุ๊ปส์!" รุ่นน้องคนเดียวของโต๊ะเอามือตระครุบปากตัวเองทันทีที่สายตาเฉียบคมของเพื่อนพี่รหัสมองมา จะไปรู้เหรอเผื่อทำอะไรไม่ถูกใจพี่แกเข้าจ้างมือปืนมายิงแดซองจะทำไงเล่า!

"ไอ้แดซอง!! ฉันไม่ได้อ้วนนะว้อย!! แค่มีเนื้อมีหนัง!" หึ ไม่อยากบอกนะเว้ยแต่ซึงฮยอนใส่ที่รัดพุงโอนามิทุกคืน! ไม่มีทางอ้วนแน่นอน!

"นั่นดิ หนังหนาซะด้วย"

"ไอ้จี! หุบปากแล้วรีบยัดๆข้าวให้หมดซักที!!"

ควอนจียงก็แค่เด็กดื้อ

เชื่อเลยซึงฮยอนต้องมานั่งจ้ำจี้จ้ำไชให้มันกินข้าวแบบนี้ทุกวันน่ะเหรอ!? แต่ถ้าขืนเขาปล่อยมันกินๆอดๆต่อไปสักวันเพื่อนเขาคงเหลือแต่กระดูกเดินไปเดินมา เขาไม่แน่ใจแต่เดาว่าไอ้จีมันอาจจะไม่มีความรู้สึกหิวก็ได้ หรือคงกำลังจะทำอะไรบางอย่างกับกระเพาะตัวเอง แต่มันก็กินช้าเกินนนนน เฮ้อ เหลือเวลาอีกตั้งนานกว่าจะเข้าเรียน เอาไงดี ซึงฮยอนหยิบโทรศัพท์อมยิ้มสีฟ้าเครื่องหรูที่ถอยมาเมื่อสี่วันก่อนขึ้นแนบหู

"ไอ้จี แซนดี้ชอบดอกไม้ปะ? สีไรวะ?"

พรวดดดดดดดด!!

ชื่อนี้หลอกหลอนกูแต่เช้าเชียะ!!

จียงหันไปมองซึงฮยอนอย่างหงุดหงิด คนที่อยู่อีกฟากของโทรศัพท์คงเป็นร้านดอกไม้เจ้าประจำของมันแหง เฮ้อ...แค่เขารู้จักยัยแซนดี้นี่ก็เหมือนทำความผิดพลาดครั้งใหญ่ให้ชีวิตแล้ว มันยังจะคิดว่าเขารู้จักขนาดว่ายัยนั่นชอบดอกไม้สีอะไรอีกเรอะ เขารู้แต่ว่ามารุโกะเป็นบุคคลสำคัญของซานดร้าปาร์ค

มารุโกะ...มารุโกะ...มารุโกะใส่เอี๊ยม...

"แดงมั้ง"

จะไปรู้เหรอ ก็กูเห็นมารุโกะใสเอี๊ยมแดง.... =___=

.

.

.

พอตกเย็นแดซอง จียง และซึงฮยอนนัดกันมาที่ร้านข้าวหน้าเป็ดหน้ามหาลัย พวกเขากำลังรอเวลาที่จะไปคลับ88เพื่อ(ทวงตัง)แก้แค้นน่ะสิ!! แต่ดูท่ามันจะอึกทึกไปหน่อยเมื่อไอ้ยองเบกับซึงริก็ตามมาด้วยเป็นพรวน จียงเห็นน้องด้งที่เป็นลูกเจ้าของร้านอยากมีส่วนร่วมกับพวกเรา แต่น้องเขาดูกลัวนิดๆ (อีน้องด้งโผล่มายังไง)

"มึงจะเอาไงเรื่องไอ้เทมป์"

ยองเบชวนเค้าคุยตอนที่ไอ้เทมป์กำลังพยายามปรึกษาเรื่องการจีบน้องแซนดี้กับซึงริและแดซอง หลังจากที่เมื่อบ่ายเอาดอกกุหลาบสีแดงไปให้ช่อใหญ่แล้วน้องปฏิเสธอย่างไม่ใยดี แน่นอนว่าตอนที่มันทำอะไรแบบนั้นจียงแอบดูอยู่จากที่ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ยังไงก็ตามเขาจะไม่มีวันพบเจอพูดคุยและสนทนากับซานดร้าปาร์คอีกต่อไป

"อะไรคือเอาไง?"

"เรื่องที่มันจ้างมึงเป็นแอดไวเซอร์เรื่องคุณน้องแซนดี้"

"แล้วมันประหลาดตรงไหน ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนแปลงนอกจากกูได้กินข้าวฟรี" แน่นอนว่าจียงทำเมินกับคำถามอะเบาท์น้องแซนดี้ที่ของซึงฮยอนอย่างสิ้นเชิง แต่มันก็ไม่เห็นว่าอะไรเขานี่หว่า~

"มึงระวังไว้นะเว้ย ถ้าไอ้เทมป์รู้ว่าน้องแซนดี้เคยชอบมึงนี่เป็นเรื่องนะ"

"ท...ทำไมวะ"

"มันจะโมโหดิ!!"

"แล้วทำไมมันต้องโมโหวะ เห้ย นี่กูไม่ได้แอบไปมีชู้อะไรนะเฟ้ย =_=;;"

ยองเบทำหน้าเหมือนจะบอกว่าเขาโง่เง่า แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขามองไปโต๊ะข้างๆที่มีสมาพันธ์คนรั่วครบทีม ชเวซึงฮยอน คังแดซอง และอีซึงฮยอน ไอ้เทมป์มันดูมีกำลังใจเพิ่มขึ้นเยอะหลังจากได้รับคำแนะนำที่ดีจากแก่นสมองของรุ่นน้องน่ารักทั้งสองคน เฮ้อ ในเมื่อรู้ว่าจียงช่วยอะไรตัวเองไม่ได้แล้วจะมาจ้างเขาทำไมวะเนี่ย เขายังรู้สึกแย่อยู่ที่ต้องให้มันเลี้ยงข้าว

"แล้วมึงไม่คิดมีใครบ้างเหรอวะ" ยองเบยิงคำถามใหม่มาเล่นเอาจียงจุกไปเกือบนาที

"ใคร?"

"กูหมายถึงเมีย ไปบอกให้ไอ้เทมป์หาเมีย หาให้ตัวเองก่อนเหอะมึงอะ"

"โว๊~~" จียงส่งเสียงสูงแล้วปัดมืดเป็นเชิงรำคาญและไม่ใส่ใจ เมียเรอะ เหอะ ถ้าจะเอาจริงๆ อยากได้แบบพี่ฮโยริอะ แต่ขออายุน้อยกว่านั้นสิบปี มีให้เขามั้ยล่ะ "มึงหาก่อนดิ หาได้แล้วค่อยมาพูด"

คำพูดเขาถูกกลบไปจากอะไรที่หน้าร้าน เสียงดังตึงตังดังซะจนทุกคนในร้านต้องหันไปมองทางประตู มีผู้ชายคนนึงวิ่งเข้ามาในร้านอย่างกระวีกระวาดจนชนเก้าอี้ตรงที่น้องด้งนั่งพลิกคว่ำ ก่อนจะวิ่งต่อมาจนสุดท้ายก็มานั่งย่อหลบอยู่หลังโต๊ะพวกเขาที่ตั้งอยู่หลังสุด ตอนนี้จียงยังคงงงๆว่าเกิดอะไรขึ้นวะ ดูเหมือนด้านหน้าร้านจะมีส่งเสียงตึงตังอีกแล้ว เขานึกสงสารป้าจิ๋มแม่ของด้ง(ไปกันใหญ่) แต่เลือกที่จะหันมามองไอ้คนที่วิ่งมาหลบอยู่หลังเก้าอี้เขาแทน ผู้ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาอย่างมีความหมาย เหมือนเวลาถูกหยุด หยดเหงื่อที่ซึมไปตามใบหน้าทำให้คนๆนั้นมีเสน่ห์อย่างเหลือเชื่อ!!!

จียงเลิกคิ้วขึ้นมองกลับไป ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นยิ้มกว้างเหมือนที่ใช้กับฮโยรินูน่าบ่อยๆ

ผู้ชายคนนั้นอ้าปากค้าง ขาสั้นๆที่นั่งยองๆอยู่เหมือนจะเสียศูนย์และหมดแรง ร่างเล็กเสียหลักถอยหลังล้มไปชนกำแพง

.................

............

"ไงจ๊ะเบคกี้ฮยอง ไม่เจอกันตั้งนานเนาะ ขาสั้นเหมือนเดิมนะ"

"ไอ้...ไอ้จียง!!!"

"เอา ตังค์ กู มา!!!"

TBC.

Author's Note: อีกสักรอบ

แต่งเองฮาเอง ฟิคเรื่องนี้มันอะไรวะ 555555555555555555555555555555555 ด้งกับป้าจิ๋มและข้าวหน้าเป็ดโผล่มาได้ไงวะ Y Y ไม่รู้ คิดไม่ออก รู้ตัวอีกทีก็มีส่วนร่วมในเรื่องละ กร๊ากกกกกกกกกกกก ไม่มีการผูกปมซ่อนเงื่อนอะไรทั้งสิ้น ปัญญาอ่อนแบบนี้จนจบเรื่องแหละ TT TT

ไม่มีอะไรจะพูดมาก ตอนนี้กำลังอิ๊อ๊ะกับพวกทหารเกณฑ์ ถ้าจียงไม่ออกโซโล่ภายในเดือนพ.ค.นะ!!! จะไปอุ๊อิ๊กับน้องด้ง!! เค้าโกดแล้วด้วย T T

ปล.เพิ้ง คุณด้ง เชื่อกู คุณด้ง!! คุณด้งกับแทคเจย์ๆๆๆๆๆๆๆ (ไม่งั้นก็ กูด้งก็ได้ ยอมเว้ย อรั๊ย 5555+)
ปลล.ซิ้มรักน้องจีกับน้องด้ง จียงดูแลน้องดีๆ นะจ๊ะ  
ปลลล.ตอนนี้ยาวสะใจได้อีก จะให้ยาวงี้ต่อไป กั่กๆๆๆๆ