Big Bang Fiction by P.helpz

Title: Girl Friend
Chapter : 10
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Author's Note:

อัพเร็ว จริงดิ!!

.

.

.

"พวกมึงคบกันแล้วไม่บอกกูนะ จำไว้!"

"ไอ้ฝัด......."

จียงกดตัดสายทิ้งอย่างเย็นชา ไอ้ยองเบแม่งไร้สาระเกินจะทน โทรมาเพื่อจะพูดเรื่องแบบนั้นกับเขาอะนะ แต่คนที่น่าถีบยิ่งกว่าไอ้ยองเบดูเหมือนจะเป็นคนที่นอนเอาหนังสือเรียนปิดหน้าปิดตานอนบนพื้นหญ้าของสวนในม. และอยู่ห่างเขาไปประมาณเมตรนึง จียงจำได้ดีกับเงื่อนไขที่เขายอมคบกับมัน ก็บอกว่าอย่าเพิ่งไปบอกใครไงวะ! หนอย บอกไอ้ยองเบก็เหมือนฝากข่าวติดประกาศให้ชมรมหนังสือพิมพ์! ไอ้เพื่อนเวรนั่นแม่งปากรั่ว เดี๋ยวก็รู้ไปทั่วจนได้!

ขายาวยื่นไปสะกิดคนที่นอนอยู่อย่างขยะแขยง เป็นแฟนกันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรักมันมากๆๆๆๆจนไม่กล้าด่ามันนะเว้ย!!!

"อะไรของมึงอีกเนี่ย" เสียงยานคางทำให้จียงเบ้หน้า หลับได้หลับดีหลับได้ทุกทีคือสโลแกนชเวซึงฮยอน ส่วนนอนแล้วแดก นอนแล้วแดก นอนแล้วแดกคือปรัชญาชีวิตของมัน

"มึงไปพูดอะไรกับไอ้ยองเบสารภาพมาซะ"

"พูดอะไรอีก.... ไม่เคยเหอะ ตั้งแต่เช้ามึงเห็นกูคุยกับมันแล้วเหรอวะ"

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิดใจประหนึ่งบอกกับจียงว่าทำไมจู้จี้จุกจิกขนาดนี้ ทำเหมือนเขามีเมียน้อยไปได้... หนอย ตอแหลเอ๊ย ควอนจียงรู้ทันนะว้อย!!!!!!! เขาปาเป้ของตัวเองที่วางอยู่ข้างๆใส่หน้ามันอีกทีจนซึงฮยอนร้องโอ๊ย

"ไอ้ยองเบแม่งรู้หมดละ!"

"เรื่องอะไร มึงพูดเรื่องอะไรเนี่ย O_O" หน้าตาบ้องแบ๊วใสซื่อสุดๆจนจียงอยากจะลักพาตัวไปฆ่า

"เรื่องมึงกะกูไง"

"เรื่องห่าอะไรล่ะ นี่กูไม่มีฌาณเหมือนมึงนะ" แค่ลักพาตัวไปฆ่าคงไม่พอ มันคงไม่เข็ดราบแน่ แบบนี้ต้องตัดต้นกล้วยทิ้งทั้งโลก

"ไอ้โง่เอ๊ย เรื่องที่กูคบกับมึงไง โว้ยไอ้ลิงเรื้อน!!"

"แม่ง ไอ้จี... กูว่าฟังแล้วมันแปลกๆว่ะ" มันลุกขึ้นมานั่งในท่าขัดสมาธิแล้วหันหน้าเข้าหาจียงด้วยใบหน้าจริงใจและจริงจังสุดๆ โธ่เว้ย ทำไมมันไม่ไปเรียนการแสดงวะ แต่ก็อย่างว่าอะนะ คนอย่างจียงดูออกว่ามันตอแหล "สรรพนามที่เราใช้มันแปลกไปมั้ย กูรักมึง อย่างงี้เหรอ โอ๊ย ฟังดูรักตายห่าเลย เราต้องเปลี่ยนสรรพนามกันใหม่ก่อนเว้ย"

ด...เดี๋ยวนะ รู้สึกว่าประเด็นของจียงจะไม่ใช่เรื่องนี้นะ ไอ้เวรนี่จะมั่วไปไหนแล้วเนี่ย

"เอางี้ กูจะเรียกมึงว่าจียง มึงเรียกกูว่าที่รักนะ"

"หะ" (ช็อค)

"แล้วก็เปลี่ยนจากกูกับมึงเป็นเค้ากับตัวเอง"

"อะไรนะ(ช็อคกว่าเดิม)"

"โอ๊ย มันจะมีความสุขมากเลยนะเว้ยจี เราจะรักกันมากขึ้นแน่นอน"

"มึง...."

"......."

"..........เกิดมาพร้อมสมองปะวะ โอ๊ย ไอ้ปัญญาอ่อน!!!!!"

ซึงฮยอนรีบยกกระเป๋าเป้สีเทาของจียงขึ้นมากันรองเท้าคอนเวิร์สที่ลอยไป สมองน่ะสมอง มันอยู่ตรงจุดไหนของร่างกายอันเพอร์เฟคของเชวซึงฮยอนวะเนี่ย!!

"โธ่เอ๊ยไอ้จี มึงนี่อ่อนหวานเหมือนผู้หญิงทั่วไปหน่อยดิ"

"ก็กูเป็นผู้ชาย!!" รองเท้าอีกข้างลอยไป "งั้นมึงก็อ่อนหวานเองดิ เออ อันนี้กูยอม"

"แต่อย่างน้อยก็ละเอียดอ่อนซักนิดดิ! คนเป็นแฟนกัน มันก็ต้องมีหวาน มีสวีท มีจูจุ้บ มีดู๊มๆๆ กันบ้างดิวะ โหย มึงโหดแบบนี้กูไม่กล้าทำอะ"

"แล้วทำไมมึงต้องเป็นฝ่ายทำ"

"งั้นหรือมึงจะทำ?"

ดวงตารีเรียวสงบนิ่งมองไปที่เจ้าของคำพูดเมื่อกี้ที่หน้านิ่งกว่าจียงซะอีก ทั้งกระเป๋า ทั้งรองเท้าทั้งสองข้างก็ปาใส่มันหมดแล้ว เขาเหลือสองทางเลือกคือ ไม่เอากระดานวาดรูปเขวี้ยงหน้ามัน ก็ใช้ตีนขาวๆยันสักที

"ไปตายไป"

โอเค จียงเลือกที่จะเลิกพูดกับมันละ นับวันเขาเริ่มรู้สึกว่าไอ้เทมป์มันเหมือนเด็กที่ไม่ได้รับการศึกษา

กวาดสายตามองไรรอบๆตัวแล้วก็ทำหน้านิ่ว ไม่เห็นจะมีอะไรน่าวาด จะให้วาดต้นไม้ เขาก็คงวาดจนปลูกป่ารักษ์โลกได้ละ จนมาหยุดสายตาที่ข้างหน้าตรง สบตาคมของอีกคนที่ย้ายมานั่งตรงหน้าชิดกับกระดานวาดรูปของเขา ว่าแต่ทำไมไอ้เทมป์ต้องทำตัวน่ารำคาญด้วย

"วาดกูดิ"

"เอ่อ กูไม่นิยมวาดสัตว์ป่า"

"จียง"

ใบหน้าเล็กเงยขึ้นมองหลังจากก้มลงไปเขียนอะไรยิกๆใส่กระดาษ จียง จียงงั้นเหรอ ไอ้เทมป์มันไม่เรียกชื่อเขาเต็มๆ มานานเท่าไหร่แล้วนะ ก็คงนานพอๆกับที่เขาเลิกเรียกชื่อมันว่าซึงฮยอน

"ปกติก็ดุจะแย่ ใครจะอยากให้เป็นมังกร"

"ยังไม่ทันว่าอะไรเลย"

"เรียกอะไรดีระหว่างจียงกับจี" คนที่กำลังถูกเซ้าซี้กำลังวาดรูปลิงลงในกระดาษอย่างที่ตัวเองไม่เคยคิดจะทำ "มึงว่าไง"

"จะเรียกอะไรก็เป็นกูอยู่ดี ถามอะไรไร้สมอง"

"งั้นเรียก น้องจี"

"งั้นกินตีนกูไปก่อน"

"ที่รัก"

ซึงฮยอนหัวเราะกับใบหน้าอยากตายของควอนจียง ก่อนที่กระดาษรูปลิงจะถูกยื่นมาตรงหน้า "อะ นี่แหละมึง"

"กวนละ วาดกูจริงๆดิ เดี๋ยวกูวาดมึงไง แลกกัน"

"ใครขอ"

จียงส่งเสียงโวยวายไปทั่วที่ซึงฮยอนยื่นมือมาจับหัวเขาแล้วเขย่ามันอย่างแรงด้วยเหตุผลที่ว่าจียงตั้งท่าจะกวนประสาทตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ปัดโธ่เว้ยแล้วตอนมันกวน จียงยังไม่ทำแบบนี้เลยนะ ตาเรียวมองค้อนไอ้ลิงเรื้อนที่บอกว่าจะไปเอากระดานวาดรูปบนรถไปจนลับสายตา

จะให้เขาวาดรูปมันอะนะ สายไปแล้วที่จะคิด จริงๆจียงวาดเสร็จแล้วด้วยซ้ำ ใช้มืพลิกกระดาษด้านบนขึ้นสามสี่แผ่นก็เจอ แต่ปัญหาคือเขาไม่เจอพี่ฮโยริต่างหาก ว่าแต่พี่เค้าจะเอาจริงๆรึเปล่าเนี่ย  การใช้จินตนาการวาดสัตว์ผสมคนมันเหนื่อยแค่ไหนใครจะเข้าใจจียงบ้างถามหน่อย เขาพลิกกระดาษปิดลงเหมือนเดิมเมื่อซึงฮยอนเดินกลับมา

"เหลืออีกชั่วโมงเดียวจะมีเรียนต่อ มึงวาดไม่ทันหรอก"

"ทันดิ โห่"

ภาพซึงฮยอนกับกระดานวาดรูปเป็นภาพที่หายากที่สุดในโลก จียงคิดแบบนี้ ซึงฮยอนเป็นเด็กศิลปกรรมที่ดูมุมไหนก็น่าจะเรียนบริหาร การแต่งตัวที่เนี๊ยบจัดหรือจะหน้าตามันก็ด้วย และยิ่งการที่มันทำหน้าจริงจังให้กับงานแบบนี้ก็เป็นหนึ่งในของหายากในโลกเหมือนกัน

"กูจำได้ว่างานพอร์เทรดตอนปี 1 กูได้ A"

"เอ่อ กูจำได้ว่าอันนั้นกูวาดให้มึงนะ"

ใบหน้าคมจัดยื่นเข้ามาใกล้จนชิด โดยอ้างว่าจะเจาะรายละเอียดหน้าเขา โอ๊ย ทำไมมันถึงได้ตอแหลขนาดนี้วะ จียงตบหัวมันไปอย่างแรงตอนที่มันพยายามจะจูบเขาอย่างเนียนๆ และหน้าด้านๆ ซึงฮยอนก้มลงเขียนอะไรในบนกระดาษไม่ถึงสิบนาทีก็ยื่นมาให้เขาดูพร้อมกับบอกว่า "เสร็จแล้ว"

....

.

"มึงอยากอดกล้วยตายใช่มั้ย"

"อย่าทำเป็นรับตัวเองไม่ได้ดิ เอ้าๆๆ ถึงคราวมึงวาดกูละ"

"ก็กูวาดให้แล้วไง ลิงเรื้อน"

"ไม่เอา จะเอาแบบหล่อๆ"

ท...ทีมึงยังวาดกูเป็นมารุโกะเลย หนอย...ไอ้ยักษ์เวร สุดท้ายแล้วจียงก็ทนลูกตื้อของซึงฮยอนไม่ไหว มันน่ารำคาญเกินกว่าจะทนฟังมันพูดเฉยๆ โดยไม่สนใจ เขาเปิดกระดาษไปที่รูปที่วาดให้พี่ฮโยริ

"อะ หล่อพอยังเนี่ย"

"เฮ้ยยยยย!!" ซึงฮยอนดึงกระดานวาดรูปไปจากมือเขา "วาดเมื่อไหร่วะ" 

"เมื่อกี้"

"อย่ามาโม้" จียงยิ้มตลกที่เห็นดวงตาของอีกคนประกายวิบวับ และมันก็กำลังกลั้นยิ้มอยู่ "วาดเมื่อไหร่ๆๆ"

"นานละ"

"แอบรักกูปะเนี่ย"

"โว๊~~"

นิ้วยาวไล้ไปตามลายเส้นบนกระดาษ ไอ้เรื่องความหล่อนี่ไม่เป็นปัญหา ชเวซึงฮยอนเกิดมาหล่อตั้งแต่เกิด วาดยังไงก็หล่อ คนวาดไม่เป็นมาวาดเขาก็ยังหล่ออะนะ แต่แปลกใจอย่างเดียวที่จียงวาดรูปเขานี่แหละ จียงที่เขินกับการพูดแค่ว่าเป็นแฟนกับเขา ไอ้คนขี้เก๊กประเภทถ้าต้องให้แสดงความรู้สึกว่ารักออกมาเมื่อไหร่เหมือนตกนรก และแน่นอนว่ามันวาดรูปนี้ก่อนที่เราจะคบกันซะอีก อดคิดตั้งคำถามไม่ได้หรอกว่าทำไมมันถึงวาดรูปเขา และก็อดไม่ได้ที่จะคิดเข้าข้างตัวเองไปเลยเถิด

"จริงๆกูไม่ปลื้มรูปนั้นเท่าไหร่ มันไม่ค่อยเหมือน" ซึงฮยอนเงยหน้าขึ้นละจากรูปตรงหน้ามามองคนพูด "ลิง"

จะไม่โกรธก็ได้ที่ด่าเขาว่าลิงบ้าง ลิงเรื้อนบ้าง เพราะรูปหรอกนะ

"กูขอรูปนี้ได้ปะ"

"ไม่ได้ งานกูมีค่า ต้องเอาอะไรมาแลก"

ทำไมวันนี้มองควอนจียงว่าน่ารักวิ๊งวั๊งเกินปกติวะ แม่งประสาทหลอน... ซึงฮยอนเขยิบหน้าเข้ามาใกล้ อ่านปากที่ขยับแต่ไม่มีเสียงได้ว่า 'จะจูบนะ' ไม่ทันที่จียงจะได้ผลักหัวมันออกไปเหมือนที่ทำประจำ ริมฝีปากก็สัมผัสกันซะแล้ว เป็นความอ่อนนุ่ม หยุ่นๆ ที่ไม่คุ้นเคยเอาซะเลย รู้เพียงแต่ว่าสัมผัสแบบนี้ก็ไม่ได้เป็นครั้งแรก แต่อาจจะเป็นครั้งแรกที่มีสติด้วยกันทั้งคู่

ลืมความผิดชอบชั่วดีในความเป็นเพื่อนสนิท ฉุดกระชากความรู้สึกที่บอกว่านี่คือคนรักย้ำเติมลงไปในใจ

มือใหญ่รั้งคอจียงให้ริมฝีปากแนบชิดกันกว่าเดิม องศาของใบหน้าที่เอียงตอบรับกันโดยไม่ต้องสอน

.

.

"เอาจูบแลกแล้วให้รูปกูได้ยัง"

"มึงนี่มัน........."

มือเรียวยกขึ้นปาดปาก ใบหน้าค่อยๆขึ้นสีแดงไม่รู้เพราะร้อนหรือหายใจไม่ออก แต่ชเวซึงฮยอนหัวเราะกับท่าทางนั้น อย่างน้อยจียงก็ยอมให้เขาจูบโดยไม่ผลักออก อย่างน้อยๆน่ะนะ เขาดีใจที่เราเป็นแฟนกัน วันนี้อารมณ์ดีทั้งได้จูบจียงแล้วก็ได้เห็นพอร์เทรดรูปตัวเองด้วยฝีมือแฟนตัวเองแบบนี้

"หล่อ กูรู้ กูขอรูปนี้นะ"

"ก็บอกว่าไม่ได้ อันนั้นงานกู มีคนจ้างวาด"

ชเวซึงฮยอนรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงลงมาจากสวรรค์

"วาดรูปกูอะนะ?"

"เปล่า เค้าบอกให้วาดคนหน้าเชี่ยๆ กูเลยนึกถึงมึง"

แรงกระแทกที่ตกลงมาสู่พื้นดินกดให้ร่างกายจมไปในดินนิดหน่อย

"ถ้าพี่เค้าเอางานนี้นะเว้ย รวยเละ เดี๋ยวกูเลี้ยงข้าวหน้าเป็ดน้องด้งอาทิตย์นึงเลยเหอะ!"

ยิ้มกว้างไปทั่วหน้าเมื่อนึกถึงก้อนเงินที่พี่ฮโยริจะให้มา วะฮะฮ่า ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะยอมใช้เงินพ่อแล้วแต่ก็อย่างว่า ใช้เงินที่ตัวเองหามาได้มีความสุขกว่าเยอะ ทันใดนั้นเองที่เสียงกระดาษถูกฉีกขาดดังขึ้น สัญชาตญาณทำให้จียงหันขวับมาหาต้นเสียงแทบจะทันที มือทั้งสองข้างของซึงฮยอนคือกระดาษรูปมันเองที่แยกเป็นสองส่วน จียงหน้าชาเหมือนโลกทั้งใบกำลังพลิกคว่ำอีกรอบ

ใบหน้าของไอ้เทมป์เรียบเฉย และคล้ายคลึงกับวันนั้นที่ร้านอาหารไม่มีผิด

บอกเลยว่าเป็นใบหน้าของยมบาลที่จียงเกลียดที่สุด

".....ไม่อนุญาต"

ชเวซึงฮยอนฉีกหัวใจเขาทำไม

.

.

.

.

"กูจะเลิก"

เหล้าในแก้วถูกกระดกเข้าปากจนหมดแก้วแล้ววางกระแทกลงไปบนเคาท์เตอร์จนซองเบคกี้ ต้องเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง

"เฮ้ย! ใจเย็น มึงเพิ่งคบกันมาได้กี่วันเองเนี่ย"

"มันไร้เหตุผล มันเลว มันเชี่ยมากมึงรู้ปะไอ้ยองเบ ...มันฉีกงานกู!!"

ยองเบรั้งมือขาวเอาไว้ก่อนที่จะรินเหล้าใส่แก้วอีกรอบ โอ๊ยยยย ทงยองเบจะร้องไห้ ทำไมต้องกูอีกแล้ววะเนี่ย =___________= ผัวเมียทะเลาะกันนี่ต้องเป็นทงยองเบที่เข้ามาไกล่เกลี่ยตลอด โดยเฉพาะไอ้คู่นี้ ไม่รู้ว่าจะดีใจดีไหมที่ไอ้จียงมันนึกถึงเขาเป็นคนแรกที่ทะเลาะกับไอ้เทมป์อะเกนแอนด์อะเกนแอนด์อะเกน

"ก็มึงผิดเองที่เอาไอ้เทมป์ไปเป็นแบบโดยไม่บอกมันก่อน เป็นกู กูก็แย่อะ"

"แย่ยังไง!? กูนี่กะว่ามันต้องดีใจด้วยซ้ำ กูนึกถึงมันนะเว้ย กู! นึก! ถึง! มัน! คน! แรก!" จียงกระชากขวดเหล้ามาจากมือไอ้ยองเบได้สำเร็จ

"มันคิดกันคนละทางไง โห่ มึง ไอ้เทมป์รักมึงจะตายห่า แล้วมึงไปตีค่ามันให้เป็นแค่งานของมึงอะนะ"

"โอ๊ย! มึงหยุดพูดเลยนะ!!!!! มึงพูดเหมือนไอ้เชี่ยนั่นไม่มีผิด 'กูไม่ได้อยากเป็นแค่งานของมึง' อ๊ากกก! ไอ้พยูนโง่เอ๊ย!!! แล้วกูเคยบอกมันสักคำมั้ยว่ากูเห็นมันเป็นแค่งานอะ มึง มันไร้สาระมากเลยนะเว้ย กูเห็นความสำคัญของมันมากที่สุดด้วยซ้ำถึงได้เลือกวาดมัน งานพอรเทรดละเอียดอ่อนขนาดนั้น ถ้ากูไม่ใส่ใจจริงกูจะทำได้เหรอวะ มีแฟนโง่นี่ลำบาก!!!!"

ปัง! แก้วเหล้าถูกกระแทกลงเคาท์เตอร์อีกครั้งหลังจากเจ้าตัวพ่นทุกอย่างออกมาก จนเบคกี้ที่ยืนฟังอยู่เงียบๆเริ่มใจเสียว่าร้านกูจะรอดถึงพรุ่งนี้ไหมเนี่ย... ว่าแต่ไอ้คู่นี้ก็แปลก คบกันแล้วก็เหมือนตอนยังไม่คบไม่มีผิด อย่างน้อยๆไอ้จียงก็เหมือนเดิมคือทะเลาะ เสียใจ แล้วแดกเหล้า จะแปลกไปก็คำพูดที่ว่า 'มีเพื่อนโง่นี่ลำบาก' เปลี่ยนไปเป็น 'มีแฟนโง่นี่ลำบาก' ซองเบคฮยองเดาเลยว่าอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงเดี๋ยวไอ้เทมป์ก็มา

"มึงก็โง่"

"อะไรนะ" แถวบ้านยองเบเรียกตาแบบนี้ว่า 'จิก'

"มึงก็ใส่ใจในความรู้สึกคนอื่นหน่อยดิวะ มึงก็นึกหน่อยว่าไอ้เทมป์จะรู้สึกยังไง ถ้าเป็นกูกูก็ไม่คิดอะไรหรอก เพื่อนกัน แต่ไอ้เทมป์มันเป็นเพื่อนมั้ย มันเคยคิดว่ามึงเป็นเพื่อนมั้ย มันคิดว่ามึงสำคัญมากสุดแล้ว แล้วก็แคร์มึงมากสุด แต่มึงไม่ค่อยแคร์มันเลยว่ะ"

"ใครบอกกูไม่แคร์ กูแคร์จนกูจะโคโดโมะแล้วเนี่ย" โอ๊ย มุกไม่ฮาพาเครียด นี่มันใช่เวลาเล่นมุกมั้ยวะ!!

จียงเล่นจริง เจ็บจริง ไม่ใช้สแตนด์อินนะเว้ย ตอนที่รูปไอ้เทมป์ถูกแบ่งเป็นสองข้างเหมือนเกาหลีเหนือกับเกาหลีใต้ พูดอะไรไม่ออกถึงได้หนีมาซะเลย เรียนตอนบ่ายก็อย่าหวังว่าจะมองหน้ากัน หึ นั่งติดกันก็เหมือนนั่งกับเชื้อโรคหวัดหมู! มันไม่คิดจะคุยหรือสบตากับเขาหรือง้อเขาจียงก็ไม่ต้องการเหมือนกัน ไอ้เทมป์มันก็คงคิดว่าควอนจียงนี่เลวมากถึงได้เอาแฟนตัวเองไปหากินนะว่ามั้ย ส่วนควอนจียงก็กำลังคิดเหมือนกันว่าไอ้เทมป์มันเลวๆๆ มากที่ไม่ถามเขาสักคำว่าทำไมถึงเลือกที่จะวาดรูปมัน มันโกรธเขามาก และแน่นอนว่าเขาก็โกรธมันมากๆๆด้วย!

"ไอ้เทมป์โทรมาว่ะ"

"ฝากบอกมันว่าไปกินกล้วยที่อื่น อย่าให้มันมานี่นะเว้ย!"

ควอนจียงหงุดหงิดและจี๊ดที่สุด เขานึกถึงคู่รักดาราที่ตอนคบกันก็มักจะหวานซึ้งแต่พอแต่งงานแล้วก็ต้องเลิกลาหย่ากันไปเพราะไปด้วยกันไม่ได้ ก็เหมือนกับคู่เขาแหละวะ ตอนเป็นเพื่อนก็โอเค แต่พอเป็นคนรักก็ปัญญาอ่อนด้วยกันทั้งคู่ คงจะไปกันรอดหรอก ยิ่งนึกเรื่องแบบนี้ยิ่งไม่สบอารมณ์

"เออ อยู่ร้านพี่เบคกี้ รีบมาเลยนะมึง องค์จีลงละ" ทงยองเบกดปิดโทรศัพท์ก่อนที่จะยกมือขึ้นปิดหูรอเสียงแหลมที่เตรียมวีนไว้แล้ว และก็เป็นอย่างที่คิด ควอนจียงเอื้อมมือมาบีบคอเขาแล้วเขย่าไปมา

"กูบอกว่าอย่าให้มันมานี่!!"

"พวกมึงต้องคุยกันดิวะ ต่างคนต่างไม่เข้าใจกันแบบนี้ใช้ไม่ได้"

"ไม่เห็นจะอยากเข้าใจมันเลย ไอ้เวรนั่น!!"

"ถ้าเป็นแบบนั้นก็เลิกกันไปเลย กูรำคาญแทน" เป็นพี่เบคกี้ที่พูดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ทงยองเบหน้าเหยเก เขาพยายามไม่โยงมาเรื่องเลิกๆแบบนี้อย่างสุดความสามารถ แหม ก็รู้ว่าเพื่อนรักกันแล้วจะให้เลิกกันทำไม เขาไม่ได้อยากจะเป็นมือที่สามนะเว้ย ที่สำคัญไอ้จีมันเป็นพวกเตรียมพร้อมสำหรับการเลิกอยู่แล้วด้วย แต่ก็ต้องแปลกใจที่จียงกลับฟุบหน้าลงกับแขนนิ่งเงียบไปซะอย่างนั้น

เอ๊ะ....หรือมันจะไม่ได้อยากเลิก

.

.

"เฮ้ย ...จี....นี่ควอนจียงปะเนี่ย ทำไมมานอนเมาแอ๋อยู่ตรงนี้ได้"

คนถูกทักเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง จากใบหน้าแดงๆเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แปรเปลี่ยนเป็นขาวซีดอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวกับบุคคลตรงหน้า หนึ่งในเจ้าของร้านนี้และมือปราบมาร

"....พะ...พี่เท็ดดี้"

เชี่ยละไง =_________=

จียงได้แต่ภาวนาให้ชเวซึงยอนรีบมาง้อเขาเดี๋ยวนี้เลย

TBC.

Author's Note: อีกสักรอบ

-ไม่เข้าใจตัวเอง ยิ่งใกล้เอนท์ ยิ่งเขียนฟิคได้ =_________________= เงี้ยแหละชีวิต

-อยากให้จบก่อนแกทแพทมาถึง TAT

-ไม่ได้ปั่นแบบมั่วๆนะเนี่ย แต่อ่านหนังสืออยู่แล้วพลอตแล่นเองมากๆๆๆ (บ้าไปแล้ว)

-เอนท์ให้ติด สาธุ องค์จีด้วยหนูโด้วย.....

-ขอบคุณทุกคนน้าตัวเอง จุบุๆๆๆ