Big Bang Fiction by P.helpz

Title: Girl Friend
Chapter : 7
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Author's Note:
Ch.7 แล้วจริงดิ!!!!!!!!

+

+

จียงเคยนึงเคยฝันว่าสักครั้งในชีวิตเขาจะตื่นนอนขึ้นมาบนเตียงใหญ่นุ่มนิ่ม

มีผ้าแพรสีแดงคลุมกาย....

กายด้านบนเปล่าเปลือย.... (เห้ย...)

หันไปทางขวาถึงได้เจอผู้ชายตัวสูงใหญ่ใส่เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว กำลังสูบบุหรี่พ่นควันเป็นตัวเอสอยู่หน้าระเบียง...

และพูดว่า 'ฉันจะรับผิดชอบนายเอง'

.

.

"มึงบ้าปะเนี่ย"

ชเวซึงฮยอนในเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวไข่และคีบบุหรี่ไว้ในมืออย่างที่ควอนจียงกำลังจินตนาการเปี๊ยบ ผิดเสียแต่คำพูดที่ไหลออกมาจากปากมันเท่านั้น หลังจากจียงตะโกนถามไปทันทีที่ลืมตา "มึงปล้ำกูแล้วใช่มั้ย!!??"

"กูไม่เชื่อ! แล้วทำไมกูมานอนเตียงมึงได้!?"

"มึงคงเหาะมาเองมั้งแหม!! กูก็แบกมาสิครับ!"

"แล้วทำไมมึงไม่ให้กูนอนพื้นเหมือนทุกครั้งอะ!"

เรียวตาเล็กจ้องมองมาอย่างจับผิดจนน่าหมั่นไส้ซะจนซึงฮยอนต้องเขวี้ยงบุหรี่ออกนอกระเบียงไปอย่างเซ็งๆ มันคงลืมไปว่ากำลังโกรธเขาเรื่องอะไร เลยหาเรื่องมาชวนทะเลาะใหม่อีกรอบ จียงยังคงอยู่ในชุดนักศึกษาครบเซตยกมือขึ้นคลำศีรษะตัวเองเมื่อรู้สึกถึงผลจากความแฮงค์ หัวจียงจะระเบิดอยู่แล้ว! นิ้วชี้เรียวยาวของซึงฮยอนจิ้มเข้าที่ระหว่างคิ้วขมวดมุ่นของเขาแล้วออกแรงผลักเบาๆ

"ปกติมึงนอนเตียงแล้วดิ้นลงพื้นเหอะไอ้ฟาย"

"ไอ้เวรเอ๊ย!!!!"

ที่มันตะโกนใส่เขานี่ด้วยเหตุผลอะไรซึงฮยอนเดาไม่ออก เขาลอบหัวเราะเมื่อเห็นจียงนอนคว่ำหน้าลงกับเตียงแล้วบีบศีรษะตัวเองอย่างแรงด้วยอาการของไอ้คนขี้เมา เมื่อคืนแม่ง ไม่ไหวว่ะ เมาแล้วพูดจาแบบนั้น ทำตัวแบบนั้น นี่มันกวนตีนนัก โดนดีแล้วจะรู้สึก

"ไปอาบน้ำเหอะ แล้วกลับบ้านปะเนี่ย"

"อือ...โอ๊ย พ่อกูด่ายับแน่"

"บอกแล้วให้มาอยู่กับกู เอ้ย มาอยู่คอนโดกู"

แล้วมันต่างกันตรงไหน ช่วยเทลกูหน่อย อยากจะตะโกนด่าแต่ไม่มีแรงพอ เขาปวดหัวหนักและไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียง รวมถึงไม่อยากเจอหน้าไอ้เทมป์อย่างไม่มีสาเหตุ ซึงฮยอนเริ่มเปิดตู้เลือกเสื้อผ้าในขณะที่ปากคาบบุหรี่มวนใหม่อีกแล้ว จียงเพิ่งรู้ว่าไอ้เทมป์แม่งสูบหนักชิบหาย เขาลากตัวเองไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่แถวนั้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

.

.

"ไม่ต้องไปส่ง"

"ขึ้นมาเหอะน่า ทำเป็นเล่นตัวนะมึงอะ"

จียงเพิ่มระดับความเกลียดชังในสายตาที่มองตรงไปที่ไอ้เพื่อนตัวดี "ไม่ต้องยุ่งกับกู"

เขาเพิ่งจะนึกได้ว่าโกรธมันอยู่

ซึงฮยอนส่งเสียงจึ๊จ๊ะไม่พอใจแล้วเริ่มสตาร์ทรถทั้งที่อีกคนยังไม่ยอมขึ้นมานั่งที่ประจำ ยิ่งทำให้จียงโมโห เขาต้องโมโหมันดิ! เขาต้องไม่พอใจมันดิ! ไอ้เทมป์มีสิทธิ์อะไรมาส่งเสียงรำคาญใส่เขาแบบนี้วะ! แม่ง หงุดหงิด ปวดหัว และเกลียดมันว้อยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!(เพิ่งคิดได้)

"ขึ้นมา จะพาไปกินข้าว" เสียงใหญ่เริ่มโหดสำหรับจียง

"ไม่เอาโว้ย!! กูไม่เป็นแอดไวซงแอดไวเซอร์ห่าอะไรของมึงแล้วด้วย!! กู ลา ออก!!" แต่เสียงแหลมเริ่มน่ารำคาญสำหรับซึงฮยอน

"ควอน จี ยง ขึ้น รถ ของ ฉัน เดี๋ยว นี้"

จียงเกลียดเวลาซึงฮยอนใช้น้ำเสียง สายตา และสีหน้าแบบนี้กับเขาที่สุด

มือบางกระชากประตูรถหรูแทรกตัวเข้าไปแล้วกระแทกปิดอย่างหัวเสีย ซึงฮยอนไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ ทะเลาะกันหรืออะไร หรือต้องการที่จะให้ใครทำอะไร เขาก็โมโหเหมือนกันที่จียงดื้อและไร้เหตุผลขนาดนี้ แล้วยังไงอีกล่ะ รถเบนซ์ขับเคลื่อนตรงไปไหนมีแต่งซึงฮยอนที่รู้ มันเต็มไปด้วยความเงียบ หากแต่ไม่น่าเชื่อว่าจียงจะเป็นคนทำลายมันลงเองแบบนี้

"มึงทิ้งบุหรี่สักทีได้ไหม? กูจะตายเพราะแม่งเนี่ยแหละ..."

จียงไม่ชอบกลิ้นบุหรี่ ซึงฮยอนรู้ดีเลยไม่ค่อยได้สูบเวลาอยู่ด้วย แต่วันนี้มันกวนประสาทถึงได้ทำ

"ถ้ามึงกลับมาเป็นคนปกติ ไม่ผีเข้า กูจะทิ้ง"

จียงเลิกคิ้วชักสีหน้าเอาเรื่อง ผีเข้างั้นเหรอ หาเรื่องเขารึไงวะ

"ถ้ามึงไม่ทำร้ายความรู้สึกกูแต่แรกกูก็ไม่เป็นแบบนี้ กูเซนซิทีฟว่ะคุณชเวซึงฮยอน"

"เชี่ย..." บุหรี่มวนที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวันถูกปล่อยลงพื้นถนนอีกแล้ว "เออ กูขอโทษ มันเป็นเรื่องจำเป็นที่กูต้องทำว่ะไอ้จี กูขอโทษ โอเคปะ"

"ไม่ให้อภัย"

เอี๊ยด.......

เบรกรถกลางถนนเสียงดังซะจนน่ากลัวว่ารถคันหลังจะตะโกนสาปแช่งถึงโคตรพ่อโคตรแม่รึเปล่า จียงหันไปมองทางคนขับอย่างตกใจ สีหน้าของซึงฮยอนจริงจัง น่ากลัว และดูเป็นคนที่ไม่น่าไปยุ่งมากที่สุดในโลก

"กูชอบมึง....มึงก็รู้ดี ทำไมต้องให้กูพูด" เขาพูดเสียงปกติซึ่งทั้งต่ำใหญ่และดูเหมือนส่งเสียงหึ่งๆผสมไปกับเสียงแอร์ซะมากกว่า "คิดว่ากูอยากจะทำแบบนั้นกับคนที่กูรักเหรอวะ มึงเอากลับไปคิดดิ๊ ไอคิวร้อยห้าสิบนี่ไอ้เปี๊ยก"

"........" จียงไม่แสดงความรู้สึกใดๆผ่านสีหน้าเรียบนิ่ง เขาหันหน้าหนีไปทางกระจกฝั่งตัวเอง แขนเรียวยาวยกขึ้นกอดอกไม่รู้ว่าเกิดแอร์หนาวขึ้นมาหรือกลัวอีกฝ่ายได้ยินอะไรรึเปล่า

"แต่อีคิวน้อยเหมือนยุง"

"ไอ้เทมป์!!!!!"

คนชื่อไอ้เทมป์ยักไหล่ไม่ยี่หระกับเสียงแหลมที่ดังลั่นรถแล้วขยับรถให้เคลื่อนที่อีกครั้ง ยังไงซะควอนจียงก็เลิกเรียกเขาว่าชเวซึงฮยอนแล้ว และสายตาอาฆาตมาดร้ายที่มองตรงมาก็ไม่ได้น่ากลัวเอาซะเลย

"ทีหลังถ้ามึงร้องไห้อีก กูจะถีบมึง"

จากนั้นไม่นานรถคันหรูจอดสนิทที่หน้าร้านข้าวหน้าเป็ดแถวมหาลัยเฉยเลย... ซึงฮยอนตั้งปณิธานกับตัวเองว่าอย่างน้อยเวลาที่เขาได้อยู่กับจียงสองคนก็คงเลิกกินอาหารหรูๆไปสักพัก เขารู้ว่าจียงหายโกรธลงบ้างนิดนึงแล้ว แต่คนมันมีฟอร์มน่ะเข้าใจไหม แล้วทำหน้าตาบูดบึ้งแบบนั้นใครเค้าอยากจะเข้าใกล้

"เป็นไรอีก มึงนี่...เอาใจยากกว่าผู้หญิง นี่กูกำลังง้อมึงด้วยข้าวหน้าเป็ดเลยนะเว้ย"

"กูเบื่อ กูจะกินพิซซ่า"

ควอนจียงไม่ใช่คนเรื่องมากแบบนี้ ปกติเขากินอะไรก็กินได้ทั้งนั้น แต่วันนี้ไม่รู้ทำไมเห็นหน้าไอ้เทมป์แล้วหมั่นไส้อยากแกล้งมาซะเฉยๆ พูดถึงเรื่องการกิน ค่าข้าวเดือนหน้าของจียงที่พี่ฮโยริสั่งมา ไอ้บ้าหน้าโหดเชมูชิน ยังไปไม่ได้ถึงไหน มันไม่ใช่ว่าวาดไม่ได้ แต่มันไม่มีเวลาจะวาดต่างหาก... บางทีเขาอยากอยู่คนเดียวว่ะ ยกสายตาขึ้นมองไอ้คนที่เกาะติดเขาไม่ไปไหนสักที พูดไปแล้วไอ้เทมป์มันติดเขาแจมาหลายวันแล้ว

"กินให้หมดก่อนเดี๋ยวกูพาไป"

"กูล้อเล่น กูไม่อยากกินละ กูอยากกินสุกี้"

"เออ เดี๋ยวพาไป"

"กูล้อเล่น..."

"อะ มึงอยากไปไหนขับไปเลยปะ เดี๋ยวกูจ่าย" กุญแจรถถูกวางอยู่ข้างจานข้าวจียง ซึงฮยอนก้มหน้าตักข้าวอย่างเซ็งๆ เขากินจนจะหมดอยู่แล้วเพิ่งเห็นไอ้จีตักเข้าปากไปได้สองคำ จากนั้นเอาแต่วุ่นวายอยู่กับกุญแจรถที่ไม่มีอะไรน่าพิสมัยมากกว่าหน้าตาเขาตรงไหน

"เทมป์...กูเอาแต่ใจแบบนี้เห็นปะ"

"เห็นชัดโคตร แล้วไงต่อ"

"มึงทนกูไม่ได้หรอกว่ะ"

"แล้วทำไมกูต้องทนมึง"

"มึงเลิกชอบกูเหอะ"

"ไม่ได้ว่ะ"

ซึงฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกำลังตอบคำถามที่ว่าอยากกินข้าวมันไก่มั้ย โอเค จียงเข้าใจ รู้ ว่าอะไรคืออะไร แต่พยายามปฏิเสธเรื่องนี้เพราะพวกเราไม่พูดมันออกมาแค่นั้นเอง ซึงฮยอนไม่ได้บอกว่าชอบเขาทุกวัน แล้วใครจะยืนยันกับเขาได้ว่าตอนไหนไอ้เทมป์มันรู้สึกยังไงกับเขา ความรู้สึกแบบนั้นมันเป็นแค่อดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต

"แล้วมึงต้องการอะไรกับกู จะจีบมึงก็ไม่ได้จีบ จะคบมึงก็ไม่ขอ ก็เป็นเพื่อนกันอยู่แบบนี้ ความรู้สึกอย่างงี้กูไม่ชอบนะเว้ย"

"กูไม่จีบไม่ได้หมายความว่ากูไม่ชอบ ก็ถ้ามึงพร้อมจะคบกับกูก็บอกดิ กูรออยู่"

"ไม่ตลกนะ!"

"ก็ไม่ได้ขำเลยนะเนี่ย"

จียงทำหน้าไม่เข้าใจกับความคิดของซึงฮยอนเลยสักนิด มันมีด้วยเหรออยากคบก็ไปบอกน่ะ จะให้เขาทำยังไง จู่ๆถ้าเขาเกิดอยากมีแฟนขึ้นมาให้เดินไปหาเพื่อนรักตัวเองแล้วบอกว่า เฮ้ย กูอยากมีแฟนละ คบกับกูนะ แบบนี้เหรอ มันไม่ปัญญาอ่อนไปหน่อยรึไงวะ

"ไอ้จี อย่าเอาเรื่องกูไปเครียดดิ แบ็คทูเบสิคเว้ย กลับมาเป็นอย่างเดิมก็โอเค"

"......."

"......."

"ก็สำหรับกูมันไม่เหมือนเดิมแล้วนี่หว่า"

.

.

.

คำว่าเพื่อนมันจะอยู่รอดไปได้ซักกี่น้ำ

จียงหยิบกระดานวาดรูปอันเก่าแก่ของตัวเองขึ้นมา แต่กลับทอดสายตามองไปที่บ่อน้ำกลางสวนฯของมหาลัย เขาสลัดไอ้เทมป์หลุดไปได้ง่ายๆกับการแค่บอกว่าอยากอยู่คนเดียวแล้วม้นก็พยักหน้า กระดาษเจ็ดสิบห้าแกรมสองแผ่นที่มีรอยสเก็ตเก่าๆถูกเปิดขึ้นจากกระดานจนในที่สุดก็เห็นรูปปัจจุบันที่วาดค้างไว้ตั้งแต่เมื่อวานตอนไปบ้านไอ้ยองเบ จียงยกมือขึ้นนวดขมับเหมือนยังไม่หายแฮงค์ เปล่าหรอกว่ะ... แค่เซ็งตัวเอง

ทำไมเขาถึงมาวาดโพรเทรทไอ้เทมป์ได้

ก็จะไปรู้ไหมว่าเชมูชินของพี่ฮโยริหน้าตามันเป็นยังไงในเมื่อไม่ได้ดูทีวีมาเป็นชาติละ ก็อยากได้ไอ้ผู้ชายหน้าเลวๆแล้วจียงจะนึกถึงใครได้นอกจากแม่ง นี่กำลังคิดไว้ว่าถ้าพี่ฮโยริไม่เอาหน้าตาแบบนี้ เขาคงจะวาดรูปซึงริแทน หน้าเลวนรกพอกัน

จียงจ้องมองตรงไปที่รูปตรงหน้า ดวงตาคมที่แค่นึกก็วาดออกมาได้เป็นรูปกำลังจ้องมองกลับมา หน้าไอ้เทมป์ที่ไม่เคยมีแม้กระทั่งรูปถ่ายของมันทำไมเขาถึงวาดได้เร็วขนาดนั้นนะ เสียงจึ๊จ๊ะรอดออกมาตามปากบางพร้อมกับหันหน้าหนีคนในรูปวาด นี่จียงกำลังประสาทกิน!

น่าหมั่นไส้ น่ารำคาญ

แค่เห็นรูปก็หงุดหงิด

ชิ....ไม่วาดต่อละ

จียงดึงกระดาษสองแผ่นมาปิดไว้ตามเดิมพร้อมกับเก็บของเข้ากระเป๋าทั้งที่มานั่งไม่ถึงสิบห้านาทีดี วันนี้มันรู้สึกกระจิตกระใจไม่อยู่กับร่องกับรอยชอบกล และเขาก็ไม่มีอารมณ์จะทำอะไรสักอย่างเดียว

.

.

ความว่าเพื่อนมันไม่มีอยู่มาตั้งแต่แรกละ

ซึงฮยอนปล่อยให้จียงอยู่คนเดียวตามที่มันขอ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไปไหนสักหน่อย นั่งรออยู่ในรถที่จอดไว้หน้าสวนฯของมหาลัยบุหรี่ยังไม่ทันหมดมวนไอ้จีก็เดินออกมาละ เห็นมันไปยืนรอรถประจำทางเพื่อขึ้นไปเบียดกับคนอื่นก็ขัดใจ แทนที่จะมานั่งในรถโคตรกว้างของเขานะ แต่มันคงเป็นเรื่องที่แย่มากถ้าจียงรู้ว่าเขายังไม่ได้ไปไหนแบบนี้

ก็ในเมื่อตัดสินใจจะรุกฆาตไปตั้งแต่ได้คุยกับไอ้ยองเบกับน้องๆวันนั้นแล้ว เขาควรจะปล่อยมันไว้คนเดียวไหมล่ะ

ดูจากสายรถประจำทางที่มันขึ้นแล้วคงจะกลับบ้าน ซึงฮยอนไม่ได้ขับตามรถเมล์สะกดรอยตามไปให้ปัญญาอ่อน เขาเลือกที่จะไปทางลัดเพื่อตรงไปบ้านจียงล่วงหน้าแล้วหาที่จอดรถทำเลดีๆจะดีกว่า ซึงฮยอนมาถึงหมู่บ้านจียงก่อนเจ้าตัวไม่ถึงสิบนาที ร่างสูงโปร่งของควอนจียงเดินเอ้อระเหยลอยชายเข้าบ้านตามนิสัยซะจนซึงฮยอนอยากเหยียบคันเร่งไปชนมันซักทีได้ไหมเนี่ย

.

.

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้านจียง

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับจียง

เขาเห็นเจ้าของร่างโปร่งบางเดินออกมาจากบ้านหลังจากเข้าไปไม่ถึงสิบนาที

เขารู้แต่ว่าตอนนี้เขากำลังก้าวขาออกจากรถแล้ววิ่งไปถีบมันด้วยขาทั้งสองข้าง

.

.

.

"ไอ้เทมป์"

"เมื่อเช้ากูบอกมึงว่ายังไง"

"ถ้ากูร้องไห้ มึงจะถีบกู"

"เออ"

ไร้ซึ่งเสียงสะอึกสะอื้น แต่น้ำที่เปรอะไปทั้งหน้านั่นมันคืออะไรแน่ ควอนจียงเดินเตาะแตะเข้ามาใกล้เขาที่กำลังเหนื่อยหอบและอยู่ห่างจากมันไม่ถึงห้าเมตร ไม่ถามเขาสักคำว่ามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง มือบางยื่นมาจับที่ชายเสื้อของเขาไว้แน่น ระยะห่างยังคงลดลงเรื่อยๆ และจบตรงที่แขนทั้งสองข้างโอบรอบตัวเขา ไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดว่าทำไมจู่ๆมันมาทำอะไรแบบนี้

"เป็นอะไร..." ยกมือขึ้นลูบหัวเล็กอย่างลืมตัว มันก็คงลืมตัวเหมือนกันที่ฝังหน้าลงกับไหล่เขาแบบนี้

"........"

ซึงฮยอนรู้สึกว่าไหล่ของตัวเองเปียกๆทั้งที่ฝนไม่ได้ตก

"กูยืมไหล่ก่อน เดี๋ยวให้ถีบ"

TBC.

Author's Note: อีกสักรอบ

ตอนแรกว่าจะงด แต่ขี้เกียจอ่านหนังสือ มาปั่นเอาตอนดึกดึกดึกดึก(มาก) อ่านแล้วงง ก็ช่วยงงกันไปก่อนนะ ไว้มาอ่านทวนรีไรท์ให้อีกรอบจ้า  T T มั้งนะ ฮึก

ไปแร้ะ