[SF] Again and again by GD HoLiC
posted on 08 Sep 2009 18:19 by pphelpz-bbfic in SF
Title : Again and again
Status : One Shot , AU
Pairing : Tempo x Jiyong
Author : GD HoLiC
Rating : PG – 13
Note : มันคือ song fic - Again and again By Jewel
P.helpz note : ภาคต่อ Is this the end? ที่ต่อมาจาก Girl Friend อีกที!
เราไม่ได้เป็นคนแต่งเรื่องนี้นะ พี่นา(GD holic)เป็นคนแต่ง
แฟนฟิคของแฟนฟิค มันคือฟิคที่ไม่มีวันจบ!!
..
….
8 ปีแล้วสินะ ที่เขาไปจากทีนี่...
....
ร่างบางเดินตรวจตราดูความเรียบร้อยของร้านสาขาย่อยสาขาใหม่ของเขา การตกแต่งร้านเป็นไปตามที่ต้องการไม่ผิดเพี้ยน อีกสองวันก็จะถึงกำหนดการณ์เปิดร้านแล้ว คงทันเวลาอยู่แล้วละ.....
สองเท้าก้าวย่างไปยังรถหรูที่จอดสนิทอยู่ข้างทาง
สองตามองไปยังเส้นทางที่เคยคุ้น.. ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากมายเท่าไร
ไม่รู้ว่าเพราะสมองหรือหัวใจกันแน่ที่เร่งเร้าให้เขาจอดรถที่นี่... ก็แค่....ผับเก่าๆ
.
.
ควอน จียงเดินตรงเข้าไปในตัวผับ บรรยากาศต่างๆเปลี่ยนไปตามกาลเวลา สายตากวาดมองไปรอบๆ
โต๊ะเก่าๆตัวนั้นยังอยู่ที่มุมเดิม….
“ต่อไปนี้ห้ามมาที่นี่คนเดียวนะเว้ย”
“อือ….” รู้แล้วน่า
“พี่ด้วย เลิกยุ่งกับมันได้แล้ว”
บุคคลที่สามที่เพิ่งถูกเอ่ยถึงไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่มองคนทั้งคู่แล้วยิ้มมุมปากส่งไปให้เท่านั้น
มือหนาเคลื่อนมาจากด้านหลังโอบรั้งรอบไหล่ แล้วดันเข้ามาจนชิดกับอกแกร่ง หัวเล็กๆเอนพิงไหล่หนาเบาๆ สายตามองไปยังผู้ชายตัวโตแต่งกายมิดชิดที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ที่เมื่อกี้พยายามจะมานั่งข้างๆเขา
จียงหมุนตัวเพื่อที่จะเดินออกไปจากที่นี่
.. ที่นี่มันชัดเจนเกินไป ..
….
แม้จะนานแล้ว แต่ภาพความทรงจำต่างๆมันเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานด้วยซ้ำ โชคดีที่เขามาที่นี่ช่วงบ่าย เวลาอย่างนี้ยังไม่มีใครมาหรอก ....
มือบางกดโทรศัพท์ไปยังเบอร์ที่จำได้ไม่เคยลืม....
.
.
ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...
.
.
ก็แน่สิ นี่มันตั้งหลายปีแล้ว ไม่แปลกหรอกถ้านายจะเปลี่ยนเบอร์
ร่างเพรียวเดินกลับขึ้นไปบนรถ จุดหมายปลายทางคือคอนโดหรู ที่พักใหม่ของเขา
....
จียงกดลิฟท์ชั้น18 ชั้นบนสุด.... เมื่อเข้าห้องได้ เขาก็ทิ้งตัวลงนอนทันที ตั้งแต่กลับมาเกาหลี เขายังไม่ได้พักผ่อนจริงๆจังๆสักที ยิ่งได้เห็นภาพถนนหนทาง ทั้งสถานที่...มันยิ่งเหนื่อย....
.. เหนื่อยเกินไป ..
.
.
.
.
เป็นอีกวันที่ผ่านไปด้วยอะไรๆแบบเดิม จียงก็ยังต้องวุ่นวายกับการเตรียมงานจนแทบไม่มีเวลาพักเหมือนเดิม
ตั้งแต่”ตอนนั้น” เขาชอบที่จะทำงาน ทำตัวให้ยุ่งตลอดเวลา พยายามหานู่นนี่ทำไม่ให้ว่าง ไม่ให้มีเวลาไปฟุ้งซ่านกับอะไรๆที่มันเป็นไปไม่ได้
เพราะถ้าเขาว่างเมื่อไร... สิ่งเดียวที่ชัดเจนในความรู้สึก ก็คือภาพของเพื่อนรักคนสนิทของเขา
.. ชเว ซึงฮยอน ..
พรุ่งนี้แล้วสินะ ที่ร้านสาขาใหม่ของเขาที่เกาหลีจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการ..
จะมารึเปล่า....
....
..ทำไมต้องสนด้วยวะ..
นึกแล้วก็หงุดหงิดตัวเอง ผ่านมาตั้งแปดปีแล้ว มันจะยังจำเขาได้รึเปล่า....
แต่คำตอบที่เขาพอจะรู้ก็มีอยู่แค่อย่างเดียวเท่านั้น....
....
..ต้องจำได้อยู่แล้ว..
เหมือนเขาไง เขายังจำมันได้แม่นเลย
แล้วจียงก็หลับไป โดยไม่ได้รับรู้เลยว่าปลายสายที่เขาโทรเข้าไปเมื่อวาน..ติดต่อกลับมาหาเขาแล้ว..
….
..ถ้าเพียงแค่หันไปดูสักนิด..
แค่สักนิด....
.
.
ร่างเพรียวลุกขึ้นแต่เช้า แต่งกายเรียบร้อยตามที่ควรจะเป็น ผมสีบลอนด์ที่เพิ่งกลับมาย้อมใหม่อีกครั้งหลังจาก”ตอนนั้น”ถูกสระไดร์จนแห้ง จียงยังคงยืนมองตัวเองอยู่ตรงหน้ากระจก...
“ฮื้ออออ ออกไปน่า”
มือหนาค่อยสอดเข้าข้างเอว ก่อนจะเลื่อนไปทั่วร่างขาวเพรียวของเขา มือใหญ่อีกข้างเกลี่ยขอบเสื้อให้กว้างออก ก่อนจะขบเม้มเบาๆสร้างรอยสีกุหลาบประทับตราเอาไว้
“ฮึ่ย ออกไปเซ่”
“จียงอ่า”
ซึงฮยอนมันยังคงยืนกอดเขาไว้ จมูกก็สูดความหอมอยู่แถวๆซอกคอเขาไม่ห่าง มือไม้ยังคงเลื้อยไปมาไม่หยุด ปลายนิ้วไล้พันรอบเส้นผมสีบลอนด์ของเขาที่มันบอกว่ายิ่งทำให้เขาดูสวยขึ้น แม้มันจะเอ่ยเสียงอ่อนออกมา แต่สายตาที่จ้องเขาอยู่กลับสะกดเขาไว้ไม่ให้ละสายตา ไม่ให้ขยับหนีไปไหนได้
จียงสะบัดหัวสองสามครั้ง.. แค่อยากจะลบภาพเหล่านั้นออกไปจากหัว..
พิธีเปิดร้านดำเนินไปอย่างราบรื่น ผู้คนมากหน้าหลายตาแวะเวียนมาทักเขาไม่ขาด กว่าจะถึงเวลาปิดร้านเล่นเอาสายตัวแทบขาด
จียงเดินไปชั้นบนซึ่งเป็นห้องส่วนตัวของสไตลิส เพียงเขาเข้ามาได้ไม่นาน ลูกน้องก็ขึ้นมาเรียกเขา.. บอกว่ามีเจ้าของบริษัทห้างใหญ่ใจกลางกรุงโซลมาติดต่อ..
เขาไม่ได้เปิดแฟรนไชส์นะเฟ้ย
..อะไรกัน..
จียงบอกให้พาแขกคนนั้นขึ้นมาได้ เพราะตอนนี้ก็จะปิดร้านแล้ว ข้างล่างคงไม่สะดวกที่จะคุยด้วย
ก๊อกๆๆ....
“เชิญครับ”
“….”
“….”
“จียง..นายจริงๆ”
เสียงทุ้มใหญ่ดังขึ้นขัดความเงียบที่เพิ่งก่อตัวได้สักครู่
ทว่าเสียงที่สั่นเครือนั้น เรียกให้ตาเรียวเหลือบขึ้นมองอย่างทันที..
“เมื่อวานแบตหมด ขอโทษที่ไม่ได้รับสาย”
เท่าที่ฟังจากน้ำเสียง เหมือนหมอนี่จะเปลี่ยนไปนะ แต่สายตาที่ส่งผ่านมาถึงเขานี่สิ...
“นาย....”
“….”
.
.
ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากปากคนทั้งคู่ มีเพียงแค่สัมผัสอุ่นๆที่ส่งถึงกันและกันเท่านั้น..
บอกได้เลยว่าจียงไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อน ถ้าไม่ใช่เพราะซึงฮยอนกระชากเขาไปกอดแล้วกดหัวเขาให้ซุกลงไปตรงตำแหน่งหัวใจของมัน ทำให้เขารับรู้ได้ว่าหัวใจของหมอนี่..ยังเต้นเป็นจังหวะเดิม...
หัวใจของหมอนี่..คงจะยังเหมือนเดิม..
ขอคิดอย่างนั้นจะได้รึเปล่า....
….
ปลายเท้าเล็กทั้งสองข้างเขย่งขึ้นแผ่วเบาราวกับลืมตัว ลมหายใจรินไหลออกมารินรดซึ่งกันและกัน ร่างบางหลับตาพริ้มก่อนจะค่อยๆลดปลายเท้าลงยืนท่าเดิม..
อา เขาลืมตัวจริงๆ...
ซึงฮยอนยังคงโอบกอดเขาไว้ หมอนี่ยังไม่ยอมปล่อยเขา แค่จ้องหน้าเขากลับเท่านั้น..
“ปล่อยได้แล้วเว้ย”
นั่นละ พอเขาพูดจบ ซึงฮยอนถึงได้ยอมปล่อยตัวเขาสักที
“นายหายไปไหนมา ทั้งฉัน ยองเบ คนอื่นๆเขาเป็นห่วงนายมากนะ”
จียงเงยหน้าขึ้นจ้องตากลับอย่างไม่ยอมแพ้
“ก็กลับมาแล้วนี่ไง โธ่เว้ย!!”
….
“ฉันไปทำงานที่ยุโรปมา” จียงพูดออกมาเมื่อพอจะระงับสติอารมณ์ได้บ้าง
“อืม ฉันจะขอให้นายไปเปิดสาขาที่ห้างฉัน นาย....ตกลงไหม”
เปิดสาขาที่ห้างมันเหรอ..
“ขอคิดดูก่อน”
ถ้าตอบตกลง ฉันกับนายก็จะได้เจอกันอีก คงจะได้เจอบ่อยๆด้วยซ้ำ แล้วจะรับได้หรอ จะทนไหวหรอ
..ฉัน..พร้อมแล้วหรอ..
8 ปีที่ผ่านมา ฉันทำเพื่ออะไรกัน..
ในเมื่อฉันยังลืมนายไม่ได้เลย....
“คืนนี้ไปเจอกันที่เดิมนะ ฉันจะเรียกไอ้ยองเบเอง”
“….อืม”
ที่ตอบรับออกไป ก็เพราะว่ามีไอ้ยองเบมาด้วยหรอกนะ ถ้าให้ไปกันสองคน เขาไม่มีทางตกลงเด็ดขาด
.
.
.
.
ซึงฮยอนเดินออกจากร้านใหม่ของเพื่อนรักเพื่อนเก่าอย่างสุขใจ ฃ
ตอนแรกมีคนบอกว่าวันนี้จะมีสตูดิโอเสื้อผ้าเปิดใหม่ ลูกน้องเขากระซิบมาแค่ว่าเจ้าของเพิ่งกลับจากยุโรป เป็นคนเกาหลีนี่แหละ แต่ฝีมือสุดยอด เขาเลยอยากจะมาดูให้เห็นกับตาว่าที่ว่าเจ๋งนี่ จะสู้จียงของเขาได้รึเปล่า
....
เอ่อ ..หมายถึงจียงที่เคยเป็นทั้งแฟนทั้งเพื่อนรักของเขานั่นละ
….
ไม่อยากจะบอกว่าดีใจแค่ไหนที่เห็นโปสเตอร์โปรโมทร้านโชว์เบอร์ติดต่อเบอร์เดียวกับที่โทรหาเขาเมื่อวาน ถึงจะโง่แค่ไหน แต่ซึงฮยอนก็พอจะเดาอะไรๆได้อยู่หรอก
มือหนายกโทรศัพท์รุ่นแพงสุดในตอนนี้โทรออกหาพรรคพวกเพื่อนคนสนิทให้ไปรวมตัวกันทีเดิมคืนนี้ ชนิดที่ว่าพลาดไม่ได้เด็ดขาด
.
.
“โหย ผมอะ โคตรปลื้มพี่จียงเลยว่ะ”
เสียงของไอ้มักเน่ที่ตั้งแต่เจอกัน มันยังพล่ามชมจียงได้ไม่คาดปาก
พี่จียงยังงั้น พี่จียงยังงี้ ชริส์ หมั้นไส้เว้ย
….
“พี่จียงจะไปไหนยังไง ไม่บอกพวกเราเลยอะ ห่วงแทบแย่”
คังแดซองน้องรักคนโปรดของจียงส่งเสียงแทรกขึ้นบ้าง ...โคตรถูกใจพี่เลยวะ จะไปไหนมาไหนก็บอกกันหน่อยก็ได้ กูห่วงจนจะคลั่งตายวันละหลายรอบเลยแหละ ซึงฮยอนก็ได้แต่คิดเท่านั้นแหละ ใครจะไปกล้าพูดออกมาละ
....
“มึงนะ เห็นกูเป็นอะไรวะ”
“ทำไมวะไอ้เบ”
คิดดูนะ ถ้ากูบอกมึงว่ากูจะไปยุโรป จะไปกบดานทำใจสักพัก แล้วหายไป 8 ปี มึงจะตามไปฆ่ากูมั้ย แล้วหน้าอย่างมึงอะ ไม่บอกก็รู้ว่ายังไงๆ มึงต้องบอกไอ้กอริลล่านั่นแน่ๆ แล้วแผนกูต้องล้มละสิ ใครจะยอม..
“แล้วตอนนี้พวกนายทำอะไรวะ”
จียงไม่ได้เฉพาะเจาะจงใครคนใดคนนึงนะ หมายถึงทุกคนเลย รวมๆอะ
“ผมทำงานที่บริษัทxxxฮะ พี่สนใจลูกน้องเพิ่มไหมละ ค่าตัวไม่เกี่ยงเลย”
ยังคงเป็นเสียงเจ้ามักเน่น้อยตัวดีที่เจื้อยแจ้วไม่หยุด
“ผมเป็นสไตลิสให้นิตยสารxxxฮะ”
“กูก็ดูแลบริษัทของพ่อวะ เหมือนไอ้ซึงฮยอนมัน”
“ส่วนฉันก็อย่างที่ไอ้ยองเบบอก แต่...”
แต่อะไรวะ จียงเริ่มสงสัยทำไมต้องอ้ำอึ้งด้วยละ แล้วไอ้สี่คนที่เหลือก็มองหน้ากันประมาณว่า จะดีหรอ พูดไปจะดีหรอ
“คือ ฉันแต่งงานแล้ว ลูกของฉันอยู่กับพ่อแม่ฉัน”
….
ราวกับว่าแผลที่ไอ้หมอนี่มันเคยสร้างไว้ ที่แห้งและปิดเกือบจะสนิทไปแล้ว ถูกไอ้ซึงฮยอนเอามีดคมๆกรีดซ้ำๆลงไปอีกหลายที จนแผลเริ่มปริ เลือดค่อยๆซึมออกมา
จียงชาไปแทบจะทั้งตัวเลยเหอะ
“แล้วแม่เขาละ.. ฉันหมายถึง.... เมีย...นาย”
ไม่ว่าใครก็คงจะรู้สึกสินะว่าเสียงของฉันมันทั้งแห้งผากและขาดห้วง...
“ดาร่าเขาเสียไปตอนคลอดลูก เมื่อ 4 ปีที่แล้ว”
“ยิ้มหน่อยดิวะเมิง งานแต่งมึงนะเว้ย”
ยองเบทักเพื่อนขึ้น เขาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว ฉบับจำเป็นด้วยแหละ ไม่อยากคิดเลยว่าเจ้าสาวจะทำยังไงถ้ารู้เรื่องของเพื่อนเขา
“กูถูกบังคับ มึงก็รู้”
“มึง ก็ทำๆไปเหอะ ยังไงตระกูลมึงก็ต้องมีทายาทนะเว้ย”
“แต่กูรักจียง...”
เชี่ยเอ้ย เล่นเอากูไปไม่เป็นเลย
พอจะจำได้หรอกตอนที่มันไปขอให้เขาช่วยพูดกับพ่อเรื่องมันกับไอ้จีอะ จนพ่อมันยอมแล้วนะ แต่ไอ้จีนี่สิ เสือกหนีไปไหนไม่รู้ สุดท้ายพ่อมันจับแต่งงานกับผู้หญิงเฉยเลย แล้วจะไปขัดยังไงได้ละ ในเมื่อไอ้จีก็ไม่อยู่แล้ว เฮ้อ....
.
.
“พอได้แล้วมึง คืนส่งตัวนะเว้ย มึงอย่าแดกเหล้าเยอะยังงี้ดิวะ”
ยองเบปรามเพื่อน เมื่อไอ้กอริลล่านี่มันนั่งซัดเหล้าเข้าปากไม่หยุด
ก็รู้หรอกนะว่ามันรักไอ้จีอะ แล้วทำไมมึงไม่เคลียร์อะไรๆแต่แรกละวะ ไปบอกเลิกมันแบบนั้น พอแยกกันถึงรู้ว่าทำใจไม่ได้ อยู่ไม่ได้
อยู่ไม่ได้แล้วไง เดือดร้อนเขาต้องไปพูดกับพ่อมัน ดีแค่ไหนที่พ่อมันยอมเข้าใจ แต่ก็สายไปอยู่ดี เพราะไอ้จีดันไปอยู่ที่อื่นแล้ว ใช่..ไอ้จียงมันหนีไป..
“กูจาปาย..หา จียง..ง เอิ้กส์”
แล้วคืนนั้นซึงฮยอนก็เข้าใจว่าเจ้าสาวแสนสวยคนนั้นคือควอนจียง รู้สึกตัวอีกทีก็เช้าซะแล้ว..
สิ่งที่เขาทำลงไป เขาต้องรับผิดชอบ แม้จะเพราะเข้าใจผิดก็ตาม แต่จากนั้นมาเขาไม่เคยล่วงเกินดาร่าอีกเลยนะ
เขาไม่อยากทำผิดต่อจียง..
....เท่านี้ก็มากพอแล้ว....
….
แต่โชคก็เข้าข้างเขา เมื่อผลแห่งการกระทำในครั้งนั้น..ดาร่าตั้งท้องกับเขา และตระกูลเขาก็มีทายาทสืบทอด แต่โชคร้ายก็มาลงที่ดาร่า เธอเสียชีวิตหลังคลอด พ่อกับแม่ก็รับลูกของเขาไปเลี้ยง.. ส่วนเขาก็มีหน้าทีดูแลกิจการของครอบครัว....
ถ้าเป็นตอนนี้....จะกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้งได้ไหม..
ตอนนี้ก็สามสิบกว่ากันหมดแล้ว ลูกเขาก็มีแล้ว ถ้าเขาจะมีจียงละ .... ขอแค่จียงยอมเท่านั้น ไม่ว่าใคร เขาก็จะไม่ฟังอีกแล้ว
….
เพราะตั้งแต่ตอนนั้น ทรมานแค่ไหนที่ต้องหายใจโดยไม่มีจียงอยู่ข้างๆ
เจ็บปวดแค่ไหนที่ตื่นนอนแล้วหันมา..ไม่เจอจียงเหมือนเก่า
ปวดใจเท่าไรที่ก้าวเท้าเข้าผับพี่เบคกี้แล้วไม่เห็นจียงที่โต๊ะนั้น
น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลออกมา เมื่อรู้ว่าจียง..ไปแล้ว.. ไปไหนสักที่ ที่ไม่เขาไม่รู้
หยาดเหงื่อมากมายที่เกิดจากการตามหาจียงในทุกที่ๆเขารู้จัก ที่ๆคิดว่าจียงคงจะไป แต่ก็ไม่มี
ไม่มีสักที่.. ไม่ว่าที่ไหนก็หาจียงไม่เจอ
....
ตั้งแต่ได้เห็นหน้าจียงวันนี้ หัวใจของเขาเหมือนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ....
ในเมื่อจียงกลับมาแล้ว เขาจะทำทุกทางให้จียงกลับมาหาเขาให้ได้....
.
.
“เอ่อคือ พวกเรากลับก่อนนะฮะ”
หน่วยกล้าตายคังแดซองเป็นผู้เอ่ยขึ้น หลังจากความเงียบได้ปกคลุมไปทั่วอาณาเขต ก่อนจะรีบลุกออกไปตามด้วยซึงรีและยองเบ
จียงยังคงอึ้งกับข้อความที่ได้รับฟัง.. ดาร่า..ตายแล้ว ผู้หญิงคนนั้นอะนะ..
“จียง ..”
“อือ”
“แฟนเก่ามึงฝากบอกว่าขอโทษ..สำหรับทุกอย่าง”
“….” ฝากบอกมันด้วยว่ากูให้อภัยมันแล้ว
“มันบอกว่าเสียใจที่ไม่เคลียร์กับพ่อก่อนบอกเลิกมึง”
“ห๊ะ????”
“พ่อมันยอมรับมึงแล้ว…”
“ยอม?” ยอมให้คบกันงั้นหรอ ยอมให้อยู่ด้วยกันอย่างนั้นหรอ
“แต่มึงไปแล้ว มันเลยโดนจับแต่ง”
“แต่….” มึงทำเขาท้อง
“นั่นเพราะว่ามันนึกว่าเป็นมึง..”
“….” ตาเรียวจับจ้องไปที่ดวงตาคู่คมที่วูบไหว
“....”
“มันทำกูเจ็บ..มาก...ก”
“มันก็เจ็บไปไม่น้อยกว่ามึง”
กี่ครั้งกี่หน ที่ต้องเงยหน้ามองฟ้าให้น้ำตาไหลกลับเข้าไปที่เดิม
กี่ครั้งกี่หน ที่เขาแวะเวียนไปทุกๆที่ ที่คิดว่าคนตัวเล็กจะไป
....
“ไม่ว่าอยู่ไหน มันก็หลอกหลอนกูทุกที่”
“มันก็เหมือนกันแหละ”
ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไร เมื่อหลับตาลง ภาพที่ชัดเจนนั่น ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง
ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ภาพแห่งความสุข รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ฉันยังอยากสัมผัสทุกสิ่งของนาย
….
“เรื่องของกูกับมัน.. จบแล้ว”
“เรื่องของมึงกับไอ้ขี้คลาดนั่น...จบแล้ว”
“….….”
“แล้วถ้าเป็นฉัน .. ตอนนี้ละ..”
จียงเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะหลุบตาลงต่ำอีกครั้ง หัวสมองตีกันให้ยุ่งไปหมด....
เขาไม่อยากเจ็บอีกแล้ว ไม่อยากกลับไปเป็นแบบนั้นอีกแล้ว ไม่เอาแล้ว
เขาไม่อยากตื่นขึ้นมาแล้วต้องบอกตัวเองว่าทั้งหมดเป็นแค่ฝันร้าย
เขาไม่อยากจะยอมรับความจริงว่าเรา..เลิกกัน
“............”
ความเงียบเข้าครอบคลุมระหว่างเขาทั้งสองคน เครื่องดื่มแอลกอฮอล์แก้วแล้วแก้วเล่า ถูกผสม ยกดื่มจนหมดไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเมากันเลยสักนิด ถ้าถามว่าซึงฮยอนคิดอะไร ในหัวเขามีแค่คำว่าแห้ว แล้วตัดใจซะเท่านั้นแหละ
….
“พรุ่งนี้ฉันจะไปดูที่ตั้งร้าน”
“….” ห๊ะ? หมายความว่าจียงตกลงจะเปิดร้านกับเขางั้นหรอ แล้วเรื่องเราละ ถามได้ไหม.. แต่จียงเล่นเปลี่ยนเรื่องคุยแบบนี้....
จียงส่งยิ้มบางๆมาให้ ซึงฮยอนดูไม่ออกหรอกว่าสื่อถึงอะไร
“กี่โมง แล้วที่ไหน.. หมายถึงว่าจะให้ไปเจอกันที่ไหน”
“แล้วแต่นาย”
“นายพักที่ไหน”
“ก็ว่าจะย้ายออกคืนนี้แหละ แต่ไม่รู้คนแถวนี้จะยอมให้อยู่ด้วยไหม”
“….”
เป็นอีกครั้งที่จียงคิดว่ารอยยิ้มของหมอนี่เวลาดีใจสุดๆ มันก็น่าดูไปอีกแบบนะ
..
....
“อะไรนะ.. กลับมาแล้ว?? อ้อ.. เรื่องของมึง!! ฉันกับแม่แกแค่มีหลานก็พอใจแล้วเว้ย ....ห๊า??? จะให้มันเป็นแม่? ไอ้ลูกเวร~~~~”
....
..
จบเห๊ออออออออออ
GD holic Talk : อะไรนะ?? ภาษาแปลกๆ , ไม่สนุก
เลื่อนกลับไปดูชื่อผู้แต่งสิ เค้านู๋นานะคะ(ได้ยินเสียงแว่วๆ ว่า “ใครวะ??”)
คืออยากให้มันลงเอยกันให้ได้ไง (30กว่าก็เอา)
เป็นเรื่องแรกที่แต่งแบบไม่มีเอนซี (แค่เกือบเฉยๆอะนะ) ฝากด้วยจ้า
กราบขอโทษแฟนฟิคโต๋ด้วยนะคะ หากมันไม่สนุก (แต่ก็ยังอาจเอื้อมจะแต่งต่อของเขา)
ขอบคุณโต๋ด้วยที่จะช่วยลงให้ *โดดกอด จุ๊บซ้ายขวา หยิกแก้ม* ฮี่ๆ
P.helpz Talk : ต่อได้เนียนมาก!! (ฮา)
อาจจะคนละฟิลกับเรา แต่เนียนมากเลยอะพี่นา เนียนมาก!
ปล.สิ่งที่ไม่เหมือนคือเราไม่เคยแทนจียงว่าคนตัวเล็ก O_o เพราะจุดประสงค์แรกของฟิคนี้คือเมะชนเมะ (กร๊าก)
ปลล.โปรดมอบความรักให้พี่นาเหมือนที่มอบให้จียงด้วยนะคับ
ปลลล.(อีข้อบนเกี่ยวมั้ยเนี่ย)
#1 By TIITY♥ on 2009-09-08 18:29