Big Bang Fiction by P.helpz

Title: Girl Friend
Chapter : 12 [END]
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Author's Note:

ขอโทษนะตัวเอง ตอนที่แล้วลืมบอกว่าตอนนี้มันจบแล้ว แอ้ก
ค่อยๆอ่านนะตัวเองงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

.

.

"สรุปว่ามึงรักกูใช่มั้ยถึงได้วาดรูปกูเนี่ย"

"......."

"ว่าไง"

"ไอ้โง่เอ๊ย"

อะไรจะทำร้ายชเวซึงฮยอนได้ดีเท่ากับคำด่าทอว่าโง่ มันเจ็บปวดมากจียงจะรู้บ้างไหมเนี่ย เขาไม่ได้ถือสาอะไร(แม้จะเจ็บอกนิดๆ)แต่ยื่นมือไปคว้าแก้วเหล้าออกจากมือจียงแทน คนคออ่อนแสนจะงกอย่างจียงกลายเป็นเด็กขี้เมาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าคอแข็งอย่างคนอื่นจะไม่ว่าเลย

"เลิกกินสักทีได้มั้ย เดี๋ยวเมาบ้าขึ้นมาแล้วก็ชวนทะเลาะอีก อ้วกไปรอบไม่พอรึไง"

ถึงแม้ว่าไอ้น้ำสีทองนี่จะทำให้จียงเป็นแบบที่เขาชอบนิดหน่อย อย่างเช่นพูดจาน่ารักๆ... เออ แต่มันก็แค่นิดหน่อยนั่นแหละ หางตาที่ปรายมามองเขาด้วยความรู้สึกที่ซึงฮยอนไม่เข้าใจ มันจะด่ากูด้วยสายตาหรือจะบอกรักหรือจะอะไรเนี่ย เรื่องจิกนี่ขอให้บอก สรุปแล้วจียงไม่ใช่คนเมาแล้วนัวเนีย ไม่ใช่เมาแล้วกอด ไม่ใช่เมาแล้วหลับ เมาแล้วจูบ หรืออะไรทั้งสิ้น มันเป็นพวกเมาแบบ "แรนดอม" ก็ต้องสุ่มกันไปว่ามันจะเป็นยังไง

"ไม่มีอะไรทำ"

"ไปเที่ยวห้องพี่ป่าว ^__^"

"พี่อย่ามายุ่งน่า!"

"ใครดีใครได้ดิ! ถ้ามึงเผลอกูก็รองาบนะ!"

เมื่อไหร่หมีจะหมดโลก ซึงฮยอนอยากจะฟ้องคุณพ่อให้กวาดซื้อระเบิดนิวเคลียร์ที่เกาหลีเหนือมาล้างเผ่าพันธุ์หมีซะ โธ่เว้ย

ตอนนี้พวกเรากลับมานั่งรวมกันอย่างครบครันทั้งซึงฮยอน จียง ยองเบ พี่เท็ดดี้ รวมถึงพี่เบคกี้ที่แว่บๆมาดูบ้างระหว่างเสิร์ฟเหล้า บ้าเอ๊ย ทำไมพี่เท็ดดี้ไม่ไปช่วยทำมาหากินบ้างนะ ว่าในใจไม่ทันไรหมีขั้วโลกก็หนีไปเป็นดีเจหลังจากที่พยายามเข้าหาจียงเต็มที่แต่ไม่สำเร็จ ความจริงที่ต้องบันทึกไว้ในกินเนสบุ๊กอีกอย่างคือหมีมันแพ้กอลิล่าจะจำไว้..

บายเดอะเวย์ จียงยังดูไม่ปกติสำหรับเขาเลย ทั้งที่เราดีกันแล้วนะ...เอ่อ มั้งนะ สำหรับมันเขาไม่รู้ แต่ที่แน่ๆซึงฮยอนหายโกรธมันแล้วแหละ ทำไงได้ชเวซึงฮยอนเป็นพวกโกรธยากหายง่ายน่ะ (โกรธก็ไม่มากไม่มาย แค่ฉีกงานทิ้ง...) ยิ่งเป็นจียงด้วยใครจะไปโกรธนานๆลงใช่ม้า

"สรุปพวกมึงดีกันแล้วเหรอ"

"........."

ซึงฮยอนไม่ได้ตอบไอ้ยองเบแต่เหลือบมองคนข้างๆแทน ควอนจียงกำลังทำหน้าเหมือนเป็นคนหูหนวก

"จริงๆแล้วมันก็ใช่... แต่โอ๊ย! ไอ้ยองเบ กูจะทำยังไงกับมันดีเนี่ย เรียกวิญญาณแม่งเข้าร่างดิ๊!!"

"มึงจูบมันดิเดี๋ยววิญญาณมันก็ลอยมา"

"ตีนมันดิจะลอยมา"

"มันเมานะเว้ย"

ทงยองเบเกิดมาเพื่อเป็นแอดไวเซอร์ มันทำหน้าที่ที่ปรึกษาได้ดีกว่าจียงประมาณสิบแปดล้านเท่าได้ ว่างเป็นให้กูจูบ ให้กูปล้ำตลอด =___= มึงหวังอะไรเนี่ย... ใช่ว่าซึงฮยอนจะไม่อยากนะเว้ยเห้ย แต่ถ้าสมมติทำลงไปแล้วไอ้จีมันรู้ตัว(?)ขึ้นมานี่ไม่คุ้มกัน

เอ๊ะ หรือจะลองดู..?

แอบคิดสับสนกับตัวเองไม่ทันไร คนข้างตัวก็ลุกขึ้นยืนเฉยเลยจนซึงฮยอนตามไม่ทัน ได้ยินแต่เสียงที่ลอยมา "กลับบ้าน... ง่วงนอน"

.

.

.

"เอาแต่ใจ"

"อย่ามาหาเรื่องน่า"

"แล้วจะไปไหน บ้านมึงหรือบ้านเรา"

ซึงฮยอนแกล้งหยอดคำกวนประสาทไปหวังจะได้กินตีนสักที เผื่อบรรยากาศเดิมๆจะวกกลับมา ไม่ดูอึดอัดแปลกๆเหมือนตอนนี้ที่ไม่รู้มาจากการที่จียงกำลังเมาหรือเพราะเหตุการณ์ที่ผ่านมา แต่ดูคำคอบของไอ้ตัวดีซะก่อน

"บ้านเรา"

แน่ะ ดูมัน.... พูดเสร็จก็ทำเป็นหลับตาพริ้มนอนหลับเฉยเลย

ตาคมปรายมามองคนข้างๆก่อนจะถอนหายใจ รถที่ถูกสตาร์ทยังคงไม่เคลื่อนที่ ต้องพูดว่ายังเคลื่อนไม่ได้มากกว่าถ้าจียงกำลังปะป่ายมือตบหน้าเขาไปมาอยู่แบบนี้ทั้งที่หลับตา อะไรของมันวะ... ซึงฮยอนขมวดคิ้วก่อนจะใช้คว้ามือซนนั่นไว้ให้หยุดนิ่ง

"จะเอาอะไรเนี่ย..." หรือมันจะละเมอ

"จับ"

"แล้วไงต่อ"

"นี่ ไอ้ซึงฮยอน" ตาเรียวเปิดขึ้นก่อนจะหันมามองเขา ซึงฮยอน? "วันนี้มึงเรียกกูว่าจียง ตอนคุยกับพี่เท็ดดี้"

"จริงดิ?" เสียงหัวเราะดังขึ้นในรถ ยังอุตส่าห์จะฟังทันอีกนะไอ้นี่

"........."

"คิดอะไรอยู่...."

"ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย"

"........"

"ไอ้เทมป์....เป็นเพื่อนกันนะ"

"อะไรอีก...." หัวใจซึงฮยอนตกไปที่ตาปลาเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วเนี่ย

"ไม่ใช่แบบนั้น! ไม่ได้เลิก!" ควอนจียงพูดไม่รู้เรื่องหรือว่าซึงฮยอนโง่เอง จียงบีบมือเขาแน่นพร้อมกับระล่ำระลักพูด พูดในสิ่งที่เขาคิดว่าถ้าเป็นตอนปกติคงมีโอกาศไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นที่จะได้ยิน "เป็นแฟนด้วย เป็นเพื่อนด้วย"

นี่มันเมาของแท้และแน่นอน

ซึงฮยอนยิ้มมุมปากในแบบที่จียงไม่ชอบ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าไอ้คนที่เป็นทั้งเพื่อนด้วย ทั้งแฟนด้วย มันกำลังต้องการอะไรกันแน่ แต่ก็ตลกดี หน้าจียงแดงซ่านไปทั้งหน้าตอนที่เขาดึงตัวมันมาใกล้ๆ ก็ไม่รู้อีกอยู่ดีว่าเพราะแอลกอฮอล์หรืออะไร

ประกบปากลงไปแบบไม่ต้องมีอ้อมค้อมอะไรให้มากมาย กลิ่นเหล้าคละคลุ้งจนจะสำลัก ทีหลังซึงฮยอนจะไม่ให้มันแตะแล้วไอ้ของพวกนี้ ใครจะมานั่งรองรับอารมณ์แบบสุ่มๆของมันได้กัน แต่ถ้าเมาแล้วปล้ำง่ายแบบนี้ก็น่าคิด...เฮ้ย บ้าน่า จูบกันไม่ถึงนาทีก็เป็นเขาเองที่เป็นฝ่ายผละออก จียงส่งเสียง "แหยะ" อย่างกวนประสาทเลยผลักหัวไปซักทีนึง มือข้างที่ยังเกาะกุมกันอยู่ก็ยังไม่ปล่อยออกไป

"ทำไมต้องเป็นเพื่อนด้วย เพื่อนกับแฟนมันแทนกันไม่ได้ซะหน่อย"

"ก็เพราะมันแทนกันไม่ได้ไง... ถ้ามึงเป็นแฟน แฟนอะ ทำอะไรอย่างที่เพื่อนทำไม่ได้ เช่น เล่นเกมส์ หม้อสาว เที่ยวกลางคืน เข้าใจปะเนี่ย"

"แฟนก็ทำได้"

"ไม่ได้"

"เออ ไม่ได้ก็ไม่ได้"

ก็หันมาจิกกันซะแบบนั้นใครจะไปกล้าเถียงต่อ ถ้ามันพุ่งมางับหูเขาขาดจะทำยังไงเนี่ย

"ถ้ามึงเป็นเพื่อน ก็ยิ่งทำแบบที่แฟนทำไม่ได้ เช่น...."

"จูบ"

"ก็อย่างนึง"

"ได้มากกว่านั้นเหรอ?"

".........."

"อะไรที่มากกว่าเพื่อน กูได้แค่จูบ"

"มึงไม่ทำเอง"

"........"

"........"

"ไอ้เวรนี่.........."

'มึงไม่ทำเอง' คืออะไรวะ แล้วให้ทำอะไร... ผลของการเรียนศิลปะมาหลายปีทำให้การจินตนาการของซึงฮยอนพัฒนาไปถึงขั้นแอดวานซ์ นี่ถ้าจียงอ่านใจเขาได้มันคงด่าว่าทะลึ่ง....แล้วนี่กูคิดอะไรเนี่ย

"แล้วเป็นให้ได้มั้ยเนี่ย เพื่อนกับแฟนไปพร้อมๆกันอะ"

"เป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ"

"อย่าตามใจมากดิ เดี๋ยวกูเสียคน"

"เสียแล้วไง"

ยกมือเรียวขึ้นแตะไปที่ริมฝีปาก ยังไม่ทันจะทำซึ้งเลยจียงก็กระชากมือตัวเองออกไปก่อนจะชกมาที่แขนเขาอย่างแรง โอ๊ย บ้าชะมัด ไหนบอกว่าทำในสิ่งที่มากกว่าเพื่อนได้ไง พอทำก็มาทำร้ายร่างกายกันแบบนี้

แต่รู้หรอกน่าว่าขี้เขิน ฮึฮึฮึ

"งั้นเรากลับไปทำอะไรที่เรายังไม่เคยทำกันดีกว่า"

"หะ........"

.

.

.

.

"ขอโทษจริงๆนะนูน่าคนสวย แต่จียงไม่มีเวลาวาดให้จริงๆอ่ะ..."

"แค่กๆๆๆๆๆๆ"

โอ้ย สำลักสตรอเบอร์รี่ ซึงฮยอนทำท่าไอค่อกแค่กได้น่าหมั่นไส้ จนจียงต้องเลื่อนเท้าจากที่มันอยู่นิ่งๆบนพื้นไปวางบนเท้าของมันแทน เสียงร้องโอ๊ยทำให้อีฮโยรีนูน่าของจียงต้องหันมามองเจ้าของเสียง อะ...สวยชิบเป๋ง ซึงฮยอนใจเต้นแรง...ตอนที่เห็นพี่ฮโยริยิ้ม แต่มันจะแรกกว่านี้ถ้าจียงไม่ยิ่งขยี้คอนเวิร์สถูกๆของมันลงบนรองเท้าคู่ละครึ่งแสนของเขาแบบนี้!

"ไม่เป็นไรหรอก พี่รู้ว่าคนเก่งอย่างจียงต้องงานเยอะเป็นธรรมดา"

"นูน่า...อย่าโกรธจียงนะ"

ซึงฮยอนฟังคำพูดของจียงได้แล้วแต่อิจฉา..... จียงอย่างงู้น จียงอย่างงี้

อิจฉาไอ้จีนี่แหละแม่ง!

เชี่ยเอ๊ย รู้จักคนสวยแบบนี้ทำไมไม่เคยจะบอกกันบ้าง บับว่า พี่ฮโยริสวยขนาด! เห็นแล้วทนไม่ได้ นี่ซึงฮยอนใช้ลมปรานสูงมากเลยรู้มั้ยกับการยับยั้งชั่งใจไม่ให้พูดขอเบอร์พี่ฮโยริคนสวยอะ!!

"ถ้าให้กอด จะไม่โกรธ"

"งั้นจัดไปเลยดีกว่า"

โอ๊ย ขอกอดกันง่ายๆงี้เลย!!? ควอนจียงผู้ยิ้มยากที่สุดในคณะคลี่ยิ้มกว้างก่อนจะอ้าแขนรับอ้อมกอดจากผู้หญิงที่สวยที่สุด ซึงฮยอนส่งเสียงชิชะในคอก่อนจะถอยห่างออกมาจากคู่....คู่อะไรสักอย่าง ที่กำลังกอดกันแบบว่า... น่าอิจฉา(ไอ้จี)สุดๆๆๆๆ ไม่ไหวแล้ว ซึงฮยอนทนไม่ได้ ทนเห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนี้ไม่ได้ จียงมันเป็นแฟนเขาไม่ใช่เหรอวะ นี่เรากำลังมาเดทกันโดยการซื้อข้าวจากเซเว่นมากินในสวนฯของมหาลัยนะเนี่ย แล้วทำไมคนอย่างเขาต้องมาเห็นภาพแฟนของตัวเองกำลังกอดกับผู้หญิงสวยๆแบบนั้นด้วย!!

ซึงฮยอนลุกขึ้นพรวด ก่อนจะต้องทิ้งลงนั่งตามเดิมเพราะไอ้จียงยังคงเหยียบตีนเขาไว้เต็มแรง ผู้ชายตัวโต(แต่สมอง)กระชากขาตัวเองออกมาอย่างไม่พอใจก่อนจะตัดสินใจเดินดุ่มๆหนีไปจากตรงนั้นให้สิ้นเรื่อง!

"จียงอา นั่นเค้าเป็นอะไรไปน่ะ"

"อ๋อ... หิวกล้วย นูน่าอย่าไปสนใจเลย"

"หน้าตาดีนะ...หน้าตาแบบที่หลานพี่ชอบแหงเลย"

จียงแอบคิดว่าหลานพี่ฮโยรีเป็นเด็กดีจัง รักสัตว์ป่าด้วย

"เพื่อนเราเหรอ? ดูไม่ออกเลยว่าจียงที่น่ารักของพี่จะมีเพื่อนที่หน้าตาโหดร้ายแบบนั้น"

จียงมองตามหลังไอ้ซึงฮยอนไปลิบๆ เห็นแค่ว่ามันหนีไปนั่งอีกฟากนึงของส่วนแค่นั้นเอง บ้าเอ๊ย เบื่อไอ้พวกเรียกร้องความสนใจจริงๆพับผ่าดิ แต่ก็หันหลับมายิ้มให้ฮโยรีนูน่าที่ยังไม่ยอมปล่อยแขนไปจากคอเขาเลย กลิ่นน้ำหอมจากตัวพี่สาวคนสวยกำลังจะทำให้จียงเป็นลม มันหอมจนน่าจะทำอะไรๆที่มากกว่าโดนกอดเสียจริง ไอ้เทมป์มันคงอิจฉาเขานะว่าไหม~

"ฮึฮึ.. แฟนน่ะพี่..."

.

"นิสัยเสีย ทิ้งกูไว้ได้นะ" ทิ้งเขาไว้กับพี่ฮโยริไม่พอ ดันทิ้งข้าวไว้ตั้งสองกล่อง ไหนจะกระเป๋าของมันอีก โอ๊ยไอ้บ้านี่ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้เวลา จียงโยนของทั้งหมดใส่ตัวมันที่กำลังนั่งอยู่ที่พื้น

"ก็เห็นมึงกับสวีทหวานมดไต่กับฮโยรินูน่าคนสวย ใครจะไปอยากขัด"

จียงหัวเราะอึกๆในคอ "อิจฉากูอะดิ" ทิ้งน้ำหนักตัวไปที่หลังกว้าง เลื่อนแขนไปล็อคคอคนขี้อิจฉาจากด้านหลัง "...หรือหึง" เสียงข้างหูทำเอาขนตั้งชันไปหมดจนจะเป็นลิงอยู่แล้ว ใครสั่งใครสอนให้จียงพูดจาแบบนี้สารภาพมาเดี๋ยวนี้นะ!

"อิจฉาเว้ย! ลงไปเลยไม่ต้องมาอ้อน"

"ใครอ้อนวะ!!"

ตอกเข่าเข้าไปกลางหลังอย่างแรงซะจนถ้าซึงฮยอนไม่มีชั้นไขมันพิเศษปกคลุมอยู่คงน็อกไปแล้วแน่นอน แม้ว่าจะโดนมือใหญ่รั้งแขนเอาไว้ตอนทำท่าจะผละออกจากการล็อคคอ แต่เขาก็กระชากออกมาได้อยู่ดี น่ารำคาญสิ้นดีไอ้บ้านี่

"นั่นพี่ฮโยริที่จ้างให้มึงวาดรูปเหมือนกูอะนะ?"

"เออ...ก็ไม่เชิง แบบเขาให้วาดคนหน้าตาเชี่ยๆเหมือนตัวประกอบเรื่อง I am Sam. ที่ชื่อเชมูชิน"

"แล้วทำไมวาดกู"

จียงทำหน้าเหมือนชเวซึงฮยอนถามคำถามที่โง่ซะเต็มประดา "ก็เพราะหน้าเชี่ยๆไง"

"แล้วกูหน้าเชี่ยตรงไหนอะ!! กูนะ ออกจะหล่อ...มาก ผิวขาวมีสกุลรุนชาติ ผมดำขลับ หล่อ เข้ม แมน รวย เพอร์เฟค ไม่เคยมีใครบอกว่ากูหน้าเชี่ยเลยสักคน!"

"เอากระจกไปส่องหน้าบ้างไป๊! ไม่ก็นั่นน่ะ มึงเดินไปตรงบ่อน้ำนั้นนะ แล้วชะโงกลงไปดู ไม่ก็กระโดดลงไปเลยก็ได้ รำคาญจริง"

"โธ่เอ๊ย มึงวาดรูปกูเพราะมึงรักกูใช่มั้ยตอบมาซะดีๆ"

จียงทำตัวเป็นคนหูหนวกอีกรอบโดยการหยิบกระป๋องโค้กขึ้นมาดูด ทำไมไอ้เทมป์มันเป็นคนเข้าใจอะไรยากแบบนี้วะ เขาอุตส่าห์ไม่ขุดคุ้ยเรื่องนี้มาเป็นชนวนให้รู้สึกจี๊ดดดขึ้นมาอีกรอบแล้วนะเว้ย

"อ๋อ อีกประเด็นคือกูอาจจะเป็นคนที่หล่อที่สุดเท่าที่มึงเคยเห็นมาทั้งชีวิต"

จียงไอแค่กๆๆสำลักโค้ก ก่อนจะเปิดกล่องข้าวโดยยังทำตัวเป็นคนหูหนวกอยู่

"หรืออีกประเด็น....ว๊ะ คิดไม่ออก นี่ ไอ้จี... มึงไม่ยิ้มให้กูบ้างเลย"

จียงคิดอยู่ในใจว่ามันเกี่ยวกันตรงไหนกับไอ้ประโยคข้างบน เหตุผลที่เขาวาดรูปมัน กับการที่เขาไม่ยิ้มเนี่ย มือเรียววางช้อนลงทั้งที่ยังไม่ทันได้ตักข้าวเข้าปากเลยสักคำ หันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แบบว่า..ยังไงดี ใบหน้ายิ้มคลี่ยิ้มแป้นแบบที่เขาคิดว่ามันน่ารัก(?)ที่สุดในโลกหล้า โอย จียงไม่ชอบยิ้มเพราะมันจะทำให้เขาดูหน้ากลม...เอ่อ อาจจะปัญญาอ่อนเกินไป

"เออ กูวาดมึงเพราะมึงหล่อโค้ดๆๆๆ เพราะกูรักมึงม้ากกกกกกกกกกก ^____^ พอใจยัง"

ชเวซึงฮยอนหลับตาลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"อย่าเหยินดิ"

"ไอ้เชี่ยนี่!!!!!"

.

.

.

ปล........กูรักมึง

ปลล.จริงๆนะ

END (ดื้อๆแบบนี้เลย)

Epilogue

"ไอ้จี หน้ากูไม่มีขน......"

"คิ้วกูก็ไม่ได้เป็นตัวหนอนแบบชินจังอย่างงั้นด้วย"

"กูไม่ได้คาบกล้วยอยู่นะว้อย!!!!"

"ไม่ได้ถือด้วย มึงลบเดี๋ยวนี้เลย!!!"

.

.

.

"ไอ้เทมป์ กูไม่ได้ตาตี่ขนาดนั้น..."

"เชี่ย นั่นจมูกหรือท่อระบายน้ำ!!!"

"มึงวาดหน้ากูกลมกว่ารูปเรขาคณิตอีกเวรเอ๊ย..."

"นี่มึงซิ่วไปเรียนบริหารตอนนี้เลยดีกว่าไป๊!!!!!! ไอ้สารเลวเอ๊ย!!"

Author's Last Note:

ไม่ต้องเขวี้ยงกระทะมาไล่ให้เค้าไปอ่านสือสอบนะ TT TT เพราะแต่งฟิคไม่จบมันเลยเหมือนมีอะไรติดค้างอยู่ในใจ เลยแว่บมาแต่งให้จบซะเลย! (ส่วนสือสอบ อ่านดึกๆยันเช้า กร๊าก กระสือออกหากิน)

ขอโทษทุกคนด้วยที่มันจบแบบไม่บอกไม่กล่าว กร๊ากๆๆๆ ลืมๆๆ คือมันจบตอนนี้จริงๆ แต่ลืมบอก แล้วจบห้วนตามสไตล์มาก แหม ความรักมันยังห้วน จะให้มานั่งยืดเยื้อสาธยายว่ารักกันขนาดไหนก็กระไรอยู่

พูดถึงรวมเล่ม จริงๆแล้วสับสนอยู่ว่าจะรวมดีมั้ย แต่คงรวมแหละ 555555+ แต่คงจะค่อนข้างลิมิเตท(?) เพราะสารภาพว่าไม่อยากรวมเยอะ เหนื่อย(ที่จะหาข้ออ้างกับแม่) เฮ้ย ไม่ใช่ แต่ขี้เกียจด้วย ติดเอ็นด้วย ไรงี้ แต่ก็จะออกให้ทันงานไก่ เพราะนัดกับพี่แป้งไว้แล้วว่าจะเอาไปวางในบูทจียงทาบิ (แม้จะไม่ได้เล่นบอร์ดนั้นก็ตาม แอร๊ หน้าด้านจริง) ไม่ซื้อกันไม่เป็นร้ายยยยยยยยยย *น้ำตาไหลพราก* 

คอนเซปต์เรื่องนี้มันกวนโอ๊ย ดูจากธีมก็รู้แล้ว เพราะงั้นรูปเล่มกวนประสาทจน(ไม่)น่าซื้อแน่นอน รอกันอีกนิ้ดดได้ม้ายยยยย (จริงๆปกเสร็จแล้ว ก๊ากๆๆๆ) อีกสองวันแกทแพทเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยย *ทึ้งหัว สติแตก*

SP.thx 

ทุกคนเลย!!!!!! ปลื้มใจมาก อยากบอกว่าการจะสร้างบลอคฟิคมาบลอคนึงมันยากมากรู้มั้ย T T แล้วตัวเราเองก็เคยอัพลงอีกบลอคมาก่อน การจะย้ายสัมโนครัวมาตั้งตัวใหม่มันยากมาก ก็เหมือนกับการนับหนึ่ง แต่ทุกคนหน้าเดิมๆก็ยังมาเจอกัน *กระโดดแท็กไหล่* ดีใจมากเลย! ขอบคุณมากน้า จุบุๆๆๆๆ คงไล่ชื่อวันนี้ไม่ได้ เพราะว่าได้เวลาอ่านหนังสือ(เหรอ - - หรือนอน)

แต่ติดใจอยู่คำนึงของคุณ se7enbeam ขอให้มันเป็น Quote ของเทมจีได้มั้ย "จะรักมังกรต้องทนไฟกันหน่อย(ไม่งั้นจะขี่มังกรได้ยังง้าย)"  อันหลังเติมเอง แต่น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก โดนมาก55555555555+

ปล.โปรเจกค์หน้า (TOP)GDCL  << ประสาทเสียมากกับไอ้เหยินแอ๋วเนี่ย

ปลล.กระซิบ ไว้คุยเรื่องรวมเล่มกันเอนทรี่หน้านะ จุบุๆๆ

ปลลล.รักโป้เหยินแอ๋ว จ้า

Love ya! Peace!! XD