Big Bang Fiction by P.helpz

Title: Girl Friend
Chapter : 6
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Author's Note:
กลับมาฉายตามปกติแล้วค่ะ 555555555555555555+

+

+

นับจากนี้ไป จียงตั้งปณิธานไว้ว่าจะไม่อ่านหนังสือพิมพ์วิปเดลี่อีกต่อไป

ฉบับเมื่อสองวันก่อนในคอลัมป์ดูดวงกับแม่หมา มันบอกว่าจียงจะโชคดี ไม่ว่าจะเรื่องรักหรืองาน

แต่มันนี่มันอะไร?

.

.

.

บอกทีว่าจียงตาฝาด!!

มือที่ถือส้อมกับมีดสำหรับสเต็กเวอร์ชั่นกินแล้วบินได้ในร้านอาหารสุดหรูเหมือนจะหมดแรงเสียดื้อๆ จียงค่อยๆปล่อยช้อนลงจานจนเสียงดังแกร๊งเบาๆ ตาเรียวจับจ้องไปที่ผู้หญิงผมยาวตัวขาวน่ารักที่กำลังเดินเข้ามาในร้านผ่านไหล่ไอ้เทมป์ลิบๆ จากประสบการณ์ที่ผ่านมานมนานไม่ต่ำกว่าสามปีในชีวิตมัธยม ทำให้ไม่ต้องเสียเวลาสืบเลยว่า "สิ่งนั้น" คืออะไร

ชิบหาย....

มารุโกะบุกโลก.......

"ไอ้จี มึงเป็นไรเนี่ย"

"......ดาวกูถูกรุกราน......."

มารุโกะใกล้เข้ามาแล้ว!!

บ้า ที่ สุด!!!!!!!

ทั้งที่เขาพยายามออกห่างไกลจากแม่คนนี้ที่สุดแล้วแท้ๆ ทำไมทำไมทำไมหล่อนต้องมาที่ห้างนี้ ร้านนี้ ที่นี่ ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย!! พระเจ้าเกลียดอะไรจียงนักหนาห๊าาาา!! มันทั้งตกใจและตื่นกลัว จียงทำอะไรไม่ถูกแล้ว ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือการที่ไอ้เทมป์อยู่ด้วยนี่แหละ ก็ไอ้ยองเบมันบอกว่าไอ้เทมป์จะโมโหแน่ถ้ามันรู้ว่าจียงกับแซนดี้เคยมีซัมติ้งกันอะ!

อย่างน้อยตอนนี้จียงยังไม่อยากให้ไอ้เทมป์รู้เรื่องพวกนี้ คือมันปัญญาอ่อนอะเข้าใจมั้ย

ซึงฮยอนมองเขาอย่างจับผิด จนเหงื่องี้แตกซิกหน้าซีดเซียวเป็นเห็ดต้มได้อีก จียงไม่ชวนคุยอะไรเลยตอนที่แซนดี้กำลังเดินผ่านมาทางโต๊ะเขา พยายามเป็นอย่างยิ่งที่จะบิดตัวไปอีกด้านเบี่ยงหน้าหลบขนาดที่ว่าถ้าคอหักตอนนี้ได้ก็เอาเลย

มารุโกะกับผองเพื่อนอีกสามคนกำลังก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตเขาสามเมตร....

มารุโกะเดินเฉียดเสื้อจียงไปสองเซ็นติเมตร....

มารุโกะกับผองเพื่อนเดินผ่านไปแล้ว....

โอ๊ย...ผ่านไปแล้ววึ้ยยย!!!!!!!!!!!!

จียงพ่นหายใจดังเฮือก เอาวะ อย่างน้อยไอ้หนังสือพิมพ์วิปเดลี่ยังเชื่อถือได้เล็กน้อย คือในใจเขากำลังคิดว่าแซนดี้คงจำเขาไม่ได้หรอกน่า ไม่ได้เจอกันมาจะสามปีเชียวนะเห้ย แถมผมเขาก็ไม่ได้ตัดสั้นเหมือนแต่ก่อนแม้หน้าตาจะไม่ได้เปลี่ยนอะไร

"จียง มึงป่วยปะเนี่ย หาหมอมั้ย มึงบิดตัวเหมือนปวดท้องอะ มึงเป็นไรปะวะเนี่ย"

"เมนกูมานิดหน่อย แต่กูสบายดี"

"ไม่ได้ขำเลย มึงป่วย"

"กูเปล่า เชื่อเหอะ"

พูดไม่ทันจบคำดี ลำไส้จียงเหมือนเล่นยิมนาสติกในตัวเขาอย่างฉับพลันตอนที่ถูกแรงรัดฟัดเหวี่ยงจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงใสๆแจ๋นๆที่ดังข้างหู ซึงฮยอนทิ้งช้อนลงจานเสียงดังลั่นร้านประสานกับของจียงเอง ความรู้สึกหลายอย่างที่พุ่งขึ้นสู่ไฮโปไทลามัส(ซึ่งไม่เกี่ยว)แล้วแล่นลงหัวใจทันที!

"จียงโอปป้า!!!! อย่าคิดว่าเค้าไม่เห็นน้า~ อ๊ายยย ตัวนิ่มๆแบบนี้จียงโอปป้าจริงๆด้วย แซนดี้คิดถึงมากกกกกกกกกกก!!!"

เหมือนมันเป็นฝัน จียงไม่ทันได้คิดอะไรหรือจะพูดอะไรสักคำเลยด้วยซ้ำ เขานั่งนิ่งอึ้งอยู่กับที่พร้อมกับสบตาซึงฮยอน จากนั้นไม่นานไหล่ทั้งสองข้างถูกแรงบีบหนักเกินกว่าจะเป็นมือของผู้หญิงอย่างแซนดี้ ร่างของเขาถูกกึ่งดึงกึ่งกระชากออกจากร้านไปพร้อมกับคำพูดใจร้ายที่สุดในโลกของเพื่อนรักที่ยังดังก้องในหู

.

.

.

.

ตอนนี้จียงกำลังโกรธ โกรธ และโกรธอย่างที่สุด

หยิบก้อนหินเล็กๆขึ้นมาก้อนนึงแล้วปาลงบ่อน้ำในสวนสาธารณะข้างมหาลัยสุดแรง กะให้เหมือนมิวสิควีดีโอของประเทศไทยเต็มที่ อยากรู้นักว่ามันจะช่วยอะไรได้ไหม แต่ขอเหอะ เสียงจ๋อมที่ดังตามมาแม่งไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยแม้แต่ความรู้สึกของเขา

ถ้าถามว่าโกรธใคร ตอบตรงๆว่าโกรธไอ้เทมป์

แต่ถ้าถามว่าโกรธทำไม ก็ต้องตอบว่าแม่งเชี่ย!

นี่ตอนนี้ผ่านมาเกือบชั่วโมงแล้วถึงได้สงบสติอารมณ์ได้บ้างนะ แม้เขาจะดูฟุ้งซ่านอยู่หน่อยๆแต่ยืนยันว่านี่รวบรวมสติสตังเรียบร้อยแล้ว กว่าจะสะบัดตัวแซนดี้ออกได้เล่นเอาจียงเกือบไปหาศรีธัญญาเหมือนกัน เกาะติดเค้าไม่ปล่อยจริงๆให้ตายเหอะว่ะ แค่คำพูดแรกของนางเอกเรื่องนี้ก็น่าจะเดาๆอดีตของจียงกับเธอได้ว่าหวานชื่นขนาดไหน ยัยนั่นจะหลงอะไรจียงนักหนาจียงไม่เข้าใจจจจจจจจจเลยว้อยยยยยยยย!!

ถึงยังไงประเด็นยังคงอยู่ที่เขากำลังโมโห และโกรธไอ้เทมป์เป็นอย่างมาก อาจจะงงกันว่าเกิดอะไรขึ้น พูดตรงๆก็ลำบากใจที่จะต้องเล่าเรื่องนี้อีก จียงก็ยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดี ตอนที่อยู่ในร้านอาหารร้านนั้น ในห้างของไอ้เชี่ยเทมป์ ตอนที่แซนดี้เรียกชื่อเขาเสียงดังจนทุกคนหันมามอง ตอนที่แซนดี้กอดเขา ตอนที่หัวใจเขาร่วงลงไปบนตาปลา และตอนที่ไอ้เทมป์มันเรียกรปภ.มาลากตัวเขาออกนอกร้าน!!!!

ไม่ใช่เรื่องขำเลย

สิ่งที่เดียวที่จียงอยากรู้ก็คือมันทำแบบนี้กับเขาได้ยังไง

เขาเป็น 'เพื่อน' มันไม่ใช่เหรอ

เพื่อนสนิท ที่ด่าพ่อล่อแม่ได้ ตบหัวได้ นอนค้างบ้านได้ ปรึกษาได้ทุกเรื่อง จียงไม่เคยมีความคิดแม้สักนิดว่าวันนึงเขาจะถูกลากออกนอกร้านอาหารหรูๆให้ต้องเสียหน้าขนาดนั้นด้วยฝึมือเพื่อนรักตัวเอง ยิ่งเป็นเพื่อนที่ชื่อชเวซึงฮยอนแล้วด้วย คำพูดของมันที่สั่งรปภ.ยังฉายซ้ำอยู่ในโสตประสาท

นิ้วเรียวกำแน่นลงบนพื้นจนมันฝังลงไปในดิน ฟันกัดกันแน่นด้วยทั้งโกรธและน้อยใจ จียงไม่อยากจะพูดกับใครแม้ว่าจะมีโทรศัพท์อยู่ในกระเป๋า โทรศัพท์ที่มันเองซื้อให้เขา บางทีตอนนี้คนเดียวที่ช่วยเขาได้คือทงยองเบ ยองเบ ยองเบ....ไอ้ยองเบ เขาเหลือยองเบอีกแค่คนเดียว ชีวิตเขา อีกแค่คนเดียว

เลื่อนมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงล้วงเอาโทรศัพท์สีหวานดูกวนโอ๊ยออกมา กดเบอร์ไอ้ยองเบที่จดจำจนฝังใจอยู่บนเส้นสมองตอนที่เขามีปัญหาแบบนี้เสมอ เพียงแค่รู้สึกว่านิ้วสั่นอย่างคุมไม่อยู่ ใบหน้าและขอบดวงตาร้อนอย่างที่ไม่เคยจะเป็น

ชเวซึงฮยอน

ทำแบบนี้ได้ยังไง

.

.

.

.

ตอนนี้ชเวซึงฮยอนกำลังถูกโกรธ ถูกโกรธ และถูกโกรธอย่างที่สุด

รับรู้ความรู้สึกได้โดยผ่านทางแววตาของผู้ชายที่ชื่อควอนจียง ตอนที่มันถูกรปภ.ร้านนี้ลากออกจากร้าน สายตาที่ส่งผ่านมาทิ่มแทงจนทำให้ซึงฮยอนนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูกแม้จะเป็นแค่การบอกให้ยามปล่อยตัวจียงตอนนั้นก็ตาม

ส่วนซานดร้าปาร์คนางเอกตัวประกอบไม่ได้มีส่วนอะไรเกี่ยวข้องกับชีวิตชเวซึงฮยอนเลยแม้แต่น้อย พูดก็พูดเหอะ เขายังไม่ได้เบอร์หล่อนมาจริงๆหรอก ผู้หญิงคนนี้พูดตรงๆคือเขาถูกใจเธอตอนแรก แต่พอโดนตบไปตอนนั้นก็ไม่ได้มีอะไรละ ไม่ได้ติดใจ และไม่ได้อยากจะเอามาเป็นคุณภรรยาอย่างที่ควอนจียงพูดเลย แต่ที่ต้องทำอะไรหลายๆอย่างเพื่อที่จะหลอกจียงให้มาเป็นที่ปรึกษาก็เพราะเหตุผลที่แม้แต่คนโง่ที่มีไอคิวนิดหน่อยก็ดูออก

ไอ้ความสัมพันธ์เขากับจียงน่ะ มันดูยากตรงไหนถามจริง

แต่จู่ๆการที่มีลูกค้ามาส่งเสียงดังเอะอะโวยวายในสถานที่แบบนี้ รปภ.คงทนอยู่เฉยไม่ได้อยู่แล้วยิ่งมีเขามาอยู่ด้วยอย่างนั้น ตัวซึงฮยอนเองถูกสอนมาว่ายังไงยังคงจำได้ดี เรื่องนี้เขาลำเอียงไม่ได้ และนี่ไม่ใช่การเล่นของเด็กๆ นี่เป็นร้านอาหาร นี่เป็นธุรกิจ รอบข้างกับสายตาลูกค้านับสิบคู่มองตรงมาที่ความวุ่นวายที่เกิดขึ้น สิ่งที่พูดได้ในตอนนั้นมีได้เพียงคำเดียวคือ "จัดการให้เรียบร้อย"

ยิ่งพูดยิ่งงงว่าทำไมเขาถึงปล่อยให้จียงถูกลากออกไปต่อหน้าต่อตาได้แบบนั้น ยกมือขึ้นเสยผมตัวเองอย่างหมดอารมณ์ ฉุกนึกขึ้นได้ว่าจียงมีโทรศัพท์แล้ว แต่ก็นึกขึ้นได้อีกว่าเขายังไม่ทันได้เมมเบอร์ของจียงลงในมือถือเลยด้วยซ้ำ โอ๊ยยย บ้าจิ๊บเป๋งเลยว้อย!! รู้สึกตัวเองโง่อย่างไม่เคยจะเป็นมาก่อน เครียด เครียดสิ้นดี พูดได้เลยว่าควอนจียงเป็นคนที่ตามตัวยากที่สุดในโลก ยิ่งเป็นวันที่หยุดแบบนี้แล้วด้วย เดาไม่ออกเลยว่ามันจะไปไหนได้

ถ้าจะถามว่าซึงฮยอนตามหาจียงทำไม จะพูดขอโทษหรือ? ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าตอนนี้เขากำลังถูกโกรธ และไม่อยากให้มันโกรธ รู้แต่ว่าคืนนี้ต้องเห็นหน้ามันก่อนละ ไม่งั้นคงไม่ต้องนอนกันไปเลย

ชเวซึงฮยอน

ทำอะไรลงไป

.

.

.

.

ตอนนี้ทงยองเบกำลังรู้สึกว่าทำไมต้องเป็นกู ทำไมต้องเป็นกู และทำไมต้องเป็นกูวะเนี่ย

"ไอ้จี อย่าซัดมากดิมึง คออ่อนไม่ใช่เหรอวะ"

"เรื่อง-ของ-กู!!"

แน่ะ ดูมัน ดูมัน เห็นแล้วอยากจะกระโดดเอาขาสั้นๆเกี่ยวกระหวัดรัดคอเสียเหลือเกิน โทรมาหาแต่บ่ายไม่เท่าไหร่ แต่การที่มันไปป่วนและทำตัววุ่นวายที่บ้านเขาอยู่หลายชั่วโมงก่อนที่จะลากตัวเขามาร้านพี่เบคกี้แต่หัววันนี่มันอะไรกันเนี่ย เหล้าที่มันเคยบอกว่าเป็นสิ่งที่เปลืองเงินที่สุดในโลกถูกยกกรอกเข้าปากไม่หยุดมือ 

ประเด็นเดียวเลย เอ่อ ใครจ่าย (ไอ้จีท่าจะไม่จ่ายแน่)

"มึงเหมือนคนอกหัก"

"ไม่ใช่ว้อยยยยยยยย เงียบปาก!!"

"มึงเหมือนคนทะเลาะกับแฟน"

"แค่ทะเลาะกับเพื่อนว้อยยยยยยยยยยยย!!!"

ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้าอ้าปากกว้างพูดเสียงดังใส่เขาอย่างหัวเสีย ยองเบรู้ว่าจียงฝึกยังไง(?)คอก็ไม่แข็งสักที นี่มันเล่นไปนิดหน่อยก็เอาละ หน้าแดงเหงื่อแตกไปหมด เสียงอ้อแอที่พ่นออกมาก็บอกได้แล้วล่ะว่ามันเมาแค่ไหน นั่งอยู่ดีๆก็ตัวโอนเอนโอนเอนมาชนไหล่เขามั่ง พิงเบาะมั่ง ท่าทางน่าเป็นห่วงซะจนพี่เบคกี้ต้องเดินเข้ามาถาม

"เป็นห่าอะไรอีกล่ะนั่น"

"ทะเลาะกับไอ้เทมป์"

พี่เบคกี้ทำตาโตตกใจ "มันคบกันแล้วเหรอวะ"

"ยัง แต่คงใกล้แล้วอะสภาพซะแบบนี้"

"เออ เพื่อนห่าอะไรทะเลาะกันแล้วมีแดกเหล้าย้อมใจ"

"ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!!!!!!!!!" จียงลุกทรงตัวขึ้นมาจากท่านอนบนเบาะเมื่อกี้แล้วตะโกนใส่หน้าพี่เบคกี้ ร่างเล็กตกกะใจสปริงตัวยืนเตี้ยอย่างของขึ้น ชี้หน้าไอ้เด็กรุ่นน้องอย่างอาฆาตมาดร้าย

"อ้าวแม่งเมาแล้วพาดพิงนะไอ้เวรนี่!!"

"ปล่อยมันเหอะพี่ คนมันกำลังสับสน"

"ในเพศหรืออะไร?"

เตี้ยทั้งสองคนหัวเราะร่าอย่างมีความสุขตามประสาคนสปีชีส์เดียวกัน(ทำร้ายจิตใจมาก) จียงยังคงไม่หยุดกรอกเหล้าใส่ปาก แม่งพูดอะไรกันกูไม่รู้เรื่องวุ้ย เจ้าของร่างผอมเพรียวไม่เหลือสติอีกต่อไปแล้วจุดนี้ แขนเล็กพาดเกี่ยวเข้าที่คอยองเบแล้วกอดซบ

ฮ...เฮ้ย!!!

"ไอ้จี!! ฟ้าจะผ่ากูตาย! ปล่อยว้อยยยยยยย!!!!!!"

"ไม่หรอก ห่า....แค่เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ..."

"มึงเมาแล้วปัญญาอ่อนแบบนี้ทีหลังไม่ต้องแดกละ"

"กูยังไม่ทันได้เมาเลย!!"

เบคกี้ยืนนิ่งเงียบดูฉากสวีท เอ่อ เรียกแบบนั้นเหรอวะ แต่มันก็เป็นอะไรจำพวกนั้นอะแหละ จียงแม่งกอดคอยองเบแน่นซะกูจิ้นไกลนะเนี่ยบอกก่อน เบคกี้เห็นแล้วรู้สึกอยากจะหยิบมือถือขึ้นมาเมมไว้มากว่าควอนจียงไอ้เด็กแสบเมาแล้วกอด! แต่มันมีด้วยเหรอวะโลกใบนี้คนเมาแล้วกอด

ยืนดูไอ้ยองเบผลักถีบยันเพื่อนตัวเอง แกะมือปลาหมึกของไอ้จีออกจากตัว สักพักถึงรู้สึกว่ามีเงาดำๆใหญ่ๆมาทางด้านหลัง พอหันไปมองเจอหน้าเจ้าของเงางี้ โอ๊ย...เบคกี้หน้าซีดยิ่งกว่าเจอเจ้าหนี้อะ!! ไอ้เชี่ยนี่แม่งมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงแล้วเจือกทำหน้าฆาตกรในร้านกูอีก!!

"ใคร ให้ มัน แดก!?"

เสียงทุ้มใหญ่ดังมาจากชายแก่ เอ้ย ชายหนุ่มข้างๆตัวซองเบคกี้ เมื่อกี้สารภาพว่าเขาสะดุ้งเฮือกจับหัวใจเลยนะเนี่ย ไอ้เวรเทมป์นี่แม่งจะหน้าตาโหดร้ายแล้วยังเสียงงี้อีก ตกใจหมดว้อย!!!!! โมโห หมดอารมณ์ เรื่องห่าไรไม่รู้เขาไม่ยุ่งด้วยแล้ววุ้ย! ซองเบคกี้เลือกที่จะเดินหนีไปเปิดเพลงฟังหน้าร้านแทนจะอยู่ดูฉากเอ็กซ์เอ็กซ์ของไอ้พวกนี้

เอ่อ ฉาก เอ็กซ์เอ็กซ์เนี่ยนะ

"มึงมานี่ได้ไงเนี่ย?" ทงยองเบมองเพื่อนรักอีกคนอย่างไม่อยากจะเชื่อ สารภาพๆๆว่าไม่ได้โทรไปหามันนะเว้ย ก็รู้อยู่ว่ามันทะเลาะกับไอ้จีแล้วเขาจะโทรไปเรียกมันทำไม แต่โอ๊ย!! ไอ้เปี๊ยกนี่ก็เกาะกูจังเลย!

"กูขับรถหาแม่งจะรอบโซลอยู่ละ ดันมาอยู่ที่นี่ซะได้"

'แม่ง' ของไอ้เทมป์นี่คือควอนจียงใช่หรือไม่ ดูจากสภาพนี้คงใช่แล้วล่ะ ซึงฮยอนทิ้งตัวนั่งลงข้างจียงที่กำลังก่อสร้างฉากเรท(อะเฮ้ย!) ก่อนจะกระชากแขนเล็กๆออกจากกอดรัดฟัดเหวี่ยงไอ้เพื่อนเตี้ย ร่างไร้สติของเพื่อนหันมาหาเขาด้วยสีหน้าเบลอๆมึนๆ ซึงฮยอนส่งเสียงไม่พอใจที่เห็นจียงในสภาพนี้

"พี่เบคกี้อยู่ไหนเนี่ย ปล่อยให้ลิงเข้ามาในร้านได้ไงวะ ไปเขาเขียวไป๊!!!"

ม....เมาแล้วกวนตีนอีกไอ้นี่ เดี๋ยวจระเข้ฟาดห้างแม่งซะทีได้ไหมเนี่ย!

"ไอ้ยองเบ มึงไม่รู้รึไงว่าไอ้จีมันเมาแล้วไม่ได้สติแบบนี้อะ"

เสียงดุใหญ่ทำให้ยองเบตัวหดสั้นลงกว่าเดิมอีกสามเศษสี่ส่วนสองเท่า น..นี่กูผิดอะไร กูผิดตรงไหน ทีมึงกินกูยังไม่ว่าเลย!! นี่มันยุคไหนแล้ว เสรีภาพเว้ยเสรีภาพ ใครอยากแดกอะไรก็แดกไปดิเขาจะไปมีสิทธิ์ห้ามไหม!  ทงยองเบหงุดหงิดว่ะ แต่ไม่กล้าเถียงกลัวมันหยิบปืนมายิง

"ไม่รู้วุ้ย!! ก็มันไม่แดกจนเมาแบบนี้นานแล้วนี่หว่า!"

"มึงผิด!"

แม่ง ตอนไอ้เทมป์เมา ไอ้จีก็โทษเขาผิด ตอนไอ้จีเมา ไอ้เทมป์ก็โทษเขาผิด คือพวกมึงสองคนเคยผิดกันเองบ้างมั้ยเนี่ยถามหน่อย อ๊ะ นั่น ไอ้จีมันเริ่มเลื้อยแขนไปกอดไอ้เทมป์แทนแล้ว อ๊างงง ยองเบเสียว(?)แทน ปกติควอนจียงเคยยอมให้ใครหน้าไหนแตะเนื้อต้องตัวที่ไหน! ยิ่งเป็นไอ้เทมป์ไอ้จีนี่หวงเนื้อหวงตัวยิ่งกว่าเงิน

"โธ่ มึงนี่ก็โวยวายเป็นพ่อมันไปได้... พวกมึงนะ พอมึงเมาไอ้จีก็โวย พอไอ้จีเมามึงก็โวย แล้วจะแดกกันทำไมมมมม!!??"

"เรื่องของพวกกู"

"เออ งั้นพวกมึงคบกันไปได้เลย เหมือนกันชิบหาย! โด่ อย่ามาปากแข็งไอ้เทมป์ กูรู้ววว มึงชอบที่ไอ้จีเป็นงี้อะดิ แม่งกอดด้วย ไซร้ด้วยเนี่ย"

"ไม่ได้ชอบว้อยยย!!!"

อย่ามาพูดเลยไอ้เวรนี่ ทีตอนไอ้จีกอดเขาทำเป็นรีบดึงออก ทีตอนมันกอดตัวเองล่ะนิ่งเชียว เชรี้ยจริงๆ -*- ไอ้ตัวปัญหานั่งนิ่งไม่ได้กรอกเหล้าเข้าปากละ นิ่งแบบนั้นไม่รู้หลับไปแล้วรึเปล่า แล้วมันรู้ตัวมั้ยเนี่ยว่ากอดใครอยู่

"ไอ้เทมป์" เสียงเล็กเรียกข้างหูทำเอาซึงฮยอนสะดุ้งเฮือก อย่าบอกว่าแม่งไม่ได้เมานะ!

"หา!!??"

"ไอ้เชี่ยเทมป์! ไอ้เชี่ยเทมป์! ยองเบ! ไอ้เทมป์มันเลวว!!!!!!!!"

หมือนช็อตสุดท้ายจากแบตที่เหลืออยู่ จียงตะโกนออกมาแข่งกับเสียงเพลงในร้านทั้งๆที่ยังกอดซึงฮยอนอยู่ก่อนจะฟุบหน้าไปลงบนไหล่เพื่อน ยองเบนิ่งอึ้งก่อนจะหัวเราะก๊ากออกมา ยิ่งเห็นหน้าประธานของประโยคที่ไอ้จีตะโกนทำหน้าเหยแบบนั้นแล้วแม่งยิ่งฮา ทงยองเบอยากจะหัวเราะให้เตี้ยไปกว่านี้

"กรั่กๆๆ ไอ้เทมป์มึงดีใจเหอะ ขนาดแม่งเมายังคิดถึงมึงคนเดียวเลยอะ"

"เงียบปากไปเลยไป! เว๊อะ!"

"ความฝันมึงใกล้เป็นจริงละ อีกนิดเดียวเชื่อกู" ยองเบยิ้มให้กำลังใจเพื่อนด้วยท่าที่ชื่อว่า Dog's smile "ว่าแต่มึงทะเลาะอะไรกันมาวะเนี่ย ไอ้จีมันโทรหากูแล้วแม่งเฟลจัดมาก คุยเกือบไม่รู้เรื่อง"

"รปภ.ห้างกูแม่งลากไอ้จีออกไปจากร้านอาหารอะดิ เลยโกรธกูใหญ่เลย โกรธถึงพ่อกูเลยมั้ง" พูดไปใจก็เต้นตึกตักไปประหนึ่งสาวเพิ่งมีความรัก ควอนจียงนี่มันแสบจริงๆ จะนอนในท่ากอดน่ะไม่ว่าหรอกเว้ย แต่มาขยับให้มันชิดกว่าเดิมทำไมเนี่ย คาสโนว่าหน้าเชี่ยอย่างชเวซึงฮยอนมือสั่นทำอะไรไม่ถูกละ! เดี๋ยวเสียเวอร์จิ้นแล้วจะรู้สึกไอ้เวรนี่

"อย่ามาสะตอ ไม่ใช่แค่นั้นอะกูรู้ ไอ้จีแม่งร้องไห้"

"พูดเป็นเล่น?"

"เล่นเชี่ยไรล่ะ มันร้องจริง! มึงอะทำไรมันวะ มันเสียใจนะเว้ย"

ซึงฮยอนได้แต่ส่ายหน้าแทนคำตอบ เขาช็อคตั้งแต่รู้ว่าจียงร้องไห้ละ ร้องไห้ ควอนจียงอะนะ แม่งนี่มันจียงในเรื่องเกิร์ลเฟรนด์นะเว้ยไม่ใช่วินทรี่ฮาร์ต! มันจะร้องไห้เป็นเคะออริจินัลได้ยังไง๊ เขารับไม่ได้เด็ดขาดว้อย!!!!! ยองเบมันโม้ชัวร์! จียงไม่มีทางเสียน้ำตากับเรื่องไร้สาระอย่างที่แค่โดนรปภ.ลากออกจากห้างหรืออะไรแบบนั้นหรอก

ซึงฮยอนไม่ได้พูดอะไรอีกเลยนอกจากกำลังนึกถึงใบหน้าของคนที่กำลังพิงตัวเขาหลับอยู่ตอนนี้ นึกว่าเวลามันร้องไห้มันเป็นยังไง ไอ้คนเข้มแข็งและดื้อด้านแบบนี้ นึกถึงแววตาที่มองตรงมาเมื่อตอนอยู่ในร้านอาหาร นึกถึงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเหมือนเมื่อตอนเช้าที่คอนโด นึกถึงความสำคัญของอะไรบางอย่าง

แขนยาวเรียวกระชับกอดเขาเพิ่มมากขึ้นอีกจนน่าตกใจ เสียงเล็กดังเบาๆข้างหูเขาจนเชื่อว่ายองเบที่นั่งอยู่บนโซฟาเดียวกันคงไม่ได้ยินแน่ เสียงแผ่วเบาที่ทำให้ซึงฮยอนเผลอยกมือขึ้นลูบหัวมันเบาๆ

"ไอ้เทมป์..."

"........"

"กู......"

"......."

"เหลือแค่มึง"

"....เออ รู้ละ"

"ใจร้ายกับกูชิบหาย"

เชี่ยละ ไอ้เปี๊ยกนี่มันเมาแน่ปะวะ

TBC.

Author's Note: อีกสักรอบ

T________________T สรุปว่านัดเจอกันสองอาทิตย์ครั้งละกันนะ หนูกำลังเผชิญกับภาวะเอ็นไก่ ไม่มีเวลาและสมาธิแต่งฟิคเล้ยยยยยยยยยย แต่ แต่ แต่ ใช่ว่าไม่อยากแต่ง อยากแต่งขี้เกียจ(อ้าวเห้ย) ก็เจอกันตามเวรตามกรรมแบบนี้แหละจ้า 5555555555+

เราว่าเรื่องนี้ไม่ค่อยยาวหรอก เดี๋ยวก็จบ ตอนนี้รู้สึกหลายอย่างเข้าที่เข้าทาง ดีใจที่มีหลายคนค้นพบโรงหนังนี้แล้ว ดีใจๆๆๆ และจะทำให้ดีๆๆ ส่วนไอ้เรื่องมันจะฮาไหมเราไม่ได้เมน ไม่ได้เจาะจงว่าจุดนี้ต้องฮานะ จุดนี้ต้องขำ  คือมันก็ไหลมาตามภาษาของเราอะแหละ เพราะงั้นฮาบ้างแป้กบ้างอย่าใส่ใจ (เริ่มคิดมุกไม่ออก) หลายคนแปลกใจ่าทำไมบทสนทนาไหลลื่น(??????????) ประหนึ่งไรท์เตอร์ผ่านมาเยอะ 55555555555555555555+ ว่าแต่วิปเดลี่โผล่มายังไง กร๊ากกกกกกกกกกก ธุรกิจของเราต้องโคกันค่ะ

ยังไงก็ขอบคุณที่ติดตามฟิคเรื่องนี้อยู่นะงับแม้ว่าจะเริ่มมีกลิ่นเน่าบ้าง เปรี้ยวบ้าง (ดองนาน) โรงหนังโรงนี้เปิดต้อนรับทุกคนเสมอ มั๊ววววววววววว

ปล.จียงผอมลงม้ากกกก แล้วอีโป้จะปริไปหาใครร
ปลล.ภาวะเอ็นไก่เลวร้ายมากจริงๆ รับไม่ได้ T T

ปล.ดิทแก้ฮยองเป็นโอปป้าแระ ขอบคุณพี่ไคมาก ฮาตัวเองว่ะ 5555555555555555555555555+ นี่ไม่ได้มีปมว่าแซนดี้เป็นกระเทยหรืออะไรนะ ผิดจริงๆ สงสัยชินมือ(???)