Big Bang Fiction by P.helpz

Title: Girl Friend
Chapter : 5
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Author's Note:
มาช้าไปวันนึง อร๊าย อร๊าย

+

+

วันที่ 16 พฤษภาคม  ปี xx  เวลาประมาณแปดโมงกว่าๆ
ผู้ชายตัวสูงไม่ถึงร้อยแปดสิบ น้ำหนักไม่เกินหกสิบ
ในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ๊ตขาวกางเกงสีดำ

ถอนหายใจอย่างโล่งอก

พรหมจรรย์เขายังอยู่ครบ...

"เมื่อคืนมึงไม่ได้ทำไรกูใช่ปะเนี่ย"

แต่แม่ง ยังไงก็ไว้ใจไอ้เพื่อนเวรนี่ไม่ได้ จียงตะโกนถามเข้าไปในห้องครัวหลังจากตื่นนอน อาบน้ำ แต่งตัวเป็นที่เรียบร้อยด้วยความรู้สึกระหวาดระแวงอย่างที่สุด ซึงฮยอนที่กำลังพยายามปิ้งขนมปังชักสีหน้าอย่างหงุดหงิด

"เออครับ กูไม่ได้ทำอะไรนอกจากลากมึงไปตามพื้นห้องแล้วโยนไปบนเตียง ว๊ะ! อย่าถามซ้ำเป็นรอบที่ร้อยได้ปะวะ"

ยิ่งพูดยิ่งหงุดหงิด บอกว่าไม่ทำก็ไม่ทำดิ ไอ้จีแม่งไม่เคยเชื่อใจกันเล๊ยย เสียดายนะเนี่ยบอกก่อน (อ้าวเฮ้ย!)

"มึงเชื่อถือไม่ได้อะ ผู้ชายมึงก็ไม่เว้นหรอก กูหวงของกู" จียงแกล้งพูดพลางยิ้มเผล่ขณะเดินมาพิงประตูห้องครัว แหม ก็พอจะรู้หรอกว่าไม่โดนอะไร(?) ร่างกายเขาอย่างแข็งแรงดีและไม่เจ็บแปล๊บที่ช่องทางด้านหลัง(!!!????)

ซึงฮยอนเบ้หน้าโยนขนมปังที่เด้งขึ้นมาจากเครื่องใส่จานทั้งสองจานบนโต๊ะ มือเรียวใหญ่ยกขึ้นสางผมยาวลวกๆ อุ๊ยตาย ไม่อาบน้ำมันก็ยังดูหล่อชิบหาย โลกใบนี้พระเจ้าแม่งลำเอียงว่ะ... จียงคิดอยู่ในใจก่อนจะเดินไปนั่งบนโต๊ะแล้วคว้าขนมปังเข้าปาก

"แล้วนี่มึงจะไปไหน ที่บอกเมื่อวานอะ"

"กูทำฟรีแลนซ์อยู่ จะเอางานไปส่ง"

"ที่ไหนล่ะวะ"

"ห้าง เอ็กซ์ เอ็กซ์"  (ว๊าย ชื่อห้างยังบัดสี)

ซึงฮยอนเลิกคิ้วหนาขึ้นอย่างแปลกใจทั้งที่จียงยังคงก้มหน้าก้มตายัดขนมปังเข้าปากอย่างต่อเนื่อง

"เดี๋ยวไปส่ง"

"ไม่ต้องอะ กูต้องกลับไปเอางานที่บ้านอีก"

"เออ เดี๋ยวไปส่ง"

ขัดใจมันได้ที่ไหน ร่างสูงใหญ่ที่สูงเกินร้อยแปดสิบและหนักเกินหกสิบลอยริ่วไปที่ห้องแล้วเสียงเปิดฝักบัวก็ดังขึ้นอีกรอบ จียงมองตามมันไปก่อนจะส่งเสียงชิในคอ เอาแต่ใจก็ที่หนึ่ง เผด็จการก็ที่หนึ่ง อันที่จริงก็ไม่ต่างกับเขานักร้อก แต่คนเราอะนะ จะใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะเพื่อนเนี่ยต้องมีหยวนๆยอมๆกันบ้าง ไอ้เรื่องแบบนี้จียงรำคาญไอ้เทมป์มากๆๆก็จริง แต่ห้างเอ็กซ์เอ็กซ์(เอาจริงนะย๊ะ)มันก็ไกลอยู่ กว่าจะกลับไปบ้าน กว่าจะไปถึงคงประหยัดค่ารถได้หลายตังค์อยู่อะนะ

เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบห้านาทีดี

"เอ้า แล้วนี่จะไปกันยัง?"

จียงหันไปมองตามเสียงใหญ่ ก่อนจะหลุดสบถ "ไอ้เชี่ย" ออกมาเสียงดัง

โถ... นี่คุณเพื่อนจะไปส่งกูกลับบ้านหรือจะไปเดินแบบย๊ะ =__________=

แม่งแบรนด์ตั้งแต่เจลทาผมยันถุงเท้าเลยมั้งเนี่ย ขนาดแค่เป็นเสื้อยืดธรรมดากับกางเกงยีนส์ก็เหอะ เค้าถึงว่ากันว่าคนรวยมันแต่งยังไงก็ดูรวย  พร็อปแว่นตาสีชายังคงช่วยให้เพื่อนเขาคนนี้ดูดีมีชาติตระกูลต่อไป ทันทีที่จียงเห็นซึงฮยอนวันนี้ กำลังใจในการทำงานก็พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างฉับพลัน เขาต้องทำงานให้หนักกว่านี้ และหนักกว่านี้

ดิออร์... กุชชี่... โนด๊าวววววววววววววท์~!!

.

.

.

"พ่อมึงอยู่บ้านปะเนี่ย"

รถหรูดับเครื่องลงที่หน้ารั้วบ้านเดี่ยวที่จัดว่าใหญ่และมีกะตังพอควร จียงอยู่กับพ่อสองคน แม่บ้านอีกคน แต่เอาเหอะ บรรยายไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร มันเป็นแค่ที่ซุกหัวนอนตอนกลางคืนของเขาเฉยๆ จียงยอมที่จะต้องตื่นตีห้าเพื่อออกมาเอ้อระเหยนอกบ้านและกลับไปนอนตอนตีสอง เขายอมที่จะทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้ใช้ชีวิตในบ้านนี้น้อยที่สุด อันที่จริงแล้วตอนนี้จียงกำลังเก็บตังซื้อคอนโดต่างหาก...

"ไม่รู้ มึงอยู่นี่แหละไม่ต้องเข้าไป เดี๋ยวกูมา"

ปลดสายเบลท์แล้วเดินเข้าไปในบ้าน จียงพยายามภาวนาให้พ่อไม่อยู่บ้านไปซะ อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องเดินผ่านกัน แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล เสียงหนังจากทีวีแอลซีดีเครื่องใหญ่ที่ดังลั่นทำให้รู้ว่ามีคนอยู่ในบ้าน เขาพยายามอีกครั้งที่จะเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองโดยทำเป็นไม่เห็นคนบนโซฟา

"ไปไหนมา ทำไมเพิ่งกลับ" เสียงดุใหญ่ของคนเป็นพ่อทำให้จียงส่งเสียงครางในคอด้วยความเซ็ง เขาชะงักขาที่กำลังก้าวขึ้นบันได

"ค้างบ้านเพื่อน"

"อย่ามาเสียคนแบบนี้ให้ฉันเห็นอีก"

"เออครับ"

ค้างบ้านเพื่อนมันเสียคนตรงไหนจียงไม่เข้าใจ แต่กับไอ้เทมป์นี่เสียพรหมจรรย์น่าคิดกว่าเยอะ เหอะเหอะ แต่ช่างพ่อเขาเหอะ ไม่อยากจะเถียงและต่อบทสนทนาให้ยาวไปกว่านั้น เปิดประตูเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยกระดาษและขวดสีเกลื่อนกลาด คงต้องหาวันมาทำความสะอาดบ้างแล้ว จียงเดินไปหยิบซองสีน้ำตาลใบใหญ่ที่เตรียมไว้แล้วบนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะเตะๆของบนพื้นไปสองสามทีให้มีที่เดิน เอาเถอะ  เอาเถอะ คงมีสักวันที่จียงได้ออกไปจากที่นี่สักที

"ฉันโอนเงินให้แล้ว" คนบนโซฟาพูดกับจียงอีกครั้งตอนที่เขาลงมาจากบันได แต่ไม่แม้จะหันมามองกันด้วยซ้ำไป

"อ่อ ครับ ขอบคุณ"

เป็นเสียงพูดผ่านๆ ในขณะที่จียงเดินไปที่ประตูบ้านแล้วตรงมาที่รถของไอ้เทมป์ โอนเงินให้แล้ว โอนแล้วให้แล้ว น่าดีใจจังเลยนะ พ่อเขาน่ะ โอนเงินให้เขามากมายเลยล่ะ มากขนาดที่จียงจะใช้ชีวิตเหมือนไอ้เทมป์ได้ มากขนาดที่เขาจะมีคอนโดเป็นของตัวเองเหมือนไอ้เทมป์ได้ มีรถขับ มีเสื้อผ้าดีๆอย่างที่อยากได้ อืม...เงินในบัญชีเขาตอนนี้คงมีอยู่เจ็ดแปดหลักแล้วล่ะมั้ง

น่าเสียดายที่สมุดบัญชีกับบัตรเครดิต จียงเผามันทิ้งไปแล้ว

.

.

"ทำหน้าเครียดอีกละ เป็นไรอีกวะ" เสียงสตาร์ทรถดังขึ้นอีกครั้ง

"กูไม่อยากอยู่บ้านนี้ละ..." จียงโน้มตัวลงซบกับคอนโซลหน้ารถ แล้วหันไปสบตากับเพื่อน มือใหญ่แปะลงที่ผมสีน้ำตาลเข้มแล้วเขย่าศีรษะจียงสองสามทีจนถูกปัดออกนั่นแหละถึงได้ปล่อย

"ไปอยู่กะกูก็ได้ กูไม่ถือ"

"แต่กูถือ เชี่ย ให้ไปอยู่กับมึงกูยอมตายอยู่นี่อะ"

แม่งแค่เมามันยังจับเขาจูบแล้วเลย! แล้วแบบนี้จะไว้ใจอะไรมันได้อีก ถะ...แถมไอ้เวรนี่มันเคยคิดไม่ซื่อกับเขาด้วยนะว้อย! ถึงจะผ่านมาแล้วก็เหอะ แต่ไม่มีใครคอนเฟิร์มอะไรได้นะเว้ย! ไม่ใช่ว่าอยู่ๆมันง่วงนอนแล้วมาทำอะไรมิดีมิร้ายเค้าเหรอ T T บ้ารึไงแบบนั้นน่ะ! จียงไม่ย๊อมมมมม!!

"กูพูดจริง ปกติกูอยู่บ้าน คอนโดกูเลยไม่ค่อยมีใครอยู่ มึงไปอยู่ก็ได้นี่หว่า"

"........."

"กูไม่หวง กูไม่ถือ กูไม่อะไรทั้งสิ้นแหละถ้าเป็นมึง"

"คิดดูก่อนได้ปะ" จียงหลับตาทั้งที่ยังซบหน้าลงกับคอนโซลรถ "ที่กูต้องใช้เวลา ก็เพราะเป็นมึงเหมือนกัน กู No trust น่ะ เข้าใจกูมั้ย"

"แหม~ ขอถีบลงรถสักทีได้มั้ยครับคุณเพื่อน"

บทสนทนาปัญญาอ่อนเกินกว่าจะเก็บมาจริงจัง แต่ก็เรียกให้จียงหัวเราะได้อีกครั้ง (แม้จะเกี่ยวเนื่องอย่างห่างๆกับพรหมจรรย์กูก็เหอะ) รถเบนซ์ขับตรงไปจุดมุ่งหมายอย่างห้างเอ็กซ์เอ็กซ์ จียงหยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมาเปิดแล้วดึงกระดาษสีขาวจำนวนหนึ่งขึ้นมา ตอนนั้นเองที่ซึงฮยอนชะโงกหน้ามามองอย่างสนใจแต่ก็ถูกเขาผลักหัวไปด้านหน้าให้ขับรถต่อ

"ฟรีแลนซ์ของมึงทำอะไรวะ"

"ขายตัวมั้งไอ้เวร ดีไซน์เสื้อผ้าดิ"

"อ๋อ จะสร้างเทรนด์ต่างดาวว่างั้น? อะไรนะ ที่ไอ้ซึงริมันชอบเรียก เซอร์เทรนด์?"

"มึงอย่ามาปัญญานิ่มกับไอ้เด็กใจแตกนั่นหน่อยเลย เซอร์ทงเซอร์เทรนด์ห่าไรไร้สมอง นี่ กูออกแบบเสื้อผ้าสำหรับผู้หญิงวัยมหาลัยเว้ย เป็นไง" จียงยกกระดาษาในมือขึ้นอวดอย่างเต็มที่ ซึงฮยอนรีบละสายตาจากถนนด้านหน้าหันมาดูแว่บนึงแล้วหันกลับไป

"ทำไมไม่ออกแบบให้ผู้ชายวะ"

"ก็กูชอบผู้หญิงนี่หว่า ทรวดทรงองเอวผู้หญิงมันติดตราตรึงอยู่กับใจเว้ย ผู้ชายแม่งจิ้นยาก"

"แก้ผ้าแล้วส่องกระจก ยากตรงไหน"

"ห่า...คิดรึไงว่ากูไม่ลองทำแล้ว มาเป็นกูมั้ยล่ะ"

ไอ้เทมป์หัวเราะร่าเสียงดัง จนจียงอดไม่ได้ที่จะหาอะไรแถวนี้ยัดปากมัน เกือบๆจะถอดรองเท้าเวิร์ดสองสีสุดที่รักมาใช้อยู่แล้ว แต่คิดอีกทีว่าอย่าเลยดีกว่าเสียงพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์ พูดถึงหุ่นผู้ชายแม่ง เขาไม่เหมือนไอ้เทมป์นี่หว่าที่เป็นมาตรฐานชายเกาหลี... ถ้าเทียบว่าไอ้เทมป์เป็นไซส์ F-Free size จนเกือบใกล้ๆ L-Large (หรือ XL ค่อยว่ากันตอนมันแดก -_-") โครงร่างของเขาคงเป็นที่ SSS - Supermarket Super Small (ม..มันย่องี้ปะวะ เออ อะไรประมาณนี้แหละ) หุ่นเขาเฉียดกับหุ่นผู้หญิงไปนิดเดียว นี่ดีที่กูยังมีลูกกระเดือกนะเนี่ย

"งั้นให้กูแก้ผ้าให้ดูเอามั้ย จะได้จิ้นง่ายง่าย"

"เชี่ยครับ เรท PG-13 ครับ!!!"

"แหม กูล้อเล่น"

.

.

กูรู้ มึงพูดจริงอะ -_____-"""

.

.

.

ห้าง เอ็กซ์ เอ็กซ์

สิ่งที่จียงสงสัยอยู่ตอนนี้มีอยู่หลายอย่างมากถึงขนาดต้องเอามาสรุปกับตัวเอง

1. ทำไมยามปล่อยให้ไอ้เทมป์เข้ามาจอดรถได้โดยไม่ต้องปั๊มบัตรวะ

2. ไอ้ยามเปิดประตูก็อีกตัว ทีตอนกูมาคนเดียวมึงเคยโค้งแบบนี้ให้กูมั้ยเนี่ย มีแต่ทำหน้ารังเกียจไล่อะ

3. พนักงานทำความสะอาดแทบจะลงไปกราบไอ้เทมป์อยู่แล้ว

4. ขนาด....พี่เยจินเจ้าของร้านที่เขาจะเอางานไปส่ง ยังเป็นแบบนี้...

"ว๊าย!! น้องซึงฮยอน มานี่ได้ไงล่ะเนี่ย จะมาซื้อเสื้อผ้าให้แฟนเหรอ คนไหนล่ะจ๊ะ"

'คนไหนล่ะจ๊ะ' จียงสบถพรืดเมื่อได้ยินคำนี้จนไอ้เทมป์ต้องเอาขามาสะกัด คนไหนของพี่เค้าต้องหมายความว่าไอ้เทมป์เคยควงมานี่มากกว่าหนึ่งคนชัวร์

"ผมมาเป็นเพื่อน เพื่อน น่ะครับ" ซึงฮยอนยิ้มหวานมุมปากในแบบที่ทำให้เยจินนูน่าในร้านนี้นอนตายอย่างสงบ พร้อมกับดันหลังจียงขึ้นมาข้างหน้า คนเป็นเพื่อนส่งเสียงจิ๊จ๊ะอึ๊อ๊ะอย่างหงุดหงิดและขัดใจ เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมไอ้เทมป์มันถึงได้รับการทรีทที่ดีเยี่ยมตั้งแต่ยามยันเจ้าของร้านหรูๆแบบนี้ แต่การที่มันจะใช้เส้นเพื่อที่จะให้จียงได้รับงานนี้มันเป็นเรื่องที่เชี่ยสิ้นดี

"อุ๊ยตาย น้องจียงเป็นเพื่อนน้องซึงฮยอนเหรอจ๊ะเนี่ย"

หน้าตาเจ๊โคตรบ่งบอกว่าไม่เชื่ออย่างร้ายกาจ จียงรู้สึกเสียกำลังใจมาก -___-"""" ดีแค่ไหนที่เขาไม่แต่งเซอร์เทรนด์มาเดินห้างคู่กับแบรนด์เทรนด์ของไอ้เทมป์อะ

"ไอ้เทมป์" กัดฟันพูดไปอย่างมีน้ำโหสุดๆ เป็นเชิงว่าถ้าซึงฮยอนยังคงพยายามทำอะไรแบบนี้อยู่ล่ะก็จียงจะโกรธมัน จะงอนมันด้วย!!

"เออ น่า เราอยู่แถวนี้นะ เสร็จแล้วเทลโลโฟน โอเค๊ะ?"

ร..เรา!!? มันแทนตัวเองว่าเราเรอะ ตอแหลไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!!!!!

"ไม่มีโทรศัพท์"

"ช้ะ ก็ลืมไป ซื้อสักทีดิวะ เออ งั้นกู เอ้ย เราเดินอยู่แถวนี้แหละ สู้ๆนะตัวเอง เค้ารอฟังข่าวดี"

ไอ้เทมป์รีบเดินหนีหายไปนอกร้านทันทีที่จียงขาขึ้นสูงแล้วกะจะใช้ท่าเดียวกับที่ใช้ไปเมื่อวาน ฮึ้ย หงุดหงิดชะมัด อยากจะตะโกนบอกไปว่ากลับไปตายไหนก็ไปเลยไม่ต้องรอ แต่กลัวคุณพี่เยจินนูน่าจะรับไม่ไหวเอาซะก่อน ที่แน่ๆ สรรพนามแม่งกระแดะสิ้นดี นี่ขนแขนเขาชูชันขึ้นอย่างไร้สาเหตุเลยนะเนี่ย

"น้องจียงเป็นเพื่อนน้องซึงฮยอนจริงๆเหรอจ๊ะ?"

"พวกผมดูเหมือนแฟนกันมั้ยล่ะฮะ"

"ก็คล้ายๆอยู่นะ"

ว๊ะ!! จียงเลิกพูดเรื่องนี้แล้วยื่นซองงานให้พี่เยจิน พี่เค้าเปิดดูแล้วบอกว่าดี... ส่วนเรื่องจะโอเคกับงานรึเปล่า หรือจะให้จียงไปมีส่วนร่วมมากแค่ไหนจะติดต่อกลับไป จียงกำลังคิดในใจว่ากูไม่มีมือถือ จะให้เค้าไปซื้อซิมสองบาทในเซเว่นคงไม่มีปัญหา แต่จะโทรทะลวงซิมคุยกับกูยังไงครับพี่.......

"งั้นเดี๋ยวพี่โทรไปหาน้องซึงฮยอนแทนละกันนะจ๊ะ"

ทำไมทำเหมือนจียงเป็นภรรเมียมันไปได้วะ!!! หงุดหงิดว้อยหงุดหงิด เขาต้องหวังพึ่งไอ้เทมป์มันอีกแล้วเหรอวะเนี่ย จียงออกจากร้านสุดหรูมาอย่างเซ็งๆ งานก็ไม่รู้จะได้รึเปล่า ไหนจะตังค์ ไหนจะบ้าน ไหนจะค่าสีที่ใกล้จะหมด ไหนจะห่าอะไรนักหนาวะชีวิตกู โว้ะ!! พอจียงเดินออกมาจากร้านเต็มตัวก็เจอไอ้คนที่บอกจะรอทั้งที่เขาไม่นี้ดอย่างแรง ยืนพิงผนังอยู่ฝั่งซ้ายของประตูร้าน ในมือมีถุงใบใหญ่สองสามใบที่บ่งบอกว่าไอ้ตัวดีมันไปช็อปมาแล้วรอบนึง

"ไม่กลับบ้านไปวะ"

ซึงฮยอนได้แต่ยิ้มเผล่ให้ จียงไม่เห็นสายตาในแว่นสีชาอันนั้น แต่คิดว่าคงกวนตีนน่าดู

"หาไรแดกกัน"

"แดกอีกละ อยู่กับมึงแม่งมีแต่แดกกับแดก ไม่แปลกที่มึงจะอืดขึ้นทุกวัน โอนามงโอนามิช่วยไรไม่ได้แระ อย่างมึงต้องบอดี้เชฟหรือมารีฟรานซ์แล้วอะ"

"มึงเอาระเบิดมาปาหน้ากูเลยดีกว่าด่าซะขนาดนี้" แต่ก็แดกอยู่ดี เพราะงั้นเลิกพูดเหอะ

แขนยาวพาดลงที่คอจียงที่กำลังทำหน้าเซ็งแล้วฉุดเดินไปตามทาง บางทีเขาก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นจุดเด่น แต่จริงๆในมหาลัยเขาก็เด่นอยู่แล้ว แต่วันนี้ชักจะมากเกินปกติที่นี่ ตอนนี้ กระทั่งคนขายกางเกงยีนส์ในร้านที่ผ่านมาไปยังมองมาทางพวกเขา แหม้ รู้อยู่ว่าเป็นเพราะใคร รู้นะว่ามันเด่น แต่ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้ เออะ...อีกครั้งที่รปภ.เมื่อกี้แสดงความเคารพประหนึ่งเจอนายกรัฐมนตรี

"มึงเป็นใครกันแน่วะไอ้เทมป์.... ทำไมรปภ.ต้องตะเบ๊ะมึงซะเว่อร์ขนาดนั้น กูเห็นแล้วเครียดยังไงพิกล"

"โห่ ก็มึงไม่เคยสนใจกูเลยนี่หว่า พวกไอ้ยองเบแม่งจะมานี่ทีไรลากกูมาทุกทีแหละ แบบจะได้สเปเชี่ยลทรีทเว้ย" มันหันหน้ามันพูดชัดถ้อยชัดคำใส่จียง "ห้างพ่อกูเนี่ย"

"พ่อมึง!!? ห้างเอ็กซ์เอ็กซ์เนี่ยนะ!??"

"เออครับ กูอนาคตเจ้าของครับ ถ้าไม่ตะเบ๊ะกูก็ไม่มีงานทำอะครับ"

จียงกำลังรู้สึกว่าเพื่อนเขาแม่งยิ่งใหญ่มาก ลูกเจ้าของห้าง ไม่ใช่ห้างธรรมดา ห้างเอ็กซ์เอ็กซ์ด้วย(ชื่อห้างก็บัดสีสมกับนิสัยมัน) ยิ่งใหญ่จริงๆเพื่อนกู อ้าว นั่น แล้วผู้หญิงเกินวัยเค้าไปหลาย(สิบ)ปีในร้านนาฬิกาเรือนละล้านส่งสายตาแบบอยากจะเขมือบมาทางพวกเขาอย่างไกลเลย

"มึงนี่... ถ้าเดินคนเดียว โดนยัยป้าแถวนี้งาบมั่งปะวะ ดูหล่อนจ้องมึงซะ"

"กูชิวชิว ชินชิน"

"ระวังอย่าไปทำป้าๆท้องนะมึง ลูกจะพิการเอา เกิดมาเป็นลูกลิงก็อาภัพพอแล้ว"

จียงโดนโบกหัวดังปั้กไปหนึ่งทีจนต้องร้องโอ๊ย เขาถูกลากตัวมาที่ภัตราคารแห่งนึง เอ่อ เว่อร์ไปหน่อย แต่มันก็อะไรประมาณนั้นแหละดูจากราคาที่จียงต้องขายบ้านกินอะนะ ห้างนี่ไม่เหมาะกับจียงเอาซะเลย แม็กโดนัลมันยังไม่มี! ใจร้ายและโหดร้ายกับคนที่กระมิดกระเมี้ยนการใช้เงินอย่างเขาเกินไปแล้วนะ แบบนี้มันต้องถอน!!

"เทมป์ มึง พากูไปกินอะไรที่มันง่ายๆกว่านี้ไม่ได้เหรอวะ" จียงเอ่ยถามหลังจากที่ไอ้เทมป์สั่งอะไรนะ หูฉลามน้ำแดงแฟนต้าอะไรสักอย่างไป กับเนื้อสันนอกสันในโคตรโครงกระดูกหมาที่มันชื่อยาวๆอีกอย่างแล้วก็ราคาแพงหูฉี่

"กูบอกแล้วไงว่าจะพามากินจานละหมื่นวอน... เฮ้ย อันนี้สองหมื่นเลยนะเว้ย"

"เชี่ย" จียงกดเสียงให้เบาลงก่อนที่จะมีไฮโซแถวนี้มาได้ยินสรรพนามแสนสถุนรุนชาติของพวกเขา "อะไรก็แดกได้ทั้งนั้นแหละกูอะ ตังหายากชิบหาย แต่มึงกลับมาละลายเล่นเงี้ยอะนะ"

"มึงไม่ใช่กูอะ มึงไม่เข้าใจ"

"เออ ไม่เข้าใจ ใครจะไปตรัสรู้เข้าใจธรรมถึงการใช้เงินเป็นเบี้ยเป็นเชี่ยแบบนี้ของมึง"

"ไอ้จี มึงฟังนะ คนรวยๆอะ แม่งไม่รู้จะเอาตังค์ไปทำไร" จียงรู้สึกอยากถีบหน้ามันขึ้นมาตะหงิดๆ กับความจริงที่ขัดแย้งกันว่าคนจนๆน่ะ ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องใช้เงินแลกมันมา และความต้องการไม่เคยมีที่สิ้นสุด "มึงเคยเห็นพวกที่ซื้อปลาตัวละล้านมาเลี้ยงปะล่ะ เออ นั่นแหละ ครอบครัวกูก็เป็น"

"........." ไม่รู้ว่าจะด่ามัน หรือจะพูดอะไรต่อไปดี

"พอมีตังค์แล้วมันไม่รู้จะใช้ไปกับอะไร มันก็ต้องเอามาใช้กับพวกนี้แหละ ของแดก ของแบรนด์ เพชร พลอย มีอะไรก็ใส่อวดๆกันไป ไม่งั้นเศรษฐกิจก็ตายห่าพอดี มีแต่พวกพ่อกูที่รวยขึ้นๆ คนอื่นจนลงๆอะไรงี้"

"โลกของมึงนี่แปลกๆ"

"เออ แต่กูก็ปกตินะ" มันยิ้มให้จียงที่กำลังทำหน้าซีดเซียวกับเหตุผลที่ว่าทำไมพวกคนรวยมันใช้เงินอย่างกะผักกาดปลาทู "เพราะมีมึงที่ยังเป็นคนปกติมาเป็นเพื่อน กูก็เลยยังปกติสุขดี เพียงแต่มีเงินใช้มากกว่า"

"อือ"

"เพราะงั้นเข้าใจกูหน่อย อะ...เมื่อกี้แวะไปซื้อมือถือมาให้มึงอะ รับไว้แล้วห้ามบ่น กูกำลังช่วยเศรษฐกิจนะเนี่ย"

มึงดูเป็นคนดีมากอะเทมป์ หรือกูถูกหลอกอยู่วะเนี่ย จียงว่าจียงทันคนแล้วยกเว้นแต่ไอ้บ้านี่แหละเจ้าเล่ห์ชิบเป๋ง เอาเหอะ ถุงที่แค่ดูรอบนอกกูยังรู้สึกว่ามันไฮโซเหลือเกินถูกวางไว้บนโต๊ะ ไอ้เทมป์แม่งวางแผนเรื่องนี้มาแล้วแหง มันรู้ว่ายังไงจียงก็ไม่มีวันรับของจากมันถึงได้เอาเรื่องเศรษฐกิจประเทศห่าอะไรมาเป่าหู เขาไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากหยิบถุงมาเปิดดู ร่างสูงของเพื่อนรักตรงหน้าสั่นงึกๆ เหมือนกลั้นขำ พอเห็นต้วมือถือเท่านั้นควอนจียงถึงได้ปรี๊ดแตก อยากจะ อยากจะ อยากจะทำอะไรก็ไกับอีเพื่อนบ้านี่ เดี๋ยว....เดี๋ยวกูเอาโอนามิไปเผาแม่งเลย!!!!!!

"ไอ้ดอก! โลลิป๊อปสีชมพูเลยนะ มึงกวนตีนกูปะเนี่ย!!"

TBC.

Author's Note: อีกสักรอบ

ใจจริงจะมาอัพตั้งแต่เมื่อวาน เพราะตั้งมั่นจะอัพทุกเสาร์ (ไปสังเกตได้) แต่เมื่อวานคอมเจ๊ง =_______= เลยใช้เวลาทั้งคืนซ่อมแรม ประกอบคอมใหม่คนเดียว เครี๊ยด นี่ฟลุ๊คเปิดติดนะเนี่ยเอามาอัพให้ก่อน ก๊ากๆๆๆๆ

ส่วนตัวเราว่าเรื่องนี้ใช้พลังจิ้นเยอะมาก เพราะคงไม่มีใครเคยเห็นเทมจีกอดคอไปเที่ยวกัน T T ฮืออ มึงเคยกอดคอกันปะวะถามจริง กอดคอแบบเพื่อนน่ะห๊าเคยมั้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย  (เคยแต่กดเลย ว้าย หยาบคาย 5555555555555+)

เรื่องที่แล้วเล่นแม่ เรื่องนี้เอาพ่อมาเล่น เป็นอะไรกับครอบครัววะเนี่ย แต่จียงในเรื่องเป็นเด็กที่ดูมีปัญหาทางบ้านจริงจัง เลยแต่งให้มันเข้ากับคาแรกเตอร์ไป 555555555555 ไม่ได้คิดอะไรเลยกู

ปล. จียงคะ กลับมา(คุม)เร็วๆนะคะ อีเทมป์ใจแตก!!!