Big Bang Fiction by P.helpz

Title: Girl Friend
Chapter : 8
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Author's Note:
เลื่อนฉายมาเป็นวันอาทิตย์ทุกที! .

.

.

ควอนจียง ขี้แง

ซึงฮยอนเพิ่งได้รับรู้ความจริงข้อนี้จนเขาต้องเอามือกุมขมับยกใหญ่ เพื่อนสนิทเขานั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มันไม่มีน้ำตาเท่าไหร่ แต่ภายใต้ความนิ่งเงียบและอะไรหลากหลายอย่างทำให้ซึงฮยอนรู้สึกประสาทแดก

"จะร้องก็ร้องมาเหอะน่า"

"ไม่ร้องเว้ย!!"

"ตอนนี้ยังมีกูคอยเช็ดน้ำตาให้นะเว้ย ถ้ามึงอยู่คนเดียวแล้วจะรู้สึก"

"ถุ้ย!!!!!"

ความจริงอีกอย่าง

ควอนจียง ร้องไห้แล้วกวนส้นตีน

เป็นอย่างมาก

รถคันสวยไม่ได้เคลื่อนตัวไปไหน เจ้าของรถแค่เปิดแอร์พร้อมกับคลอเสียงเพลงบีทหนักๆไปตามประสา ผ่านมาแล้วกว่าครึ่งชั่วโมงก็ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะออกรถ ตัวจียงเองก็สติหลุดไปจนไม่รู้แล้วว่ารถที่มันนั่งเคลื่อนที่อยู่รึเปล่า

"มึง... กูจะลาออกว่ะ"

"ฮะ... ไอ้แอดไวเซอร์ของกูอะนะ เออ ออกไปเหอะ"

"ไม่ใช่ กูจะออกจากมหาลัย"

ใบหน้าคมหันไปสบตาอีกฝ่ายทันควัน ตาเบิกโตขึ้นกว่าเดิมเสียอีก จียงเอี้ยวตัวมาสบตาด้วยแล้วหันกลับไปอีกฝั่งตามเดิม บ้า ที่ สุด สิ่งที่แย่ที่สุดในชีวิตที่แสนจะเพอร์เฟคของซึงฮยอนคืออะไรก็ตามที่โหดร้ายกับควอนจียง อย่างเช่น ความคิดที่จะเลิกเรียนทั้งที่มันพยายามแทบตายกว่าจะชิงทุนได้

"ออกทำห่าอะไร ทุนมึงก็มี พรสวรรค์มึงก็มี"

"พ่อกู...โอ๊ย!" มือเรียวยกขึ้นปิดหน้าตัวเอง "เขาทิ้งทุกอย่างของกูไปหมดแล้วมึงรู้ไหม..."

"....."

"ห้องกูว่างเปล่า เหลือแค่เตียงกับตู้เสื้อผ้า"

"....."

"ทุกอย่างของกู ไม่มีแล้ว"

"แล้วไงต่อ"

"ไม่มีอะไรต่อ"

ซึงฮยอนทำหน้าตาไม่รู้สึกรู้สา ทั้งที่จียงกำลังจะระเบิดตัวเองซะให้ได้ เขาอยากร้องไห้โฮ เขาอยากหยุดกลั้นน้ำตาไว้แค่นี้ ทุกอย่างในชีวิตของเขาหายไปแล้ว ห้อง...โลกของเขา กระดาษ สี พู่กัน และขยะที่มีความหมาย ทุกอย่างมันหายไป กระทั่งพ่อของเขาก็ไม่อยู่บ้าน เออ ดี ไปไหนนะ ต่างประเทศมั้ง แล้วไงต่อ จียงยังนึกไม่ออกว่าพรุ่งนี้มันจะเป็นยังไงต่อไป เขาไม่มีกระทั่งสีน้ำที่จะเอาไปมหาลัยด้วยซ้ำ

มือเล็กกำแน่นเสียจนถ้าเขาไว้เล็บยาวมันคงจิกผิวถลอกไปแล้ว แต่ไม่ทันไรก็มีคนมาคลายมันออก วางความอบอุ่นทาบลงบนมือเขา

หัวใจจียงเต้นรัวซะจนเขาด่าตัวเอง เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้ชาย

เพราะอีกฝ่ายเป็นเพื่อน

"ทุกอย่างของมึง ไม่ได้รวมกูไว้เหรอวะ"

"รวมดิ"

"แล้วมันจะไม่มีแล้วได้ไง"

เหรอวะ

ไม่รู้ดิ

จียงยังเหลือไอ้เทมป์อยู่... มัน.. บ้าบอว่ะ เพื่อนผู้ชายด้วยกันที่ไหนจะมาพูดอะไรน้ำเน่าแบบนี้ ความอบอุ่นยังคงแผ่ซ่านเข้าไปตามร่องนิ้วของเขา ซึมผ่านผิวหนังและชั้นเซลล์ซะจนมันรื้นๆไปทั่วตัว

เขา......

..............

จียงหันไปมองซึงฮยอนที่หันไปวุ่นวายกับซีดีเพลง มือเรียวอีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนไปปิดเพลง ก่อนจะถูกยื่นไปข้างๆใบหน้าคมเรียกร้องความสนใจจนมันหันมามอง เขาเลื่อนมือเข้าไปใกล้หน้ามันอีก

"จับอีกข้างดิ"

โลกใกล้ถึงวันพินาศหรืออะไร

คิ้วหนาเลิกขึ้น ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นใบหน้าของเพื่อนที่สั่งให้เขาจับมือ จะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้วนะนั่น แต่ก็ยอมจับแต่โดยดี คนด้านหน้าดึงมือเขาทั้งสองข้างให้เข้าไปใกล้จนซึงฮยอนตกใจ ใบหน้าที่ใกล้กันเพียงเท่าไหร่ ริมฝีปากเดินทางผ่านกันไปก่อนที่จะได้ชนจนทำให้หัวใจได้เต้นสักโครม ใบหน้าจียงหยุดซบลงที่บ่าของซึงฮยอน

ไอ้เชี่ยจี ทำตัวแบบนี้

เดี๋ยวได้เรื่องแน่

"มึงว่ากูทำไงดี ของกูหายหมดเลยนะเว้ย เหลือแต่เสื้อผ้า โอ๊ย บ้าชะมัด..."

"กุชชี่มึงยังอยู่น่า... ที่เหลือก็ซื้อใหม่"

"พูดง่ายนักนี่ เงินกูเยอะตายล่ะ"

"แต่เงินกูเยอะจะตาย....ห่วงทำไมเรื่องแค่นี้"

"ใครขอเงินมึงกัน"

โลกถล่มอีกรอบใช่มั้ย

ซึงฮยอนกลั้นหายใจแทบไม่ทันที่มือเล็กดิ้นออกจากมือเขาแล้วอ้อมมากอดตัวเขาแทน ไอ้เปี๊ยกนี่มันต้องการอะไรวะเนี่ย จะให้เขาปลอบ ให้ยืมตัง หรือจะเอาอะไรกันแน่ แล้วนี่ถ้าซึงฮยอนเอื้อมมือไปกอดตอบแล้วรัดคอมันแรงๆคืนนี่จะโดดถีบมั้ยถามหน่อย ถ้าไม่โดนจะได้ทำ

"จริงๆถ้ากูลาออก แล้วทำฟรีแลนซ์ก็ดี อย่างน้อยมึงก็จะได้ซิ่วไปเข้า BBA ให้พ่อมึง ไม่ต้องมาเรียนศิลป์...เป็นเพื่อนกู"

"เอ่อ..." นี่มันจะกอดเขาจริงจังเลยใช่ไหม "ไม่เกี่ยวเว้ย! มึงห้ามออก กูไม่ให้มึงออก เรื่องของกูขี้ประติ๋วว่ะ จบนี่ค่อยไปเรียนก็ได้ เวลากูมีอีกเยอะ พ่อกูยังไม่ทันจะตายเลย"

"กูรู้ที่มึงเข้าคณะนี้ตามกูมา"

"เออ แล้วไง"

ถึงได้คะแนนแบบฉิวเฉียดมาตลอดนี่ไง คนมันไม่ชอบศิลปะนี่หว่า แต่เอาเหอะ...

"มึงนี่แม่งโคตรบ้า"

ผ่านไปเกือบสิบนาที เป็นความเงียบที่น่าพิสมัยที่สุดเท่าที่ซึงฮยอนเคยเจอมา จียงเงียบไปเลยจนเขานึกว่ามันหลับซะอีก แต่สุดท้ายมันก็ผละออกจากตัวเขาไป แถมยังมีหน้ามาปัดมือเขาออกอย่างรำคาญอีก โอเค ซึงฮยอนไม่ถือสามันหรอก เขาพลิกตัวกลับไปสตาร์ทรถในขณะที่จียงเบี่ยงความสนใจในตัวเขาไปที่การพยายามหาซีดีเพลงแผ่นใหม่

......

เขาหันไปมองมันที่ดูจะเป็นปกติดีแล้วแว่บนึง

ถอนหายใจสักเฮือก

"คบกับกูเหอะ"

รถกำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ทั้งที่คนขับเองยังไม่รู้ว่าจะไปไหนดี

"........."

"........."

เพลงเสียงดังถูกเปิดขึ้น มันดังซะจนถ้ากระจกรถไม่ใช่ของแพงจากยุโรปคงแตกกระจายไปแล้วด้วยคลื่นเสียง เจ้าของรถหน้าเหยเก จียงไม่พูดอะไรราวห้านาทีจนซึงฮยอนหมดหวัง อ่อ ไม่สิ ต้องพูดว่ายังไม่มีหวัง ทันใดนั้นที่ปากเล็กเริ่มขยับ

"อย่าเพิ่ง...."

แปลกดีที่เสียงแหบสูงของจียงยังทะลุเข้ามาในหูเขาทั้งที่เปิดเพลงเสียงดังขนาดนี้

"....ไปบอกใครได้มั้ยวะ"

ซึงฮยอนลอบดูปฏิทินนี่นาฬิกา กลัวว่านี่จะเป็นเอพริลเดย์เสียเหลือเกิน เขาหยุดรถทั้งที่ยังแล่นไปไม่ถึงไหน ต้องบรรยายอีกมั้ยว่ากระเพาะที่เพิ่งซัดข้าวหน้าเป็ดมาหยกๆมันพลิกคว่ำไปกี่ตลบ จะให้เดาเป็ดสองตัวที่กินไปคนได้เสียมีลูกกันแล้ว

ดวงตาคมฉายแต่ภาพของควอนจียงที่กำลังเบนหน้าไปทางอื่น

ริมฝีปากบางแตะไปที่มุมปากของอีกคนเงียบๆจนต้องหันกลับมามองหน้าเหวอ คำพูดทุ้มต่ำบางเบาที่ดังลอดออกมาจากเสียงเพลงกระหึ่ม

"...ตามใจสิ"

....ชเวซึงฮยอน เอาใจแฟนเก่งนะ

.

.

.

"โหย พี่จียง พี่แม่งเทพว่ะ! ของใหม่หมดเลยอะ!!"

เทพเชี่ยไรเนี่ย มันเกี่ยวอะไรวะ

ซึงริแม่งยังเป็นรุ่นน้องที่ปัญญาอ่อนและน่ารำคาญสำหรับเขาเสมอ แต่มันยังเทียบไม่ได้กับยัยแซนดี้ที่ไม่มีบท ซึงฮยอนบอกเขาว่ามันรู้เรื่องที่แซนดี้ชอบเขาไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อวันที่เขาเมาในร้านพี่เบคกี้ โอ้โห้ จะต้องสืบมั้ยเนี่ยว่าใครปากติดไฟนีออน ไอ้ยองเบแม่งเชื่อถือห่าไรไม่ได้ละ มีอะไรจียงจะไม่เล่าให้ฟังแล้วด้วย!!

"ซึงริ ฉันไม่ว่างเล่นนะเว้ย!"

งานวิชาดรออิ้งที่ต้องส่งชั่วโมงหน้าอุตส่าห์ร่างไว้แล้วแท้ๆแต่ก็มลายหายไปหมดจนเขาต้องทำใหม่หมด มันซุปเปอร์เซ็งและเซ็งโคตรๆ อีกทั้งไอ้ซึงริยังมาจ้องหน้าจ้องงานเขาอย่างน่ารำคาญ ไอ้นี่ยังไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้สายตาเชือดเฉือนของไอ้เทมป์ที่จ้องมาจากที่ไกลลิบๆ( 1 ช่วงโต๊ะ ลิบมาก) นั่นน่ารำคาญมากกว่า

ก็ทำไมไม่บอกแต่แรกว่าขี้หึง

"ผมแค่ชอบพี่นี่! ไม่ได้จะเล่นซะหน่อย!"

"ชอบอะไรของแก เป็นเกย์รึไงวะ ชอบหรือชื่นชมเอาให้แน่"

นี่ควอนจียงกำลังเปิดโอกาสให้อีซึงริแก้ตัวอย่างสัจจริง พูดให้ไอ้ลิงแม่งรู้กันไปเลย จะได้เลิกมองแบบนั้นสักที

"ชอบดิ...โอ๊ย!! พี่เทมป์!! ทำไมต้องปายางลบใส่ผมด้วยอะ!"

"ฉันไม่ได้ปา มันหลุดมือเว้ย ไม่เชื่อถามไอ้ยองเบดิ"

"โอ๊ย ขี้เต็มหน้ากูเลย"

เตี้ยเซ็งครับเตี้ยเซ็ง =___= มีห่าอะไรเลวๆนี่โยนมาใส่ยองเบให้หมด... ทงยองเบในภาษาเกาหลีมันแปลว่าถังขยะหรือโถส้วมหรือไงวะเนี่ย เอาเหอะ เขาไม่ระแคะระคายหรอกเว้ยเรื่องขี้ๆ แบบว่า ตอนนี้ยองเบกำลังสงสัยในความสัมพันธ์ของไอ้เพื่อนตัวดีทั้งสองคนมากกว่า คือพวกมันกวนตีนด้วยไงมีอะไรไม่บอกเขา! โธ่เว้ย อย่าคิดว่าเตี้ยไม่รู้นะเว้ยไอ้ท่าทีแปลกๆเนี่ย คบกันมาตั้งกี่ชาติ มีความลับอะไรกันนักวะ! เดี๋ยวสั้นสอย!!

"เออไอ้แดซอง แล้วแกยังไปทำงานที่ผับที่เบคกี้อยู่ปะวะ"

แดซองทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ จนจียงต้องเอาคัตเตอร์ออกมาจากกระเป๋าแล้วชี้หน้าไอ้เทมป์ที่ถามคำถามนี้ขึ้นมา น้องเขาอ่อนไหวขนาดไหนใครๆก็รู้ ถามอะไรไม่รู้จักกาละเทศะ!!

ชิ... ซึงฮยอนรู้สึกเหม็นขี้หน้าไอ้แดซองมากกว่าซึงริอีกเว้ย

"ผมทำเฉพาะตอนที่พี่เบคกี้อยู่คนเดียวเท่านั้นแหละ พี่จียงฮะ...พี่เท็ดดี้กับพี่แทบินกลับมาแล้ว!!!!!!!"

"ชิบหาย!! OoO!!!"

ทั้งจียง ซึงฮยอน ยองเบ และซึงริอุทานออกมาพร้อมกันเสียงดังลั่น เอ่อ ว่าแต่ไอ้ซึงริ มึงเกี่ยวอะไรด้วยวะ รู้จักเค้ามั้ยนั่นตกใจซะเหมือนเชียะ =__= เอาน่า มันถูกสอนมาว่าคนเราต้องปรับตัวให้เข้ากับเซอราวด์ดิ้ง

คังแดซองที่น่าสงสาร จียงยอมรับเลยว่าในสามคนนั้นแบบพี่เบคกี้น่าคบหาสุดละ ส่วนอีกสองตัวน่าสะเทือนใจที่จะพูด โดยเฉพาะไอ้คุณพี่เท็ดดี้ จียงคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยว่าร้านมันจะอลหม่านขนาดไหน นึกภาพพี่เบคกี้ถูกชายฉกรรจ์สองคนบังคับรีดไถเงินเพื่อเอาไปเข้าบ่อน แทงบอล โอ๊ย เหมือนละครหลังข่าว แบบผัวเชี่ย เมียโดนทิ้ง

ตอนนั้นเองที่โทรศัพท์สีหวานสั่นอยู่ในกระเป๋าอย่างน่าเศร้า จียงถอดถอนหายใจ ทุกครั้งที่มันสั่นขึ้นมาเขารู้สึกฟ้ากำลังจะถล่ม เขาต้องถือโทรศัพท์สีชมพูออกมาคุยอะนึกภาพดูดิ๊ว่ามันไร้สกุลรุนชาติแค่ไหน!! ล้วงมือเข้าไปหยิบอย่างหงุดหงิดถึงเห็นว่าเป็นแค่ข้อความจาก....

ไอ้....-"- ไอ้ปัญญาอ่อน

'ห้ามไปผับพี่เบคกี้ ตลอดชีพ'

เออดี ไม่ต้องสั่งเค้าก็ไม่ไปหรอกน่าไอ้ลิงชิมแปนซี

ก็แบบพี่เท็ดดี้เคยจีบจียงอยู่ว่ะ แม่งแย่! โลกนี้เป็นอะไรกันไปหมด!

TBC.

Author's Note: อีกสักรอบ

ยิ่งไม่มีเวลา ยิ่งอยากแต่ง!!!!!

อ๊ายๆๆๆๆๆ คบกันแล้วดีใจๆๆๆๆ (มันดีใจกับฟิคตัวเองก็ได้) ในที่สุดเท็ดดี้กับแทบินก็จะมีบท ^___^ กั่กๆๆๆๆ และแซนดี้ก็ยังไม่มีบทอย่างจงใจ

ปล.ขอบคุณทุกคนมากเลยน้า มั๊วๆๆๆๆ ร้ากๆๆๆ