Big Bang Fiction by P.helpz

Title: Girl Friend
Chapter : 3
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Author's Note:
ตอนนี้มอบให้พร้อมกับเพลงนี้ เปิดตัวเบคกี้ ฮิฮิฮิ~

 +

+

"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละไอ้น้อง"

.

.

"สรุปคือไปแทงบอลแล้วผีแดงแม่งหลอกจนไม่มีตังจ่ายว่างั้น"

"เออ"

จียงส่งเสียงหึขึ้นจมูก พลางรับแก้วเหล้ามาจากมือน้อยๆของพี่เบคกี้ เออ เหล้านี่แหละ ทำไมต้องเซนเซอร์ด้วยวะคนจะกินเหล้าเนี่ย -*-

ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ที่บาร์ของผับเล็กๆ ที่ชื่อว่า Club88 รวมถึงไอ้เทมป์ ไอ้ยองเบ แดซอง กะซึงริก็แห่กันมาด้วย แค่ห้าคนก็ทำให้ร้านนี้แลดูครึกครื้นได้อย่างน่าเหลือเชื่อ คือจียงจะบอกว่าไอ้สี่ตัวนั้นแม่งคุยกันหนวกหูชิบหาย สรุปที่ว่าจะมาแก้แค้นเลยไม่ได้ทำอะไรเลยเนี่ยพวกนั้นแม่งเอาแต่แดกแดกแดก เขาเลยปลีกตัวมาคุยกับพี่เบคกี้ดีกว่า ถามถึงว่าทำไมจู่ๆ เมื่อเย็นถึงได้หนีหัวซุกหัวซุนแบบนั้นได้ คำตอบก็อย่างที่ว่านั่นแหละ หนีหนี้!!

หลังจากเมื่อเย็นเราเจอกันโดยบังเอิญที่ร้านป้าจิ๋มแม่น้องด้ง.... ในขณะที่อีพี่เบคกี้กำลังหนีเจ้าของโต๊ะบอลที่ถือมีดไล่ตามฆ่าเพราะติดเงินมันอยู่เกือบล้านวอน!! ฟายเอ๊ย นั่นคือจำนวนเงินที่เขาต้องได้จากไอ้พี่เบคกี้นะเว้ย! (เอ่อ จริงๆก็ไม่ถึง แต่กูมั่วๆไว้ก่อน) นั่นคือเงินเดือนที่มันติดเค้าไว้นะว้อย! แม่ง ทีนี้จียงก็กลัวมันตายแล้วจะไม่ได้เงินคืนอะ เลยตัดสินใจจะช่วยเหลือพี่น้องที่เคยคุ้ยหน้าคุ้นตา โดยให้ไอ้เทมป์จ่ายเงินไปให้ก่อน ~

อะไรยะ ไม่ต้องมองเขาแบบนั้น เขาเป็นคนดีเว้ยคนดีในจิตใจอะเก็ทปะ อยากทำความดีแต่ศักยภาพไม่อำนวยอ่ะใจปะ แต่ไอ้เทมป์ก็เจือกโง่ควักตังจ่ายช่วยมันไปจริงๆอีกอะ -*- ซึงฮยอนจ่ายเงินล้านนึงให้เจ้าหนีของพี่เบคกี้ชิลๆ ประหนึ่งมันซื้อป๊อกกี้ที่เซเว่น

"แล้วนี่หายไปไหนมาสามปีครับคุณพี่"

"หนีหนี้ไปอยู่ไทยอะดิ"

"ไปซะไกลเลย พี่มีเจ้าหนี้กี่เจ้ากันแน่เนี่ย"

"ย๊ะ! กูกำลังสร้างสถิติการสร้างหนี้เว้ย มึงไม่รู้อะไรไอ้จี มันเป็นเทรนด์ ฮิตที่ไทยมาก"

จียงอยากจะถุยน้ำลายใส่หน้าไอ้รุ่นพี่นี่จริงๆ เขาไล่สายตามองไปทั่วร้านที่มีพื้นที่เล็กๆแค่ตึกแถวสองห้อง ทั้งสิ้นทั้งมวลเห็นจะมีพนักงานอยู่คนเดียวคือไอ้คุณพี่เบคกี้นี่แหละ มันทำตั้งแต่รับออเดอร์ยันเป็นดีเจเปิดเพลง แอบแปลกใจที่เห็นว่าอีกสองคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับพี่เขาหายไปไหน
 

"พี่เท็ดดี้กับพี่แดนนี่อะ"

"ไม่รู้แม่ง อย่าพูดถึงมันได้ปะ พวกมันปล่อยกูไว้งี้มาสองคืนละ พูดละของขึ้นวุ้ย!!"

"จริงดิ เฮ้ยเจ๋งนี่หว่าทำร้านคนเดียวได้ด้วย"

"เจ๋งห่าไรล่ะ วันๆกูจะตายเอา หนี้ก็ต้องหนีเสือกต้องมาทำงานคนเดียวอีก นี่ไม่รู้ว่าไอ้พวกโต๊ะบอลจะมาถล่มร้านนี้เมื่อไหร่ เพิ่งหาทุนเปิดได้เองนะเว้ย นี่กูเริ่มเคาท์ดาวน์นับวันอาลัยร้านเลยนะเนี่ย"

ร่างเล็ก...พูดคุยกับรุ่นน้องพลางรื้อเบียร์รื้อเหล้าในตู้มาเสิร์ฟลูกค้าไปด้วย จียงมองเห็นผู้ชายตัวเตี้ยๆพยายามปีนลังเบียร์เก่าๆขึ้นไปหยิบวิสกี้ที่ตู้ด้านบนอย่างอนาถใจ ไอ้พี่เท็ดดี้กับพี่แดนนี่แม่งโคตรใจร้ายอะ นี่ถ้าพี่เบคกี้สูงกว่านี้สักหน่อยคงไม่มีปัญหาขนาดนี้ สารภาพเลยว่าเขาไม่กล้าทวงตังเท่าไหร่หลังจากที่พูดไปที่ร้านน้องด้งอะนะ พี่เบคกี้แลดูน่าสงสารจนเขาอดจะเวทนาไม่ได้

"ไม่จ้างเด็กไว้ช่วยสักคนล่ะ ยอมสักหน่อยน่า เดือนละไม่กี่ตังค์หรอก จ้างฉันก็ได้นะ ฮ่าฮ่าฮ่า กำลังหาตังช็อป"

"มึงอะนะ ไม่เอาอะ"

มือเล็กๆโบกปัดอย่างเย็นชาสุดๆทำให้จียงหน้าหงิก โธ่ ไอ้จียงมันดึงลูกค้าได้ก็จริง แต่ค่าตัวมันขูดเลือดเขาได้อีกอะ แม่งไถประหนึ่งค่าเช่าที่ สูงกว่าคนอื่นสามสี่เท่าแบบนั้นไม่ไหวอ่ะ

"ก็นั่นไง ไอ้แดซองเพื่อนมึง มันร้องเพลงและช่วยกูอยู่มาตั้งแต่เปิดร้านแรกๆละ แต่เมื่อสองวันก่อนมันบอกจะลาออกเว้ย!! กูนี่จี๊ดมากอะ แบบเจ็บอะไอ้จี มึงนึกดูดิ เพื่อนรักกูทั้งสองคนมันจะหายไปตอนที่ร้านเปิด และกลับมาหากูตอนที่ร้านปิด  ไม่รู้แม่งจะกลับมาทำไมไม่ได้ช่วยให้ชีวิตกูดีขึ้นเลย แล้วถ้ากูไม่มีไอ้แดซอง กูก็ต้องอะโลนมากๆๆๆเลยดิ กูเศร้าอะ กูรับไม่ได้ วันที่มันจะลาออกกูนี่น้ำตาปริ่มเลยนะ พยายามค่อยพูดค่อยจาให้มันยอมทำงานด้วยแต่เหมือนไม่ได้ผล"

แหม กูเกือบเชื่อแล้วนะเนี่ยถ้าไม่เห็นรอยช้ำที่หัวคิ้วน้องรัก ไหนจะรอยแดงที่คอ (เอ๊ หรือน้องกูโดนข่มขืน) ค่อยพูดค่อยจาเหลือเกินนะเพ่ -*- เมื่อกี้จียงลืมคิดไปว่าเบคกี้แม่งเจ้าพ่อตอแหลแห่งชาติสิบสามสมัย ไม่งั้นมันคงไม่มีชีวิตอยู่มาถึงทุกวันนี้ได้ทั้งที่เจ้าหนี้เต็มบ้านเต็มเมือง

"โว๊ะ ปล่อยไอ้แดซองไปเหอะน่า นี่ฉันไม่ซัดพี่ที่ทำร้ายน้องรักมากๆๆๆของฉันก็บุญแค่ไหนแล้ว เออว่าแต่ว่า...คืองี้...แบบว่า...คือแบบ ฉันไม่อยากจะพูดคำนี้อีกหรอกนะ แต่เอาตังค์ที่ติดไว้ให้กูได้ยังครับพี่"

"จียง T_T"

"อะไรล่ะ" จียงเป็นคนที่แคร์จิตใจคนอื่นนะ มีจิตใจดี รักน้อง รักพี่ แต่เรื่องตังค์นี่ขอไว้เรื่อง

"มึงก็เห็นเมื่อเย็นไม่ใช่เหรอ ถ้ากูมีเงินขนาดนั้นกูคงไม่หนีจนต้องให้ไอ้เทมป์ดอดมาช่วยร้อก T__T"

จียงจิ๊ปากอีกรอบ เขาน่าจะรู้ว่าถึงทวงตังมันก็ไม่ให้อยู่ดีอะนะ แต่เขาไม่ใช่เศรษฐีเหมือนไอ้เทมป์นี่หว่าที่จะไม่ถือสากับเงินเกือบล้านวอน เฮ้อ สาบานได้ว่าจุดนี้พี่เบคกี้ดูน่าสงสารที่สุดในชีวิตเขาแล้วจริงๆทั้งจิตใจและร่างกาย แต่จียงไม่แน่ใจว่านี่เป็นความรู้สึกจริงๆของพี่เขาหรือว่ามันไปเรียนการตอแหลมาจากไหนจนบรรลุได้ขนาดนี้

"เอางี้ หยวนๆสุดชีวิต ผ่อนก็ได้นะพี่...."

ควอนจียง ใจปล้ำไปถึงไหน.... ถ้าแม่เขาได้ยินคงดีใจแย่...

"โธ่ไอ้จี" เสียงเล็กอ่อนระโหยโรยแรง "มึงลืมๆไปเหอะว่ะเงินแค่นั้นอะ คบกับไอ้เทมป์อยู่ก็สบายแฮแล้ว แม่งใจดี๊ใจดีกูล่ะช๊อบชอบ อยากได้อะไรก็ขอแฟนมึงดิ"

"อ...อะไรนะ แฟนใครนะ??"

"อ้าว ก็ไอ้เทมป์ไง พวกมึงไม่ได้คบกันหรอกเหรอวะ"

ไม่มีเสียงหลุดรอดออกมาจากปากที่กำลังอ้าค้างอย่างตะลึงงึนงันของจียงจากคำพูดของไอ้พี่เตี้ย แฟน...คบกัน...ไอ้เทมป์...เงิน...ดิออร์...หลุยส์... (หลังๆเริ่มไม่เกี่ยว) จียงไม่รู้สึกตัวเลยว่าพวกไอ้ยองเบมานั่งรอบๆตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่าเสียงของไอ้ซึงรินำมาก่อนตัวอีก

"พี่จียงกับพี่เทมป์เนี่ยนะคบกัน!!!!!!!!!ซึงริอยากจะสร้างกำแพงแห่งความตกใจ!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

"จะแหกปากทำไมมักเน่เดี๋ยวกูถีบ" เป็นซึงฮยอนที่เอามือดันหัวไอ้ซึงริที่โผล่หน้าแสล๋นมาที่กลางวงให้ออกไป

"ผมตกใจนี่! พวกพี่ดูเหมือนคบกันตรงไหน พี่เตี้ยฮะ! โอ๊ย! อย่าตบหัวผมดิ ก็จะถามว่าดูยังไงว่าพี่สองคนคบกันอ้ะ! ถ้าเห็นว่าพี่จียงกับซึงริคบกันจะไม่แปลกใจเลย!!!"

ซึงริ.... นี่มึงเป็นเกย์จริงๆใช่มั้ย... ช่างมันเหอะ... ปัญญาอ่อน

จียงกลืนน้ำลายอึกนึงแล้วเรียกสติกลับคืนมา ตาเรียวหันไปสบกับคนที่นั่งมาติดกันทางด้านขวาอย่างไอ้เทมป์แว่บนึง กูอยากฆ่ามึงจัง...เฮ้ย ไม่น่า อย่าไปคิดแบบนั้นควอนจียง... ก่อนจะเบนหน้ากลับไปทางเดิมอย่างเย็นชาและโหดร้าย

"พี่เบคกี้ ฟังนะ... ฉันยังอยากมีลูกเป็นคน ไม่ได้ต้องการกำเนิดสปีชีส์ครึ่งคนครึ่งกอลิล่า...ฉันต้องการให้มนุษยชาติหยุดอยู่ที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ก่อนที่โลกจะแตก.... พวก กู ไม่ ได้ คบ กัน ว้อย!!!!!!!!!!"

แดซองที่นั่งอยู่ทางซ้ายของจียงรีบรั้งตัวพี่ชายที่รักของเขาเอาไว้แทบไม่ทัน ก่อนที่มันจะลุกไปต่อยไอ้พี่เบคกี้ หรือที่แดซองเรียกว่า 'เตี้ยปราบมาร' โหย ถึงเป็นพี่จีก็พี่จีเหอะ เห็นตีนพี่เบคกี้เล็กๆแบบนั้น ตอนมันเตะโนบิตะของเขามันแสบทรวงมากเลยนะ ฮึ้ก T____T พี่ฮะ อย่าไปยุ่งกับมันดีกว่านะ

ส่วนจียงนี่กำลังจี๊ดเลยนะ จี๊ดเลย พูดมาได้ไง้ว่าเขาเป็นแฟนไอ้เทมป์!! ขนลุกตั้งชันตั้งแต่ปลายตีนยันขนจมูกบานๆ เสียหายครั้งใหญ่หลวงมากๆๆๆ แถมเขาไม่เห็นไอ้เทมป์มันจะตอบรับกับคำพูดพวกนี้สักนิด นอกจากทำหน้าซีดๆ พะอืดพะอมเหมือนอยากจะอ้วกใส่เขา อ..ไอ้เวรนี่ร้ายกาจนักนะ โด่เอ๊ย... จียงกระดกแก้วเหล้าในมือเข้าปากอีกครั้ง

"เอ้า! กูจะไปรู้มั้ยล่ะ ก็เห็นพวกมึงยังอยู่ด้วยกันเนี่ย นึกว่าที่ไอ้เทมป์ตามจีบเป็นปีจะสัมฤทธิผล"

"แค่กๆๆๆ!!"

โอย สำลักเหล้า ไอ้พี่เบคกี้แม่งพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ยังไง้!! ต่อหน้าน้องรักของเขาอย่างแดซอง ต่อหน้าน้องเกลียดของเขาอย่างซึงริ (อ..โอ๋ ซึงริอย่าร้องไห้นะลูก) ต่อหน้าเพื่อนแท้ของเขาอย่างยองเบ เรื่องนี้มันเลวร้ายพอๆกับการเอ่ยชื่อลอร์ดโวลเดอร์มอร์!!!!!!

"ต...ตามจีบ!!??? OoO"

ซึงริทำหน้าตาสนอกสนใจกับคำว่าตามจีบเป็นอย่างมาก ชิ ทีตอนกูสอนเรื่องประวัติศาสตร์ศิลปะเคยทำแบบนี้ใส่กูมั้ยเนี่ย จียงเริ่มทำหน้าอยากตายขึ้นมาทุกวินาที เขากระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะบาร์ บอกสั้นๆแค่ว่าไปเข้าห้องน้ำก่อนจะเดินหายไป ทิ้งความงงงวยไว้ให้กลับอีกสามคนที่เหลือยกเว้น 'ไอ้เทมป์' ดูก็รู้ว่ามันไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนั้น แม่ง จียงทำเหมือนมันเป็นเรื่องตอนอยู่บ้านเด็กกำพร้าไปได้ มันอาจจะไม่ชอบหรืออายหรืออะไรก็ตามเหอะ แต่ซึงฮยอนไม่ถือสาเรื่องนี้

อะไรนะ สิ่งที่จียงเรียกว่า 'อดีตรักแสนขม'  (ถึงขนาดเป็นสีแดงเลยอะคิดดู)

เหล้าแก้วใหม่ถูกส่งเข้ามาที่มือซึงฮยอนโดยพี่เบคกี้ วางบนโต๊ะไว้ให้อีกขวด ก่อนที่คุณพี่จะเดินไปวุ่นกับการเปิดเพลงในอีกฝั่งของร้าน ปล่อยพวกเค้าไว้สี่คน นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่เขารู้ว่ากูต้องถูกซักฟอกพร้อมใส่ไฮเตอร์อย่างรุนแรงแน่นอน

"พี่เทมป์!! สรุปว่าพี่เคยตามจีบพี่จียงจริงปะเนี่ย!!"

"เลิกแหกปากก่อนไอ้ซึงริแล้วกูจะตอบ" ซึงฮยอนเข้าใจถ่องแท้ว่าทำไมไอ้จีถึงได้รำคาญไอ้เด็กนี่นักหนา มักเน่ของกลุ่มยกมือตะครุบปิดปากอย่างจริงใจเพื่ออยากรู้เรื่องชาวบ้าน แดซองสงสัยไม่ต่างกับซึงริแต่ยังเลือกที่จะไม่พูดอะไรเพราะกลัวพี่เทมป์... ส่วนยองเบช็อคไปแล้ว ทั้งสามคนเงียบลงเหมือนจะรอคำตอบของซึงฮยอน "เออ เคย"

ยองเบช็อคตายไปแล้วจริงๆ!!!! ทำไมกูไม่เคยรู้เลยว่าเพื่อนรักทั้งสองคนของกูมีซัมติงกันอะ!! โอ๊ย ทงยองเบไม่เคยเจ็บอะไรแบบนี้มาก่อน เจ็บ เจ็บแบบลึก เจ็บเจียนตาย เขาพูดอะไรไม่ออกเลยนอกจากมองไอ้ซึงริเซ้าซี้ต่อไป

"งี้ก็เคยคบกันแล้วดิ!! นี่พวกพี่เคยเป็นแฟนเก่ากันงั้นเหรอเนี่ย ถึงว่าเหอะ...." ฟังมากๆแล้วน่ารำคาญจริงๆเสียงเวรนี่ ซึงฮยอนตวัดตาดุไปมองมันทีนึงเป็นเชิงให้หุบปากเสียงถึงได้เงียบลงบ้าง

"ไม่เคยคบเว้ย!! เคยจีบอะจริง" พูดพลางกรอกเหล้าใส่ปากอีกรอบ "แต่ไม่ติด" 

"เพอร์เฟคอย่างพี่นี่ยังจีบไม่ติดอีกเหรอ! (ถึงตรงนี้ซึงฮยอนรินเหล้าใส่แก้วแล้วส่งให้ซึงริ) โคตรหล่อโคตรรวยโคตรนิสัยดีแบบนี้ จะเป็นไปได้ยังไง้"

"เป็นไปได้ถ้าอีกฝ่ายเป็นไอ้จี" เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในหัวซึงฮยอนมาสามปีแล้ว พูดง่ายๆก็ไม่เคยคิดว่ามันจะกลับเข้ามาให้คิดได้อีก "หยิ่งล่ะที่หนึ่ง"

"แล้วพวกมึงแอบจีบกันตอนไหนทำไมกูไม่รู้เรื่องวะ!! กูจำได้ว่ากูกับมึงรู้จักกันตอนปีหนึ่ง แต่มึงรู้จักกับไอ้จีมาอยู่ก่อนแล้วเพราะเคยทำเพลงใต้ดิน กูรู้แค่เนี้ย!!!" ทงยองเบเริ่มหายช็อคแล้วโวยวายเสียงดัง ไม่มีอะไรจะเจ็บเกินกว่าเพื่อนสนิทมีความลับกับเขาแบบนี้ เขาเจ็บ เจ็บมากจริงๆ T T ไอ้พวกเชี่ยเอ๊ย

"มึงนี่ติดเชื้อไอ้ซึงริปะเนี่ย จะโวยวายทำไม ก็เคยจีบกันตอนที่กูทำเพลงแล้วมาร้องที่ผับพวกพี่เค้าไง แล้วไอ้จีเป็นดีเจอยู่ไง แล้วเจอกันไง ว๊ะ! แค่นี้ไม่เห็นเข้าใจยาก เลิกพูดเรื่องนี้สักทีได้ป้ะ ยังไงตอนนี้ก็เพื่อนกันละ เรื่องพวกนั้นแค่อดีตเว้ยอดีต!"

"ให้มันแน่เหอะมึง" ยองเบยังแค้นเรื่องที่ไอ้พวกนี้มีความลับกับเขาอยู่! ไอ้พวกนี้แม่ง! แม่ง แม่งแม่งแม่ง!!!!! อีเลว!!! กูโกดมาก!!!!!!!!

"แล้วทำไมจู่ๆถึงไปจีบพี่จียงได้ล่ะฮะ เห็นปกติสเป็คพี่นี่ต้องลูกคุณหนู ขาวสวยหมวยเอ็กซ์ตัวเล็กน่ารัก แต่พี่จียงนี่... เอ่อ ผมหมายถึงพี่จียงตรงกันข้ามกับสเป็คพี่อ้ะ"

แดซองหน้าซีดสนิทที่เห็นซึงฮยอนจิกหางตามามองหน้าเขาแล้วส่งเสียงสบถ ฮึ้ก T_T แดซองแค่อยากรู้ความสัมพันธ์ของพี่สุดที่รักอย่างพี่จียง และรุ่นพี่ที่หล่อเหลาเอาการขนาดเป็นไอดอลอย่างพี่เทมป์แค่นั้นเอง ฮึ้ก พี่เทมป์ชอบส่งสายตาดุเขาแบบนี้เป็นประจำถ้าจียงไม่อยู่ล่ะก็ ฮึ้ก...

"ไม่รู้ ลืม รู้แต่ว่าชอบ ตอนนั้นอะนะ ไอ้จี... ก็ดี" ภาพจียงเมื่อสามสี่ปีก่อนยังคงอยู่ในหัวเขา ไม่ต่างไปจากปัจจุบันสักเท่าไหร่หรอก หน้าตาก็เหมือนเดิม หยิ่งก็เหมือนเดิม ดื้อก็เหมือนเดิม "แต่กูขอเป็นแฟนไปสามสิบรอบ บอกว่า 'ไม่' กับกูสิบรอบ บอกว่า 'ฝันไปซะ' สิบรอบ บอกว่า 'ไปขี้ซะ' ห้ารอบ และบอกให้กูไปตายอีกห้ารอบ สุดท้ายก็อย่างที่เห็น เป็นเพื่อนกันดีกว่า กูเบื่อที่ต้องฟังคำปฏิเสธ"

"ที่ไม่น่าเชื่อคือมึงตื้อคนนานกว่าหนึ่งเดือน แต่ที่ไม่น่าเชื่อกว่าคือคนๆนั้นเป็นไอ้จีนี่แหละ!! เชี่ยเอ๊ย ฟ้าจะผ่าตายห่า เพื่อนได้กันเอง!"

"โห่พี่ยองเบ! พูดงี้ก็ไม่ถูกอะ พี่จียงน่ารักจะตาย!! น่ารักกว่าใครทั้งหมด~ เนาะ~ ใช่มั้ยล่ะฮะพี่เทมป์~"

"เออ"

"..........."

".........."

".........."

"แล้วนี่มึงยังชอบไอ้จีอยู่ปะเนี่ย"

.

.

.

TBC.

Author's Note: อีกสักรอบ

ฟิคเรื่องนี้มัน(เริ่ม)มีประเด็นแล้ววุ้ย >,,< อัพเป็นของขวัญวันเกิดให้เจย์(เจย์บอกเกี่ยวกับกูตรงไหน) ยิ่งแต่งก็ยิ่งรู้สึกว่าจียงยิ่งแมน เห้ย แล้วแต่งไปแต่งมาประเด็นที่ว่าเทมป์เคยจีบนี่โผล่มายังไง ไม่ได้คิดไว้นะทีแรกอะ (จริงๆคือไม่ได้คิดอะไรเลย กร๊ากกกกกก)  แล้วนี่จะวงเล็บไปถึงไหน

ขอบคุณเม้นทุกเม้นนะคะ ยังปลื้มปีติอยู่ T,,T แม้ว่าคนอ่านจะไม่เยอะเท่าบลอคเก่า แต่เราจะสร้างมันขึ้นมาใหม่ (มึงดูเป็นคนมีความฝันมาก) การจะนับ 100 ได้ต้องเริ่มที่ 1 อยู่แล้ว อรั๊ย 5555555555555555555+

ก่อนไป

คนมันเป็นเพื่อนกัน ยืมของกันไม่แปลก!!!!

ปล.โซโล่จียงแม่ง กูเครียด
ปลล.รักนะ จุ้บจุ้บ
ปลลล.เจย์-คุณ-ด้ง แรงงงงงงงงง
ปลลลล.ซึงเทม แร๊งงงงงงงงงงงงงงงงง(กว่า)