Big Bang Fiction by P.helpz

Title: Girl Friend
Chapter : 4
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Author's Note:
ฟิคเราอย่าพยายามเดาค่ะ เพราะมันจะตรงกับที่เดา...(อ้าว).....

+

+

+

".......#$@*#*&^$*@&"

"...@)*(@$*&@(#+++++&#&&#*"

"#$%#)(**"

"เอาจริงเหรอวะไอ้เทมป์"

.

.

.

.

ปึง!!!!!!

ไม่ใช่เสียงยิงปืน ไม่ใช่เสียงปิดประตูคอนโด ไม่ใช่เสียงดาวแม่ระเบิด แต่เป็นเสียงเฮดโฟนถูกเขวี้ยงลงบนพื้นด้วยน้ำมือ 'DJ เอื้ออาทร' ....ซองเบคฮยองผู้เป็นเจ้าของร้านแห่งนี้และเจ้าของสิ่งที่กำลังนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นทำหน้าเหยเกเหมือนถูกสาป น้ำตาคลอหน่วยในนัยน์ตาจะหยดไม่หยดแหล่

ช...เชี่ยค่ะ

เฮดโฟนราคาแพงหูฉี่ที่เก็บตังค์ซื้อเมื่อห้าปีที่แล้วของเขากำลังถูกกระทำชำเราอย่างใจร้ายโคตรๆๆๆๆๆๆๆ

"ไอ้จี๊!!!!!!!!!! TT[]TT"

DJ เอื้ออาทร = ควอนจียง

แม่ง ไอ้เด็กเลว กูอุตส่าห์นึกดีใจ หลงคิดว่าวันนี้มึงจะเป็นคนดีมาช่วยเป็นดีเจให้วันนึงไม่คิดตัง แต่ถ้ามึงคิดจะมาทำแบบนี้กับลูกกู มึงโกอะเวย์ย์ย์ไปเลยไป๊!!!!!!!!! TT[]TT แต่อันที่จริงจะโทษก็ต้องโทษไอ้ตาตี่แดซอง เพราะแม่งคนเดียวอะๆๆๆ

"พี่จียงฮะ พี่เทมป์เมาหัวทิ่มแล้วกลับบ้านไม่ได้อะ"

เพราะไอ้ตี๋มาพูดแบบนี้ จียงเลยออกอาการแบบนั้น T T หน้าตาจียงฉุนเฉียวอย่างไม่มีเหตุผล ซองเบคกี้ไม่เข้าใจและคิดว่าปล่อยแม่งไปตายที่ไหนก็ไป.. รู้แต่ว่าถ้าลูกกูเจ๊งมึงจะจ่ายตังกูมั้ย.. คนตัวเล็กเดินเข้าไปใกล้ซากของลูกที่ถูกเขวี้ยงจนสายปลั๊กหลุดออกนั่งลงช้าๆ ค่อยๆพยุงตัวลูกขึ้นมา ไม่ใส่ใจว่าจียงจะดูหงุดหงิดมากแค่ไหนในตอนนี้

ทางด้านควอนจียงเองก็ไม่สนใจใครหน้าไหนแล้วเหมือนกันว้อย!!!!!

ไอ้เทมป์เมาหัวทิ่ม

ไอ้เทมป์!! แม่งเกิดมาเป็นนักสร้างโดยแท้ สร้างปัญหาเนี่ย!!

จียงเดินอย่างหัวเสียไปที่โต๊ะที่มีเพื่อนๆนั่งอยู่ หลังจากเข้าห้องน้ำแล้วเขาเลือกที่จะไปช่วยพี่เบคกี้เปิดเพลงดีกว่าไปนั่งเพื่อให้ไอ้พวกเวรนั่นซักไซ้ไล่เรียงหนึ่งในความอัปยศอดสูของชีวิตเขาที่เคยมีกอลิล่ามาจีบ แต่สิ่งที่กลับมาพบคือซึงริหน้าตาแดงก่ำ ไอ้นี่เมาไม่ได้สติไปแล้วเจ็ดสิบเปอร์เซ็นชัวร์ ไอ้ยองเบที่ยังดูเป็นปกติที่สุดในนี้ทำให้จียงใจชื้นขึ้นนิดนึง ส่วนไอ้ตัวปัญหาแม่งนอนฟุบลงไปกับโต๊ะแล้วทั้งที่แก้วเหล้ายังคามือ ชเวซึงฮยอนสุดหล่อและแสนจะเพอร์เฟค(กัดฟัน)

"ใครให้มันแดกขนาดนี้" จียงมองหน้าทงยองเบเหมือนจะโทษว่า มึงใช่มั้ยตัวการ?

"กูเปล่านะ! มันแดกเองนะ! จริงจริง!! O_O"

จียงด่าแม่มันไปทีนึงก่อนจะง้างมือตบหัวซึงฮยอนไปทีกะให้มันตื่นๆซะ แต่มันก็ยังนอนนิ่งหลับตาพริ้มอวดขนตายาวๆ ทำตัวไม่รู้สึกรู้สา

"เชี่ยเอ๊ย... ไงล่ะ พอกูไม่เฝ้าก็เมาจนได้ บอกแล้วว่าอย่าปล่อยให้มันแดกๆๆๆ ไมมึงไม่ยั้งมันวะ คอแข็งสุดแต่เสือกแดกจนเมาได้นี่เก่งเหลือเชื่อไอ้เวร กูไม่ไปส่งมันแน่ ไอ้ยองเบ มึงรับขี้ไปเลย อยากให้มันแดกดีนัก"

"มึงเป็นแม่มันปะเนี่ย บ่นชิบหาย" ช้ะ... เดี๋ยวก่อนไอ้ยองเบ เดี๋ยวมีตบหัวหลุด "คงไม่ได้ว่ะ กูต้องไปส่งไอ้ซึงริ เมางี้แม่แม่งด่าตาย กูต้องไปอ้างว่ามีงานเลี้ยงที่คณะไรเงี้ย"

"โอ๊ย ไอ้ซึงรินี่ไม่ต้องไปเครียด มึงแค่ปล่อยไว้ดงต้นไผ่แถวนี้เดี๋ยวแม่งก็ปีนขึ้นไปเองอะ"

ไม่ขำเลยนะยะ =___= อีซึงริที่ถูกกล่าวถึงเบนตาตกๆมาทางจียงอย่างมีความหมาย มันลุกเดินโซซัดโซเซตรงมาหาเขา วาดแขนกอดตัวเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจนจียงร้องเห้ย จมูกดูสันเป็นคมฝังลงที่ซอกคอจียงอย่างจงใจ กลิ่นเหล้าและลมหายใจที่รวยรินทำจียงใจเต้นแรง(!!?) แม่งจะเอ็นซีก็ตอนนี้....

อะ....ไอ้เด็กนี่

"งั้นพี่จียงไปส่งผมก็ได้นะฮะ..."

ไอ้เด็กใจแตก!!!!!!!!!! T[]T

จียงผลักมันออกด้วยความตกใจก่อนจะใช้ตีนยันที่ท้องมันไปทีนึงจนลงไปกองที่พื้นอย่างแรง ด..เด็กเวร! เด็กเชี่ย! เด็กตาดำๆ! เด็กไวไฟ! เด็กใจแตก!! ไอ้ยองเบหัวเราะก๊ากขณะที่เขาทำหน้าสยองแล้วจะร้องไห้ เมื่อกี้จียงเกือบเลือกที่จะเสนอตัวไปส่งมันแทนที่จะไปส่งไอ้เทมป์แล้วอะ โอย รอดไปนะเนี่ยกู ไอ้เด็กนี่แม่งโฮโมชัวร์อะ จียงจะจำไว้ว่าอีซึงริเมาแล้วแม่งเอ็กซ์มาก วายมาก แซทด้วย T[]T

สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องไปส่งไอ้เทมป์อย่างหมดทางเลือก ส่วนน้องแดซองที่น่ารักของจียงเอาตัวรอดกลับบ้านไปได้อย่างสบายๆด้วยคำพูดแค่ที่ว่า 'ผมขับรถไม่เป็นอะ' จียงก็ไม่ถือสาหาความอะไรแล้ว (รักน้องฮ่ะ) เอาเหอะ... หลังจากที่ยองเบลากซึงริกลับบ้านได้โดยที่เขาได้แต่หวังว่ามันจะไม่โดนข่มขืนไปซะก่อน.. ซึงแทก็แรงนะยะ... ในที่สุดก็เหลือแต่จียงและซึงฮยอนที่โต๊ะ เขาตบหัวไอ้เทมป์ไปอีกทีดังเพี๊ยะเพื่อให้มันตื่นแต่ไม่ได้ผล แต่พอเค้าง้างขาทำท่าจะเตะแกนกาย(!!!!!!!!!?????)มันแม่งเสือกลุกขึ้นยืนได้เฉยเลย นี่มันมีอะไรแม่งๆนะเฟ้ย =___=^^^

ตอนเดินไปที่รถก็เหมือนกัน ไอ้เทมป์กอดคอทิ้งน้ำหนักที่พอๆกับลิงแสมกินควายไปสิบตัวลงบนตัวจียง แต่พอเขาหันไปจิกตาใส่มันก็กลับไปเดินปกติ จะอะไรนักหนาวะ นี่กูเริ่มรำคาญแล้วนะเนี่ยเอาจริงๆดิ๊ กุญแจรถหรูถูกยัดใส่มือก่อนที่เจ้าของรถจะเดินไปที่ที่นั่งข้างคนขับแล้วเอียงหัวพิงกระจกหลับตาลงซะเฉยๆ กับซึงฮยอนที่ต้องเดาสุ่มกันหน่อยว่าวันไหนมันจะเมาแล้วหลับ หรือวันไหนมันจะเมาแล้วแดก แต่วันนี้ท่าจะเป็นอย่างแรก

"ทำไมต้องกูเนี่ย"

จียงพึมพำหลังจากนั่งอยู่บนเบาะคนขับ น่าเบื่อ นำรำคาญ แทนที่เขาจะได้ไปนั่งเปิดเพลงฟังเพลงอยู่ข้างในเกลี้ยกล่อมให้พี่เบคกี้จ้าง แต่ต้องมาขับรถสุดไฮโซวววว์ของมันพร้อมกับลุ้นว่านี่ถ้ากูเอาไปเฉียดมดเฉียดหมาสักทีนึงแล้วสีถลอกจะต้องเสียสักกี่ล้านวอนดี ต้องขายตัวใช้มั้ยเนี่ย

"บ่นไม่หยุดเลยนะมึงอะ" เสียงใหญ่พูดด้วยเบาๆทั้งที่ยังหลับตา จียงส่งเสียงเฮอะแล้วสตาร์ทรถ ก่อนจะนึกคำถามขึ้นได้ว่านี่เขาควรจะไปที่ไหนก่อนดี

"จะให้ไปไหน ถ้าเป็นบ้านมึงกูส่งหน้าหมู่บ้านนะ กูเกลียดยามบ้านมึงอะ"

"งั้นคอนโดก็ได้"

ทำไมไม่ไปบ้านวะเขาจะได้กลับบ้านเร็วๆ =___= จียงไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากขับรถตรงไปที่คอนโดที่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ ตามคอนเซปต์ คอนโดสุดหรู ติดถนนใหญ่ ใกล้บีทีเอส (ป...ไปกันใหญ่) ซึงฮยอนไม่ได้พูดอะไรเหมือนกันนอกจากนั่งเงียบๆ ไม่รู้มันหลับหรือมันทำอะไรไม่ได้หันไปมอง แต่เห็นยุกยิกอยู่กับแอร์แล้วจู่ๆรถก็เย็นวาบขึ้นมา

"หรี่ได้ปะ กูขี้หนาว"

"เหรอ แต่กูขี้เหลือง"

"....."

เออ รู้

ไอ้ดอกนี่เดี๋ยวกูฮาร์ดคิกสปินนิ่งจนได้ =___=

ไม่คุยกับแม่งแระ เซ็งว้อย จียงเลือกที่จะนั่งเงียบอีกรอบดีกว่า แต่สักพักก็เป็นฝ่ายซึงฮยอนที่ชวนคุยขึ้นมาซะเอง จียงแอบตะหงิดๆนิดๆว่าสรุปมันเมาจริงรึเปล่า หรือเมาแล้วสร่างเรียบร้อย หรืออะไร หรือกูโดนหลอก?... ชัวร์

"เออ กูได้เบอร์แซนดี้มาแล้วนะ"

จียงหันไปมองแว่บนึง

"จริงดิ จากใครอะ"

"ไอ้ยองเบโทรไปหาเพื่อนเก่ามันที่เคยจีบน้องแซนดี้ แต่ไม่รู้ว่ายังใช้เบอร์เก่าอยู่รึเปล่าว่ะ"

"เออ ก็ดี" จียงนึกคำพูดต่อจากนี้ไม่ออก ใบหน้าที่ไม่แม้แต่จะหันมาเพื่อคุยกับเขาทำให้ซึงฮยอนหงุดหงิด

"โห มึงอะ ช่วยทำตัวเป็นเทมแซนซัพพอร์ทเตอร์ที่ดีหน่อยดิวะ!"

น...นี่กูไปเป็นเทมแซนซัพพอร์ทเตอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย เดี๋ยวตบหัวทิ่ม!! มือใหญ่ๆเหมือนใบพายของซึงฮยอนผลักหัวจียงอย่างไม่พอใจทั้งที่ยังขับรถจนคนถูกกระทำเริ่มส่งเสียงหยาบคาย เขาต่างหากที่ต้องไม่พอใจ แม่งมัดมือชกให้กูเป็นแฟนคลับแทมแซนซะละ!!

"แล้วจะให้กูทำไงล่ะวะ มึงก็บอกดิ"

ไฟสัญญาณจราจรที่เปลี่ยนเป็นสีแดงโดยฉับพลันทำให้จียงต้องหยุดรถและถือโอกาสหันมาคุยกับไอ้เพื่อนที่วุ่นวายกับเขาเหลือเกิน ใบหน้าที่เคยขาวเหลืองกลายเป็นสีแดงเพราะฤทธิ์เหล้า เป็นไปได้ว่าซึงฮยอนอาจจะกำลังเมาจริงๆไม่ได้หลอกก็ได้ ต...แต่แม่งไว้ใจไม่ค่อยได้อะไอ้เพื่อนคนนี้ ไหล่ของจียงถูกดึงรั้งจากอีกคนในรถให้หันไปหาทั้งตัว

"ก็แค่อยู่นิ่งๆ"

ใบหน้าของเพื่อนสนิทที่โน้มลงมาทำให้จียงร้องเฮ้ยเสียงดัง แต่สิ่งที่ทำให้ตกใจสุดขีดเห็นจะเป็นริมฝีปากร้อนผ่าวที่แนบกับปากบางของเขาอย่างรวดเร็ว!!!!!

ห....

....ห่าไรวะเนี่ยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!! (สร้างกำแพง)

จียงเบิกตาโพลงอย่างตั้งตัวไม่ทัน มึงทำไมไม่บอกกูก่อน!!!(!!!?) ร่างของเพื่อนซี้ดันตัวเขาชิดกระจกรถอย่างรวดเร็วและแรงจนมันดังอั้ก ลิ้นอุ่นร้อนเกือบจะสอดรุกไล่เข้ามาทันทีที่ประกบกัน โอยแม่งจะช่ำชองไปไหนเนี่ยเพื่อนกูตามไม่ทัน! ฉับพลันนั้นเองที่จียงออกแรงทั้งหมดผลักตัวมันออกจนซึงฮยอนกระเด็นไปชิดอีกฝั่งหัวโขกกระจกดังโป๊ก ขาเรียวยกขึ้นมาจากที่นั่งคนขับยันเข้าไปที่หน้าอกของซึงฮยอนอีกทีสุดแรงจนเสื้อนักศึกษามันเป็นรอยตีนวงเบอเร่อ

"โอ๊ย!!....มึงนี่รุนแรง...ถ้ารถกูเจ๊งนะ..."

"ไอ้เชี่ย!!!"

จียงคิดออกได้แค่คำนี้คำเดียว สัมผัสเมื่อกี้เป็นไปไม่ถึงสิบวิด้วยซ้ำ มือเรียวถูปากลวกๆพลางมองไปที่ไอ้เพื่อนเชี่ยด้วยสายตาเอาเรื่อง แต่ซึงฮยอนกลับไปหลับตาพริ้มพิงกระจกอีกครั้งแล้ว เขาไม่อยากจะคิดหรอกนะว่ามันกำลังหลับ แต่ความเป็นไปได้มีสูงมาก

"เชี่ยเทมป์"

"........"

"มึงนี่...." จียงเกาหัวตัวเองยิกๆอย่างหงุดหงิดระคนตกใจเหตุการณ์เมื่อกี้ไม่หาย "ควายเหอะ อย่าบอกกูนะว่าเมาแล้วจูบด้วย!?"

"........"

สิ่งที่ตอบกลับมามีแต่งเสียงแอร์ที่เย็นจัดแต่ตอนนี้เขากลับมีเหงื่อซึมที่ไรผม ต...ตกใจว้อย... เมื่อกี้หัวใจจียงเต้นแรงมากจะบอกให้... ยกมือขึ้นจับหน้าอกตัวเองประหนึ่งเป็นสาวน้อยเสียเฟิร์สคิส โอย กูจูบกับผู้ชายอีกแล้ว โอย... ไอ้ยองเบ เพื่อนมึงแย่แล้วว่ะ... แม่จ๋า ช่วยหนูด้วย... มันกลับมาอีกแล้ว มันมาอีกแล้ว ไอ้เทมป์ ไอ้เชี่ย...จียงหายใจหอบอย่างไม่มีสาเหตุ

ไฟจราจรเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียวเหมือนใบหน้าจียง คนขับฟาดกำปั้นลงไปที่พวงมาลัยอย่างแรง

"ทำไมต้องกูวะเนี่ย!!!!!!!"

.

.

.

บนชั้น 18 คอนโดสุดหรู ติดถนนใหญ่ ใกล้บีทีเอส

"เฮ้ย เดี๋ยวค่อยกลับดิ เดี๋ยวกูไปส่ง ขอไปอ้วก อาบน้ำ แดกข้าว อะไรให้เรียบร้อยก่อน"

ซึงฮยอนตะโกนมาจากโซฟาหลังจากที่จียงลากมันขึ้นมาโยนไว้ที่ห้องแล้วทำท่าจะเดินออกจากห้อง จียงหยุดมือที่กำลังยัดเท้าลงไปในรองเท้าแล้วขมวดคิ้ว เขางงก้บการที่จู่ๆซึงฮยอนก็เหมือนมันจะสร่างเมาแล้ว คุยรู้เรื่อง แต่เดี๋ยวแม่งก็กลับไปเมาใหม่อีกรอบได้ด้วย.. อะไรกันแน่วะเนี่ย ยิ่งหงุดหงิดตั้งแต่ในรถอยู่เดี๋ยวกูงับคอแม่งสักที

"งั้นให้กูค้างนี่เลยเหอะ ห่า ตีหนึ่งกว่าละ"

"ก็นอนไปดิ เสื้อมึงก็ยังอยู่ในตู้ แต่กูพับแอบไว้นะ..."

"ประชดว้อย! แม่ง มึงพูดเหมือนกูเป็นชู้มาก"

แต่จียงก็ยอมวางรองเท้าไว้ที่เดิมแล้วเดินเข้ามาในห้อง พรุ่งนี้หยุด แต่เขามีนัดเรื่องงานนิดหน่อย จะนอนก็นอนได้อยู่หรอก ต...แต่เอาไงดีวะ.. ตั้งแต่ไอ้เทมป์เมาแล้วจูบจียงเริ่มไม่ไว้ใจมันอย่างจริงจัง ไม่รู้แม่งรู้ตัวรึเปล่าว่าทำอะไรลงไป อยากจะด่าสักชุดแต่ถ้ามันไม่ได้สติตอนนั้นมันก็รู้พอดีว่ามันเมาแล้วจูบคนไม่เลือก! แล้วมาจูบคนอย่างควอนจียงด้วยเนี่ย!! โอย ชีวิตกูน่าเวทนาสิ้นดี ฮือ... หนูอยากกลับดาวแม่...

เอาเหอะ จียงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาสีครีมอีกตัวที่เป็นเซตเดียวกับที่ซึงฮยอนกำลังนอนคว่ำอยู่

เขาหลับตา แล้วก็รู้สึกได้ว่าไอ้เทมป์ลุกขึ้นเดินออกไปไหนสักที่

เขายังหลับตา เสียงอ้วกไอ้เทมป์ดังมาจากทางด้านห้องน้ำ

เขายังคงหลับตา ได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวสาดลงกับพื้นเสียงดัง ก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นเสียงน้ำกระทบผิวกาย

เขาลืมตาขึ้นมา แอร์ห้องมันเย็นชิบเป๋ง บอกแล้วไงว่าขี้หนาว

เขาหลับตาลงอีกครั้ง พร้อมกับกอดตัวเอง

เขาลืมตาขี้นมาอีกครั้ง แล้วปัดมือไอ้เทมป์ที่จับหัวเขาอยู่ออกไปอย่างรำคาญ

"ไอ้จี กินข้าว"

.

.

.

จะมานึกแดกอะไรตอนตีสองเนี่ย

"โทษที ห้องกูมีแต่มาม่าอะ แดกได้มะ"

"เออ แต่ตอนตีสองแล้วจะมาชวนกูกินข้าวอะไรเนี่ย ขอกูนอนก่อนได้มั้ย ง่วงเว้ย!!" จียงกระแทกถ้วยมาม่าคัพที่ยังไม่เปิดลงบนโต๊ะ ตาเขาสะลึมสะลือจะปิดไม่ปิดแหล่อยู่แล้วนะ ส่วนไอ้เทมป์นี่อาบน้ำใส่ชุดนอนเรียบร้อย แต่ท่ามันจะตาสว่าง

"กินไปซะ ค่าจ้างแอดไวเซอร์ เดี๋ยวมึงหาว่ากูโกง"

"ถุยเหอะ มาม่านี่อย่าเรียกว่าเป็นค่าจ้างเลย"

"งั้นพรุ่งนี้กูจะพาไปกินภัตตาคารอาหารจีนจานละหมื่นวอน"

"แดกแล้วกูขี้แล้วออกมาเป็นทองปะล่ะ"

คนรวยแม่งปัญญาอ่อน

ซึงฮยอนยักไหล่ก่อนจะดึงเอามาม่าในมือเพื่อนไปกดน้ำร้อนให้ จียงฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะ หลับตาลงอีกรอบ ห้องแอร์มันน่านอนแบบนี้แหละ เขาง่วงแล้วจริงๆด้วย เขาอาจจะต้องค้างที่นี่ ไม่ได้แปลกพิศดารอะไรที่จะค้างบ้านเพื่อน พ่อคงไม่สนใจ แต่พรุ่งนี้เขามีนัดตอนสิบโมงแล้วงานก็อยู่ที่บ้านด้วย เขาต้องกลับไปเอา... โอ๊ย...ง่วง

"ไอ้จี ตื่นมากินก่อน"

"........."

"มึงอย่าหลับง่ายๆแบบนี้ดิ"

"........."

"ถ้าจะนอนก็ไปนอนในห้อง"

"........"

"ถ้ากูอุ้มมึงเข้าห้อง แล้วอย่ามาด่ากูละกัน"

"........."

"ไม่ตื่นกูปล้ำจริงๆอะ"

จียงย้งคงนั่งนิ่งบนเก้าอี้ในท่าที่นอนฟุบลงไปกับแขน เออ ถ้าพูดขนาดนี้แล้วนิ่งแสดงว่ามันคงหลับจริงๆ แล้วนี่จะนอนตรงนี้จริงๆรึไงวะเนี่ยเดี๋ยวก็ป่วยจนได้ แต่เอาเหอะ เดี๋ยวค่อยคิดท่าอุ้ม(?)ละกัน ซึงฮยอนมองไปที่จียงอีกทีสลับกับมาม่าสองถ้วย นี่กูต้องเป็นน้องโป้ขอสองจริงดิ... ก่อนที่จะเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองในห้องรับแขก กดเขียนข้อความส่งไปหาชื่อทงยองเบ

'กูได้จูบละ เรียบร้อย'

.

.

.

TBC.

Author's Note: อีกสักรอบ

มันจะสั้นลงเรื่อยๆจนเหลือยาวเท่าเรื่องเก่าๆ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ตลกดี(?) จู่ๆมันก็จูบกัน นี่ไม่ได้คิดเอาไว้อีกแล้ว มือมันไปเองฮ่ะ 55555555555555555555555+ เรื่องนี้เป็นฟิคที่นางเอกไม่มีบทค่ะ สร้างมาเพื่อเป็นบรุษที่สามเฉยๆ กิกิกิ ล้อเล่น กำลังหวังว่าสักวันแซนดี้จะได้มีบทพูดบ้าง แต่ยังหาจังหวะแทรกไม่ได้ (เป็นนางเอกที่มีชีวิตอดสูมาก แซนดี้บอกปล่อยไว้ให้กูเป็นคนปกติก็ได้นะ ไม่ต้องหวังดี)

ปล.รักน้ำ รักปลา รักเทมจี(มุกเดิม)
ปลล.รักเทมจริงๆ รักจีจริงๆ เมนมึงสองคนไม่ไหวแล้วค่ะ...
ปลลล.จะเปิดเทอมละ T___T