Big Bang Fiction by P.helpz

Title: Girl Friend
Chapter : 11
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Author's Note:

อัพเร็ว จริงดิ!!

.

.

"ไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่เลยนี่เรา"

"เหอเหอเหอ"

=____________________= ควอนจียงเซ็งว่ะ

จียงถูกมือปราบมารนัมเบอร์วันอย่าง ปาร์คเท็ดดี้ ลากมานั่งที่โต๊ะโซนวีไอพี (เขาแอบคิดว่าผับสังคะเร็งแบบนี้ยังจะมีอีกเหรอวะเนี่ยโซนวีไอพี) และถึงแม้ว่าทงยองเบจะพยายามฉุดกระชากลากถูรั้งจียงเอาไว้ด้วยสายตาก็ไม่สามารถโจมตีไอ้หมีบ้าได้แม้แต่นิดเดียว โธ่เว้ย แล้วทำไมคนอย่างจียงถึงต้องมาโดนบังคับข่มขู่แบบนี้ฟะ โอย... แล้วนี่ จียงกำลังเมา

"แล้วนี่ยังทำเพลงอยู่รึเปล่า"

"ไอ้เทมป์มันทำ ผมไม่ได้ทำซะหน่อย"

แล้วมันก็เลิกทำไปแล้ว เพราะไอ้เพื่อนพี้ยาของเพ่นั่นแหละจะบอกให้!! พ่อแม่มันเลยไม่ให้ทำเลย ชิๆๆๆ ถึงแม้ว่าจียงจะคิดอะไรมากมายในหัวแต่ก็ไม่อยากพูดออกมา คุณพี่เท็ดดี้มีอะไรมากมายที่เราไม่รู้ อาจจะมีปืน อาจจะมีระเบิด อาจจะมียา อาจจะมีไก่ หรืออาจจะมีกล้วย ล้วนเป็นสิ่งที่จียงไม่เคยไว้ใจและไม่อยากจะอยู่ใกล้ด้วยเลย บวกกับไอ้ท่าทางที่ดูมีอันจะกินซึ่งแตกต่างกับพี่เบคกี้ชิบเป๋ง

"เออว่ะ.. แล้วมันยังจีบแกอยู่มั้ย"

"จะรู้ไปทำไมเนี่ย"

"ถามแค่นี้ทำไมต้องทำหน้างอ"

ชิ เหมือนคำพูดหนุ่มสาวจีบกันใหม่ๆเลยวุ้ย... จียงกระดากกระเดื่องแบบสุดยอด =_______= คุณพี่เท็ดดี้อะนะ เป็นผู้ชายที่จียงไม่กล้าสบตาหรือแม้กระทั่งมองหน้า ไม่ใช่ว่าเขิน แต่มันมีประสบการณ์ที่ไม่ดีเท่าไหร่ ยังไงดีล่ะ... ช้ะ ไม่พูดดีกว่า มึนหัวว้อย ไอ้เทมป์เมื่อไหร่มึงจะมาเนี่ย

"ยุ่งจริงเลยนะพี่น่ะ แล้วทำไมต้องลากมานั่งนี่ ผมมากับไอ้ยองเบ ไม่อยากทิ้งมันไว้คนเดียว"

"ว้ะ! ก็ดีใจที่ได้เจอแกนี่หว่า อยากคุยกันสองคน"

สาบานได้ พี่เท็ดดี้กำลังทำหน้ากรุ้มกริ่ม(หรือหื่น)กับเขาอยู่แหงเลยว่ะ แหวะ.... จียงไม่กล้าละสายตาไปจากยี่ห้อเหล้าราคาแพงที่แปะกลางขวดบนโต๊ะเพื่อจะหันไปมองเลย อย่างที่บอก...ไอ้คุณพี่หมีนี่มันเคยจีบเขาเหมือนกัน แต่ไม่นานเท่าไอ้เทมป์ แล้วก็เป็นพวกไม่อดทนด้วย

ฤทธิ์เหล้ากำลังทำให้หัวจียงหมุนติ้วไปหมด ขนาดที่ว่าไม่รู้สึกตัวตอนที่ปาร์คเท็ดดี้ขยับจากเก้าอี้ด้านซ้ายที่นั่งอยู่เดิมมานั่งลงข้างๆเขา ระบบการรับรู้สารเชื่องช้าลงจนไม่รู้ตัวว่ามีท่อนแขนยาวพาดไปด้านหลังเขาที่ผนักโซฟา ในโสตประสาทได้ยินแต่เสียงเพลงตึงตังจนสะเทือนสมอง ตาเรียวค่อยๆปรือจนเกือบปิดลง

นี่ถ้า พี่เท็ดดี้ทำกับเขาเหมือนสามปีก่อนจะทำยังไงนะ ตอนนี้เขารู้สึกอยากนอน ไหนไอ้ยองเบบอกว่าเขาเมาแล้วกอดคนอื่นไปทั่ว จียงว่าจียงเมาแล้วหลับมากกว่า... แล้วมันใช่เรื่องดีที่ไหนกันถ้าเขาจะหลับตอนนี้ เขายังรู้สึกตัวอยู่ว่าพี่เท็ดดี้กำลังนั่งติดตัวเขา ลมหายใจที่คลอเคลียข้างหูจนอยากจะรีบวิ่งหนีไปตอนนี้ แต่ก็ได้เพียงหวังว่าจะมีใครเข้ามาขัดจังหวะทันซะก่อน

"พี่ห้ามยุ่งกับจียงนะ!!!"

เป็นครั้งแรกที่เสียงทุ้มใหญ่ระคายหูฟังดูอบอุ่นขนาดนี้ จียงลอบถอนหายใจโล่งอก ขอบคุณที่มา

ขณะที่ได้ยินเสียงคนข้างตัวส่งเสียงจึ๊จ๊ะเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์ ชเวซึงฮยอนวิ่งมาจากไหนไม่รู้ คว้าแขนจียงกระชากออกมาอย่างแรง เอ่อ กูเจ็บ... แต่ไม่เป็นไร คราวนี้จียงไม่ถือ เขาไม่ได้ยิ้มให้ไอ้เทมป์ และมันก็ไม่ได้ยิ้มให้เขาด้วย แต่แค่เห็นหน้ามันก็โอเคละ จียงถูกซึงฮยอนเหวี่ยงให้มายืนด้านหลัง นิ้วเรียวคว้าที่ชายเสื้อด้านหลังคนตรงหน้า ดวงตาปิดลงก่อนที่จะเอนตัวพิงไปที่หลังไอ้เทมป์

"ทำไมมึงยังอยู่อีกวะเนี่ย! อย่าบอกนะว่ามึงจีบจียงมาตลอดตั้งแต่สมัยก่อน เชี่ยย ตื้อชิบหาย!!"

ปาร์คฮงจุนอดไม่ได้ที่จะหมั่นไส้ภาพตรงหน้าที่รุ่นน้องที่เคยทำเพลงด้วยกันอย่างชเวซึงฮยอนกำลังยืนบังควอนจียงของเขาซะมิดเลย ทำอย่างกับคนอย่างเขาจะไปทำอะไรมิดีมิร้ายจียงไปได้~ แล้วอะไรวะ ไอ้เทมป์นี่แม่งหล่อกว่าสามปีที่แล้วอีก!! ช้ะ แต่ก่อนนี่ความหล่อพวกเขายังเฉียดๆเบียดๆ(?)กันนะเว้ยไม่อยากจะพูด

"เรื่องของพวกผมน่า"

"แต่น้ำหน้ายังมึงอะ" (หล่อกว่ากรู) "คงยังจีบไม่ติดอะดิกูรู้ กร๊ากๆๆๆ ถ้าติดแม่งคงติดนานละ ขอประกาศไว้เลยนะ ตอนนี้ปาร์คฮงจุนคัมแบ็คแล้วว้อย~! กูจะจีบจียงให้ติดให้ดู!!!"

โอ้ย เบื่อหน้าแม่ง ซึงฮยอนเห็นหน้าเท็ดดี้แล้วอยากกินกล้วยตาย

จริงๆพูดไปแล้วพี่เบคกี้ดูเป็นผู้เป็นคนกว่าไอ้พี่หมีนี่นะว่ามั้ยแม้จะเตี้ยกว่า (คือความสูงมันไม่เกี่ยวกับสมองไง) เขาอยากบอกคนตรงหน้าว่า กู จีบ ติด แล้ว ว้อย!! อยากตะโกนใส่ให้มันหน้าหงายจริงๆวุ้ยให้ตายเหอะ แต่ตอนนี้คนที่ซึงฮยอนต้องสนใจคือคนที่อยู่ด้านหลังเขาต่างหาก จียงรู้สึกถึงแรงพลิกตัวของคนที่พิงอยู่ ถึงค่อยๆลืมตาขึ้น

พอหันไปดูก็เห็นจียงหน้าแดงก่ำ ตามองตรงมาที่เขาอย่างไม่รู้ว่าหมายความว่ายังไง ซึงฮยอนงี้ใจเสียเลย อย่าบอกนะว่า...มันเมาอีกแล้วอ้ะ! ปัดโธ่เว้ยเขาไม่ชอบคนขี้เมาเอาซะเลย นี่ บอกไว้ก่อนว่ายังไม่หายโกรธเรื่องรูปนะจะบอกให้ ซึงฮยอนยังโกรธอยู่มากๆ และที่มานี่ก็มาเพื่อให้จียงง้อ ไม่ได้จะมาง้อมันนะเว้ย!! ฮึ้ยๆๆ ก็ดูมันดิ๊ เขานะรอให้โทรไปหาทั้งวันยังไม่มีแม้แต่มิสคอลเดียว

"ใครใช้ให้แดกเหล้าอีกเนี่ย!?"

"เพราะมึงแหละ" เกี่ยวกับซึงฮยอนตรงไหนวะถามหน่อย จียงดันตัวเขาให้หลบไปด้านข้าง ซึงฮยอนทำตามก็จริงแต่เอื้อมไปคว้าข้อมือไอ้ตัวแสบไว้กันเหนียว แบบว่ายังไงดีล่ะ ไอ้นี่เวลาเมามันซน ถ้าไปเกาะแกะกอดใครที่ไม่ใช่เขาจะทำยังไง "นี่! พี่ เลิกจีบผมได้แล้ว ผมมีแฟนละ... เก็ทปะวะเนี่ย!?"

"หาา!!! จริงดิ!! ใครวะ!"

"เออ... อึ้ก... ไอ้เทมป์ไง แม่ง.... ไอ้เชี่ยนั่นแหละ อึ้ก... ไอ้เชี่ยๆๆๆๆนั่นแหละ"

นี่มันเมาแล้วด่าเขาโดยไม่รู้ตัวใช่มั้ยเนี่ย =_____= แอบดีใจนิดนึงวึ้ยที่มันยอมพูดว่าเป็นแฟนชเวซึงฮยอน แอบสะใจที่เห็นไอ้หมีหื่นหน้าเหวอมองซึงฮยอนอย่างไม่อยากเชื่อ ซึงฮยอนไม่ค่อยชอบพี่เท็ดดี้อย่างมีอคติส่วนตัว คืองี้ ก็ในวัน Party Friday ที่จัดทุกเดือนเมื่อสามปีก่อนที่ทำให้ทุกคนเกือบเข้าคุกกันอะ ไอ้เวรพี่เท็ดดี้ไม่รู้แม่งเมายา หรือเมาเหล้า หรือไม่ได้เมา ที่แน่ๆคือเกือบจับไอ้จีปล้ำอยู่แล้ว!!!!! เชี่ยมาก!!!!!! แล้วไอ้จียงก็แบบเมาแล้วไม่รู้เรื่องห่าอะไรหรอกชีวิต ตอนนี้เขาพามันไปปล้ำมันยังไม่รู้ตัวเลยเนี่ย

"แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก ทำเป็นอมพนำกันอยู่ได้ ทั้งแกทั้งไอ้เทมป์"

".........."

เจอคำถามนี้เข้าไปทำเอาควอนจียงนิ่งเงียบ เออ ก็ไม่รู้วุ้ย... เรื่องปัญญาอ่อน จียงหันหลังขวับแล้วทำท่าจะเดินหนีไปทางอื่น แต่คนอย่างซึงฮยอนมีเหรอจะปล่อยมันไป ถ้ามันหนีไปอีกก็ยุ่งเลยทีนี้ เขารั้งตัวมันไว้ก่อนจะหันไปพูดกับคนเป็นรุ่นพี่

"ทะเลาะกัน... เข้าใจมั้ยเนี่ย พี่เลิกคิดที่จะยุ่งกับจียงดีกว่า อยู่กันสองคนก็จะประสาทกินอยู่แล้ว... ผมจริงจังนะพี่ อย่าหาว่าไม่เตือน..." เอ่อ ทำไมมันต้องทำหน้าตาฆาตกรใส่กรูด้วยวะ =____= เท็ดดี้เซ็งที่ตอนนี้หน้าเลวสู้มันไม่ได้ "แล้วถ้าพี่จะทำเหมือนที่เกือบทำกับมันแต่ก่อน เป็นพี่ผมก็ไม่ไว้หน้านะ"

"มึงจะทำไมกู?" อุ๊บ ปากมันไปเอง เท็ดดี้ไม่ได้ตั้งใจ

"ไม่รู้ดิ ทำทุกอย่างเท่าที่จะทำให้พี่เลิกยุ่งกับจียงได้นั่นแหละ"

"เออๆๆ ไม่ยุ่งหรอก แม่ง มึงเนี่ยนะ จะทำหน้าโหดใส่กูทำไมเนี่ย"

"หวงเว้ยหวง จีบนาน"

"ไอ้เทมป์ จะปล่อยกูได้ยังเนี่ย!"

จียงพยายามสะบัดมือออก อยากจะเดินหนีไอ้พวกสัตว์ใหญ่ทั้งสองตัว แม่งคุยเรื่องอะไรกันไอ้พวกนี้ จีบนานอะไรวะ... ซึงฮยอนหันมามองจียงอย่างขัดใจประหนึ่งแม่บ้านถูกสามีเรียกตอนคุยเรื่องหวยกับเพื่อน ตาเรียวถลึงออกเป็นเชิงให้ปล่อยมือ แต่ซึงฮยอนเลือกที่จะเลิกคุยกับปาร์คเท็ดดี้แล้วลากจียงไปหลังร้านแทน

"ใครใช้ให้แดกเหล้า" คำถามเดิมถูกส่งมาอีกรอบ ภายในห้องครัวหลังร้านที่ไม่ค่อยมีอะไร และตอนนี้ก็ไม่มีแม้กระทั่งแม่ครัว นี่มันผับอะไรกันแน่วะ จียงมอบไปรอบๆ ก่อนจะหยุดที่หน้าไอ้คุณแฟน

"แดกเอง ทำไมต้องมีใครใช้วะจะแดกเหล้าเนี่ย"

"ก็รู้ว่าตัวเองเมาแล้วไม่รู้เรื่อง แล้วจะกินให้เมาทำไม?"

"ก็กูเครียดเรื่องมึงนี่!!" จียงรู้สึกหน้าตัวร้อนขึ้นมาวูบนึง อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าอีกก็ได้ "คบกันสองวันก็ทะเลาะแล้ว นี่มึงคิดว่ามันเป็นเรื่องเล่นๆรึไง!?"

"ก็มึงไม่ใช่รึไงที่ทำให้เราทะเลาะกันน่ะ!?"

ความร้อนแล่นไปทั่วหน้าแล้วไปหยุดที่ขอบตาซะแล้ว จียงกัดฟันแน่นจ้องตาคนตรงหน้าไปอย่างไม่ลดละ ก่อนที่สองมือจะผลักไปที่กลางอกอีกคนอย่างแรงจนเซถลาไปด้านหลัง ซึงฮยอนเริ่มขมวดคิ้ว

"เออ!! เพราะกูเอง! กูผิด! กูผิดทุกอย่างแหละ! กูมันเลว! กูเชี่ย! กูขายแฟน! กูเอาแฟนไปหาเงิน! กูมันคนเห็นแก่เงิน! พอใจมึงยัง!!"

"เฮ้ย มึงอะไรเนี่ย กูไม่ได้..."

"เลิกพูดเหอะ ยังไงกูก็เป็นคนผิด มึงไม่ผิดหรอก คุณชายชเวซึงฮยอนไม่เคยผิดสักเรื่อง มึงฉีกงานกูมึงยังไม่ผิดเลย"

"พูดอะไรวะ!!"

ผลั่ก! จียงถูกดันไปชนผนังเสียงดัง แรงกระแทกพาเอาเจ็บไปทั่วตัวแต่มันคงไม่เท่าเจ็บใจ ไหล่ผอมบางถูกกดไว้ด้วยมือใหญ่ทั้งสองข้าง รู้ดีว่าสายตาไอ้เทมป์เวลาโกรธมันน่ากลัวแค่ไหน หลีกหนีที่จะสบด้วยมาตลอด แต่ไม่ใช่วันนี้ ดวงตารีเรียวจ้องตรงมาอย่างไม่ลดละเหมือนกัน นัยน์สั่นระริกไม่ต่างกับของซึงฮยอนตอนนี้นักหรอก

"ก็มึงมาที่นี่เพื่อฟังคำพูดเหล่านี้ไม่ใช่รึไง อยากให้กูผิดไม่ใช่รึไงวะ!?"

"ถ้ามึงพูดจาประชดประชันแบบนั้นอีก กูจะฆ่ามึง"

"ไม่พอใจก็เลิกไปเลย! อยู่ด้วยกันเรื่องแค่นี้รับกันไม่ได้ก็เลิกไป! ถ้ามึงเกลียดกูนักก็บอกเลิกมาเลยดีกว่า!"

สติขาดผึงจนหมดสิ้นตอนที่จียงตะโกนคำนี้ออกไป แรงกดที่ไหล่เริ่มแรงขึ้นอีกจนความเจ็บแล่นริ้วไปทั่วตัว สายตาของซึงฮยอนดุมากขึ้นอีกล้านเท่า จียงรู้ว่ามันคงโกรธจนไม่รู้จะโกรธยังไงแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน สิ่งที่มันทำกำลังทำให้เขาสำลักความผิดตาย มันไม่แม้แต่จะยอมฟังอะไรเขาสักนิด ไม่แม้แต่จะฟังเหตุผลเลย

"มึงรึเปล่าที่อยากเลิก ไม่ใช่กูหรอก ก็มึงไม่เคยเต็มใจคบกับกูเลยนี่?"

รางวัลแดกดันยอดเยี่ยมประจำปี ชเวซึงฮยอนชนะไปเลย ของเหลวที่คลอหน่วยมาอยู่ตั้งนาน หยดเผาะลงมาแค่เพียงกะพริบตา

นั่นไม่ใช่น้ำตาของจียง

"....ร้องไห้ทำไม"

แล้วทำไมจียงเลิกที่จะสนใจเนื้อหาคำพูดของเขา

ดวงตาเรียวที่แข็งกร้าวมาเสมอไม่ว่าเมื่อไหร่อ่อนลงให้กับคนตรงหน้า เขาควรจะทำยังไงดีกับไอ้แฟนบ้านี่ ด่าเขาแล้วก็ร้องไห้เอง บ้ารึเปล่า... มือเรียวยกขึ้นไล้แผ่วเบาที่โครงหน้าคม แรงกดที่ไหล่ทั้งสองข้างหายไปแล้ว ระยะห่างที่ลดลงจนชิดใกล้มากกว่าเคย ผิวหน้าที่แนบชิดกันมันเย็นเฉียบมากกว่าอุ่น

จียงรู้ดีเสมอว่าเขาเป็นฝ่ายถูกรักมากกว่าฝ่ายรัก หมายความว่า ความรักที่เขาได้รับมันมากกว่าความรักที่เขาให้ไป รู้ดีว่าการที่เราสองคนจะเลิกหรือคบต่อไปมันขึ้นอยู่กับตัวเขา ซึงฮยอนตามใจเขาจะตาย...

"จะเลิกรึเปล่า...ให้เลือก" เป็นเสียงพูดที่อยู่ใกล้หูจียงแค่นิดเดียว

"......."

"คบกันแล้วอึดอัด...ทรมานมากนัก...ก็เลิก"

.

.

"ไม่เอา"

แขนเรียวยกขึ้นโอบรัดคนตรงหน้าอย่างหน้าไม่อาย

TBC.

Author's Note: อีกสักรอบ

- แล้วไงต่อ แล้วไงต่อ!! เฮ้ย มันส์มาก! แต่เสาร์หน้าแกทแพท! (แอร๊)

- อ่านแล้วงงก็อ่านไปก่อนนะ....จ๊ะ(อ้าวเวร) เอาไว้ไปรีไรท์ตอนรวมเล่ม 555555+ มันมาจากฟีลใต้สำนึกเราล้วนๆๆๆๆๆๆๆๆ บ้ามาก

- รักนะ จุบุๆ รัก โป้เหยิน รักเหยินแอ๋ว (ดูชื่อแต่ละคู่) รักทู้กๆๆๆๆคน

- จงติด จงติด จงติด!