Big Bang Fiction by P.helpz

Title: TRY
Status : Short Fiction , AU
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13

note : The story what never had ended , but now the last episope right here. No matter writtin style has changed (i dun know why) , it's also mine.

.

.

.

จะทำยังไงดี ถ้าแฟนเก่ามาขอคืนดี?

แฟนที่เป็นฝ่ายทิ้งเราไป

.

.

.

"เย็นนี้ว่างมั้ย....จะเลี้ยงข้าวเย็น"

"ไม่ว่าง"

"ทำไรอะ?"

"หายใจ"

ไม่รู้ จะกวนไปถึงไหน

จียงปฏิเสธความรักของเขาไปรอบนึงเมื่อวานนี้ ด้วยคำง่ายๆที่ว่า 'ไม่ล่ะ' หลังจากที่เขาขอคบเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของชีวิต แต่เป็นครั้งแรกหลังจากเราเลิกกัน อ่า ครั้งแรกหลังจากที่เขาบอกเลิกจียงก็ได้ โธ่

รัก คิดถึง ทนไม่ไหว ขอคืนดี ผิดอะไร

เห็นแก่ตัว?

อ่อ โดนด่าแบบนั้นบ่อยๆ

"วันเสาร์นี้ไปช็อปปิ้งกันมะ เดี๋ยวเลี้ยงทั้งวันเลยเอ้า"

เริ่มเดินเข้าไปในส่วนเคาท์เตอร์ร้านขายเสื้อผ้าของควอนจียง ส่วนเจ้าของร้านกำลังนั่งอยู่ในนั้น และเขาก็กำลังยืนปิดทางเข้าออก ไม่เอาดีกว่า เขากำลังเดินเข้าไปกอดจียงจากทางด้านหลัง ดูไม่ดีแบบนี้ จียงไม่ชอบแน่ แต่เขาชอบนี่

"ไม่เอา...ปล่อยน่า แกทำงานไม่ใช่รึไง"

"ถูกต้อง! แต่โดดได้ เพราะงั้นไปเดทกันนะ..." ทำเป็นออดอ้อนทั้งที่รู้ว่าใช้ไม่ค่อยจะได้ผล

"บอกว่าไม่เอา ไม่เข้าใจรึไงเนี่ย?"

"เดี๋ยวฉันไปรับที่ห้อง โอเค้?"

"ไอ้ลิงนี่ถ้าพูดจาไม่รู้เรื่องก็กลับไปทำงานเลยไป๊!!"

บ่ายสองกว่าแล้ว หมอนี่มาหาจียงตั้งแต่เที่ยง....แล้วมันก็ทำให้เด็กในร้านจียงจรลีออกไปอยู่ข้างนอกร้าน แล้วมันก็ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาในร้านด้วย แย่....จียงนึกสภาพเวลาซึงฮยอน 'ตื้อ' ใครสักคนแล้วมันก็ขนลุกขนพอง มันเกาะหนึบยิ่งกว่าปลิง หน้าด้านหน้าทน สะบัดยังไงก็ไม่หลุด มือนี่ก็เหมือนกัน กาวตรากอลิล่านี่มันแน่นยิ่งกว่ากาวตราช้าง จียงไม่ชอบที่ซึงฮยอนยังทำตัวเหมือนตอนที่เราคบกัน ไม่ชอบเลย

"ดีใจที่ตะโกนใส่ฉัน...ดีกว่าเมินใส่กันนะ"

อย่า...

"งั้นฉันจะเมิน"

"ได้ไม่นานหรอก"

"ไปทำงานเถอะ..."

"ขยัน ได้เกรดสี่แล้วจะให้รางวัลป้ะ?"

"ทำงานมีเกรดด้วยรึไง"

"เย็นจะมาหานะ รอด้วย ห้ามปิดร้าน"

จียงเริ่มเงียบลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นไม่พูดตอบกลับไป ไม่ได้ตั้งใจจะเมินจริงๆ แต่ไม่ชอบที่อีกคนมาพูดแบบนี้ด้วย มันเหมือนเดิมจนน่าโกรธ โกรธที่ว่าซึงฮยอนไม่คิดอะไรเลยว่าเขาจะรู้สึกยังไงในช่วงเวลาที่เขาไม่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ ไอ้หนึ่งเดือนนรกนั่น ก่อนที่ตัวเองจะมาขอคืนดี

"ไปละนะ งานเลิกแล้วถ้ายังไม่กินข้าวจะพาไปกิน"

"ไม่เห็นต้องมาเลย บริษัทอยู่ตั้งไกล" เป็นเสียงเบาหวิวที่ดังไปตอนที่อีกร่างกำลังเดินผ่านออกนอกประตูไป ผู้ชายตัวสูงในชุดสูททำงานอย่างดี ที่ซื้อมาจากร้านนี้นี่แหละ หยุดเดินแล้วหันมายิ้มให้ แน่นอน เป็นยิ้มที่จียงไม่ชอบเช่นกัน

"ตื้อ เท่า นั้น ครอง โลก"

.

.

.

"โห พวกมึงนี่...สุดๆเลยอะ เห็นกูเป็นศิลาณีรึไงห๊ะ!!"

"โอ้ยแม่ง อย่าตะโกนดิวะ!"

"สรุป มึงปฏิเสธมันไป แต่ยอมให้มันจีบมึงต่อเนี่ยนะ!?"

ก่อนหน้าไอ้จีโทรหาเขาสักห้านาที ทงยองเบเพิ่งวางสายเพื่อนสนิทอีกคนที่ชื่อชเวซึงฮยอนไป มันเพิ่งบอกเค้าว่า 'กูรุกจริงแล้วนะ' อะไรของมันไม่รู้เพื่อนคนนี้ เดี๋ยวรัก เดี๋ยวเลิก เดี๋ยวรักอีกรอบ ไอ้จียงก็เหมือนกัน รักเค้า อยากให้เค้ามาคืนดี พอมาขอคืนดีจริงๆ กลับไม่เอา ยังไม่พอนะ ยังยอมให้อีกคนจีบใหม่อีกรอบอีก พวกนี้มันบ้า

"อย่าพูดว่าจีบได้ปะ แสลงหูว่ะ เออ ทำไมอะ จะเอาคืน จะให้มันตื้อจนมันตายไปเลย ชาตินี้ทั้งชาติ"

"แล้วสุดท้ายมึงจะกลับไปคบมันมะ?"

"......."

"ไอ้จี ว่าไง"

"ไม่รู้ คิดดูก่อน"

"โว๊ะ คบๆไปปะ น่ารำคาญ พวกมึงทั้งคู่เลยเนี่ย"

ยองเบรู้ว่าจียงทั้งโกรธทั้งแค้นแล้วก็รักไปในเวลาเดียวกัน แต่ก็คงไม่ได้โกรธหนักหนาอะไรหรอก ไม่งั้นคงไม่ปล่อยให้ไอ้เทมป์ไปเสนอหน้าได้ทุกวัน เขาอุตส่าห์บิ๊วให้ไอ้เทมป์กลับไปจีบมันได้แล้ว จะบิ๊วให้ไอ้จีตอบตกลงอีกคนจะไปยากอะไร

"ไม่-เอา คราวที่แล้วมันยังทนจีบกูได้ตั้งหลายปี จีบอีกสักสองสามปีจะเป็นไร"

"แก่กันจะตายห่าแล้ว ถ้ามันเบื่อมึงขึ้นมาสักวันแล้วเลิกสนใจมึงนะ จะหัวเราะให้ฟันร่วง" ไม่มีวันนั้นหรอก แค่พูดเฉยๆ เผื่อไอ้จีมันจะกลัว แต่ปลายสายกลับเงียบนิ่งไปเฉยเลย เฮ้ ปกติจียงไม่ใช่คนที่จะมาคิดมากกับเรื่องแค่นี้  แต่คราวนี้อาจจะไม่ปกติ เสียงเบาที่ตอบกลับมาจากปลายสายทำให้ยองเบหัวเราะนิดหน่อย ยังไงเพื่อนเขาก็รักกันอยู่ดี

"ถ้ากูคบแล้ว มันจะบอกเลิกกูอีกมั้ยอะ..."

มันเจ็บนะ ใจจะขาด

.

.

.

.

มีคนบอกว่าหน้าฝนเป็นช่วงเวลาที่โรแมนติกน้อยกว่าหน้าหนาวนิดเดียว...จียงไม่เห็นว่ามันจะโรแมนติกตรงไหน โดยเฉพาะตอนที่ฟ้าตั้งเค้าครึ้มขนาดนี้ ฝนตกหนักแน่...อาจจะทั้งคืนก็ได้ งั้นไม่กลับห้องละวันนี้ นอนที่ร้านดีกว่า ให้เด็กในร้านกลับบ้านไปก่อนที่ฝนจะตก เดินไปซื้อข้าวกล่องสำเร็จรูป...กี่กล่องดี หนึ่งกล่องสำหรับข้าวเย็น หรือจะสองกล่อง อะ...เขาหมายถึง รวมข้าวเช้าด้วย

"กินน้ำอะไร ชามะนาวหรือชาเขียว"

เสียงทุ้มที่ดังมาทำเอาเผลอตอบไปอย่างเคยชิน

"ชาเขียว......เฮ้ย!"

"ฮึฮึฮึ"

ตามมาได้ไงเนี่ย แล้ว...มาถามคำถามแบบนั้น มันก็ต้องลืมตัวตอบไปเป็นธรรมดา ซึงฮยอนเดินไปหยิบชายี่ห้อโปรดมาถือไว้สองขวดแล้วแย่งกล่องข้าวในมือเขาไปถือ มันต้องเป็นแบบนี้ เป็นแบบนี้อยู่แล้ว ประจำ แล้วหมอนั่นก็จ่ายตังค์ มันรวย

"เลี้ยงเหรอ?"

"อื้อ ทำไมอะ"

"จะเอาหนม"

"ก็ไปหยิบมาดิ" พูดกลั้วหัวเราะจนได้ ช็อคโกแลตทุกยี่ห้อที่มีอยู่ในร้านนี้ถูกหอบมาวางตรงเคาท์เตอร์คิดเงิน ซึงฮยอนหันไปมอง ก็เจอสายตาหาเรื่องประมาณว่า'แค่นี้ให้ไม่ได้ใช่มะ'ส่งกลับมา ไม่รู้ว่าจียงคิดจะแกล้งเขา หรืออยากกินจริงๆ ตัวเองก็รู้ว่าของแค่นี้แกล้งอะไรเขาได้ที่ไหน

"โตแล้ว ยังกินแต่ช็อคโกแลตอีกนะ" ซึงฮยอนพูดตอนที่เรากำลังเดินอยู่ริมฟุตบาต ร้านจียงอยู่ตรงนั้น หัวมุมถนนไม่ไกลจากนี่เท่าไหร่ จียงดึงถุงขนมไปถือ ส่วนไอ้กล่องข้าวหนักๆ ก็ให้มันถือไป

"ช็อคโกแลต เลือกอายุด้วยรึไง?"

"มันไม่ดีต่อสุขภาพ ถ้ากินเยอะๆ"

"ใครจะแก่เหมือนแก"

ควรจะชินได้แล้ว ควรจะชินได้แล้ว จียงวิ่งไปทางร้านทันทีที่พูดจบเพราะฝนเริ่มลงเม็ด เพราะฝนกำลังตกหนัก ต้องหนักแน่ๆ มันตกลงมาห่าใหญ่ ถึงร้านแล้ว เกือบจะเปียก เสื้อผ้าชื้นๆนิดหน่อย ดีนะที่ตัดสินใจวิ่งเร็ว แต่อีกคนอ่ะดิ โง่หรือแก่เกินไปกันแน่ ไม่ยอมวิ่งมา ตัวเปียกหมดเลย

"อยากเล่นเอ็มวีรึไง ทำเป็นเดินตากฝน" เปียกหมดเลย ทั้งผม ทั้งเสื้อผ้า โชคดีที่หมอนี่ถอดสูทไปแล้วนะ ไม่งั้นจะโกรธที่เอาสูทเขาไปตากฝน

"ขี้เกียจวิ่งนี่ เดี๋ยวก็แห้ง"

"ข้าวเปียกหมด พื้นร้านฉันก็เปรอะ ออกไปเลยนะ อย่าเข้ามา"

"ล้อเล่นใช่มะ ห่วงฉันหน่อยเหอะ"

เดินเข้ามาทั้งที่เขาไม่ให้เข้าแท้ๆ พื้นสีขาวเลอะดินหมดเลย ถุงข้าวถูกส่งให้อีกคนก่อนจะเดินเข้าไปห้องด้านในของร้านอย่างไม่ขออนุญาติ แต่ถึงจียงจะด่าไปมันก็ไม่สนใจหรอก เดินไปหยิบผ้าขนหนูของเขามาใช้เองเฉยเลย นี่พวกเขา กลับมาคบกันแล้วเหรอ ยังสักหน่อย ทำไมถึงทำตัวแบบนี้

"ทีหลังห้ามเข้าไปข้างในนะ"

"ทำไมอะ"

"ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย เอาสิทธิ์มาจากไหน"

พูดว่าเจ็บเลยดีมะ เพราะจียงทำตัวเหมือนปกติแล้ว เลยนึกว่าพวกเราจะคืนดีกัน เร็วๆนี้ คืนนี้ หรืออาจจะเย็นนี้ แต่การพูดจาห่างเหินแบบนั้น เจ็บเถอะ ซึงฮยอนเคยมีสิทธิ์นะ ทั้งหมดเลย อยากเข้าไปก็เข้าไป อยากค้างก็ค้าง อยากกอดก็จะกอด อยากจูบก็จูบ

"งั้นก็เป็นสิ" มือใหญ่หยุดการเช็ดผมไว้แค่นั้น เอื้อมมือทั้งสองข้างมาจับใบหน้าเขา เย็นเฉียบเลยแฮะ ร่างจียงถูกดันไปชิดผนังอย่างไม่ได้ต่อต้านอะไร จะทำอะไรน่ะ จูบเหรอ...ตอนนี้...อย่าน่า เอาหน้าออกไปดีกว่า "นี่จียง จริงจังนะ ฉันขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมา ...คืนดีกันเหอะ"

".........."

".........." บอกว่าอย่าจูบไง ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ทำไมถึงได้เป็นคนแบบนี้นะ

"ง่ายไปปะ"

"งั้นต้องทำยังไงถึงจะหายโกรธอะ"

จียงเบือนหน้าหลบสันจมูกและริมฝีปากที่คอนเทียวไล้เทียวจูบอยู่อย่างนี้ "ไม่รู้ ยังไม่ได้คิด"

"ให้ทำอะไรก็ได้ ขอแค่กลับมารักกันนะ นะ นะ จียง"

"พอเหอะ ฉันหิวข้าวแล้ว" ทำท่าจะสะบัดให้หลุดจากการจับกุมทั้งหมดทั้งมวล แต่มีเหรอซึงฮยอนจะปล่อยไป ยอมเขาขนาดนี้แล้ว ยอมให้จูบ ยอมให้สัมผัส รู้ว่ารักกันขนาดนี้แล้ว เอาให้จบไปเลยได้มั้ย คืนดีกันสักที อึดอัด อึดอัดที่ต้องเป็นแบบนี้ เป็นอะไรไม่รู้ที่เหมือนคนบ้าขึ้นทุกวัน

"แกบอกฉันเองว่ารักฉันนี่ ฉันก็รักเหมือนกันอะ แกถามฉันว่าแล้วไงต่อ ฉันก็มาขอโทษแล้ว จะเอาอะไรอีก บอกมาเลยดีกว่า"

อย่าทำน้ำเสียงรำคาญใส่แบบนี้ อย่าทำ ฟันกัดกันดังกึก แววตาจากนิ่งเฉยเปลี่ยนเป็นติดลบทันทีที่สบกัน แน่นอนว่าซึงฮยอนต้องรับรู้ได้ถึงได้ลูบแก้มเขาไปมาแบบนี้ ขอโทษรึไง อย่ามาขอโทษด้วยวิธีแบบนี้

"จะเอาอะไรอีกงั้นเหรอ...ไม่เอา ไม่ต้องให้ ไม่ต้องการ"

"โอ๊ย...ขอโทษๆๆ แค่หมายถึงอยากให้ทำอะไรถึงจะหายโกรธแค่นั้นเอง"

"ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำ! คำตอบยังเหมือนเดิม ไม่"

หงุดหงิดจนแทบบ้า โมโหจนแทบประสาทเสีย คนเรา เวลาความรู้สึกน้อยใจเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนมันล้นเต็มอกแล้วในที่สุดมันก็จะไหลทะลักออกมาแบบนี้ เขา...แย่ที่สุด อะไรกัน เขาสงบใจไปนานแล้ว เขาหยุดมันได้แล้วแท้ๆ เพราะแบบนี้ไงเลยไม่อยากเจอกัน เจอกันแล้วต้องรู้สึกแบบนี้ ความรัก ช่วยอะไรได้บ้าง ถ้าไปด้วยกันไม่ได้ ทำไมตอนนี้ถึงได้คิดว่าไปด้วยกันไม่ได้นะ แต่ก่อนไม่เห็นเคยคิดแบบนี้เลย

"ปล่อยก่อนได้มั้ย จะกินข้าว แกจะกินก็ไป...ไปเช็ดหัวให้เสร็จก่อน"

มือใหญ่ที่ใบหน้าลดลงเหมือนจะหมดแรง เขาก็หมดแรง

กินข้าวเหรอ จะกินได้ยังไง น้ำตาท่วมหน้าแบบนี้

อีกคนทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นข้างๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ พอจะรู้ว่ากำลังหงุดหงิด แต่ไม่รู้ว่าหงุดหงิดตัวเองหรือหงุดหงิดจียงกันแน่ ส่วนจียงยังคงยืนอยู่ที่เดิม ยกมือปาดน้ำตาบนหน้าทิ้ง สูดหายใจเข้าลึกๆอย่างที่เค้าบอกกันว่าจะช่วยได้ ....ช่วยได้ที่ไหนล่ะ ลืมไปว่าออกซิเจนก็เป็นแค่มีดดีๆนี่เอง เจ็บไปทั้งร่างเลย นี่เขากำลังทำอะไรอยู่

คนสองคนที่รักกัน มีเหตุผลอะไรที่จะไม่คบกัน

คำตอบก็คือ 'รู้ว่าสักวันต้องเลิก' เลิกอีกครั้ง เพราะไม่อยากรับรู้ความรู้สึกตอนเลิก เลยไม่คบ เป็นคำแก้ตัวที่ดูดีพอมั้ย กลัวเจ็บเหรอ ไม่กลัวหรอก เจ็บมาตลอดซะขนาดนี้ แต่มันเข็ดมากกว่า เวลาใจจะขาด

"ฉันไม่น่าบอกเลิกแกเลย เราไม่น่าเลิกกัน ไม่ควรจะเลิกกันตั้งแต่แรก"

เพิ่งจะคิดได้รึไง ไอ้โง่ซึงฮยอน

.

.

.

"จียง งานเยอะปะ สั่งตัดชุดสูทหน่อยดิ สีขาว ไปงานแต่งงาน"

"งานแต่งงานใครอะ"

"แกกับฉันมั้ง แหม ไม่รู้ รู้แต่ต้องไป ตัดให้หน่อยนะ นะ"

"รอสักชาติละกัน งานฉันล้นดาว"

ซึงฮยอนกลับมาพยายามคุยจียงอีกครั้ง หลักจากที่เราเข้าหน้ากันไม่ติดไปเป็นชั่วโมง ต่างคนต่างไปนั่งสงบสติอารมณ์ ซึงฮยอนนั่งอยู่ข้างนอก ส่วนเขาเข้าไปนั่งด้านใน บอกได้เลยว่าตอนนี้ เรามีช่องว่างระหว่างกันมาก  มากซะจนจียงคิดว่ามันไม่มีทางเชื่อมหากันได้อีกแล้ว ไม่สามารถจะคุยกันได้อย่างสนิทใจ ซึงฮยอนจะพูดอะไรก็กลัวแต่จะทำให้เขารู้สึกแย่

"โหย อะไร คนกันเองรีบทำให้หน่อยไม่ได้รึไง ฉันใช้เดือนหน้านะ!"

"หนวกหู เอาแบบสำเร็จรูปไม่ได้รึไง นั่นอะ ราวด้านหลังแก"

"ไม่เอาอะ! จะเอาแบบที่แกออกแบบให้ฉันดิ ให้ฉันอะ ไม่ไช่ให้ใครก็ได้"

ทำเป็นแสดงความสำคัญ หมอนี่

"เออ ราวนั้นแหละ หยิบๆไปเหอะสักชุด คนกันเองก็น่าจะเห็นใจหน่อยว่าไม่มีเวลาโว้ย!"

"ไซส์มันได้ที่ไหนเล่า มันไม่พอดี ไม่ชอบอะ"

"พอดีน่า ทุกชุดแหละ ไปลองๆ แล้วอยู่เงียบๆได้มะ"

ร้านนี้ทั้งร้าน เสื้อผ้าผู้ชายทุกชุด ก็ออกแบบให้มันหมดนั่นแหละ ทั้งหมดเลย ทำไม ไม่ต้องมองกันแบบนั้น ผิดอะไรที่หลายครั้งในชีวิตจะออกแบบเสื้อผ้าให้แฟนตัวเอง ซึงฮยอนรู้เรื่องนี้ไหมน่ะเหรอ ไม่รู้มัน โง่ดักดานขนาดนั้น ห้องแถวสี่เหลี่ยมเงียบลงทันทีที่ซึงฮยอนแบกชุดเข้าไปด้านใน มีแต่เสียงฝนตก ไม่รู้จะตกอีกนานมั้ย อย่าบอกนะว่าจะตกทั้งคืน แล้วหมอนั่นล่ะ

"ทาด๊า!!" นึกถึงก็เสนอหน้ามา แล้วนั่นอะไร ใส่ชุดอะไร นั่นมันสูทสำหรับเจ้าบ่าว ไอ้บ้านี่ซนเกินไปแล้ว อุตส่าห์แยกฝั่งไว้แล้วแท้ๆ "พอดีจริงๆด้วยอะ ด่าฉันอ้วนไม่ได้แล้วนะ"

"ทำไมไม่ใส่ชุดธรรมดา นี่แกจะไปงานแต่งงานคนอื่นหรืองานแต่งงานตัวเองเนี่ย" กะหล่อกว่าเจ้าบ่าวเลยใช่มะ

"เออน่า ก็ชุดนี้สวยนี่หว่า แล้วแกว่าไง ดูดีมั้ย?"

"อยู่แล้ว ก็ฉันออกแบบ"

"ฉันหมายถึงดูดีบนตัวฉันมั้ย วะ ไอ้นี่"

"เออดูดี แกเคยดูแย่ด้วยรึไงคุณชาย"

"เอาชุดนี้ได้มะ"

เดินมาใกล้ตัวอีกแล้ว นี่เค้าเรียกว่าหาเรื่องเข้าหาเขาชัดๆ เข้าใจว่าพยายามจะตามตื้ออีกรอบให้เขาตอบตกลงคบให้ได้ แต่ก็นั่นแหละ จียง ไม่พร้อมที่จะสบตาซึงฮยอนอีกครั้ง ไม่ว่าจะเหตุผลไหน

"ไม่ได้ เอาชุดอื่น ชุดนี้มันชุดแต่งงาน"

"ก็ฉันชอบนี่! แต่งงานก็แต่งงานสิ"

แต่งงาน ว่าไปแล้ว หมอนี่จะแต่งสักอายุเท่าไหร่นะ ตอนนั้นชุดจะยังใส่ได้ไหม แล้วเจ้าสาวหน้าตาจะเป็นยังไง เดี๋ยวจะตัดชุดเจ้าสาวให้ฟรีเลยถ้ามันแต่งจริงๆ ส่วนเขาน่ะเหรอ เหอ รอไปก่อน ผู้หญิงดีๆ ที่ใช่ยังไม่มา

"........"

"จียง อย่าเหม่อซี คิดอะไรอยู่ ว่าไง เมื่อกี้ฉันขอแกแต่งงาน?"

"......." อะไรของมัน สายตาสบกันอีกรอบ ยิ้มกดลงที่มุมปากคนข้างหน้า ยังยิ้มได้ ดีนะที่ซึงฮยอนยังยิ้มได้บ้าง เขาสิ ไม่ได้เลย ไม่ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

"ถ้าสมมตินะสมมติ เจ้าบ่าวไม่ต้องเป็นผู้ชาย เจ้าสาวไม่ต้องเป็นผู้หญิง แกจะแต่งกับฉันมั้ยอะ"

"คิดดูก่อน"

"ทำไมต้องคิด ตอบตกลงดิ! คนแต่งงานด้วยหล่อ นิสัยดี มีตังค์ใช้ เพอร์เฟคอย่างฉันหาไม่ได้แล้วนะ"

"เกลื่อนไป"

"ไม่เกลื่อนซะหน่อย! คนที่รักแกเหมือนที่ฉันรัก ไม่มีหรอก"

แล้วนี่มานั่งอะไรตรงพื้นข้างเก้าอี้ ผีเข้ารึไง พูดจาเลี่ยนๆซะจนอยากจะอ้วก ถามจริง เคยพูดแบบนั้นใส่กันด้วยเหรอ? มันบอกว่าไม่มีหรอกคนที่รักเขาเหมือนที่มันรัก เชื่อ คนที่รักเขาพร้อมกับทำให้เขาเจ็บไปได้พร้อมๆกันแบบนี้ไม่มีแล้ว

"จะทำอะไรก็รีบทำ ฉันมีงาน" พูดแบบนี้เพราะมือสองข้างที่ถูกคนที่นั่งคุกเข่าบนพื้นดึงไปเกาะกุม

"ชเวซึงฮยอน นายสัญญามั้ยว่าจะรักและดูแลควอนจียงไปตลอดชีวิต"

"........." อะไรอีก

"ครับ ผมสัญญา" กระแอมไออีกที "แล้วควอนจียง นายสัญญามั้ยว่าจะรักและดูแลชเวซึงฮยอนไปตลอดชีวิต?"

".....เป็นบ้าอะไร?"

"โหย! หมดอารมณ์เลยอะ เล่นตามหน่อยดิคนเข้าอุตส่าห์ง้อ นี่อายนะเนี่ยขอบอก!"

ฮะ...ขำว่ะ แกล้งทำเป็นพิธีแต่งงานเหรอ ชเวซึงฮยอน แกอายุเท่าไหร่กันแน่เนี่ย ได้ข่าวว่าจะยี่สิบหกอยู่ปลายปีนี้แล้ว มืออุ่นเลื่อนมาจับที่หน้าเขาอีกครั้ง ปลายนิ้วที่ไล้ไปตามริมฝีปาก

"ยิ้มอีก...ยิ้มมากกว่านี้สิจียง นี่ ฉันไม่เห็นมันมานานมากแล้วนะ"

"อือ"

"ขอโทษอะ...จริงๆ ขอโทษที่ทำให้เจ็บ ยังเจ็บอยู่มั้ย ไปหาหมอดีกว่า ขอโทษที่บอกเลิก ขอโทษที่ทำให้เราต้องเป็นบ้ากันทั้งคู่แบบนี้"

เพราะน้ำตามันจะไหล ไม่รู้เพราะเหตุผลไหน เลยโน้มตัวซบหน้าลงบนบ่าของอีกคน สูทใหม่ด้วย เปียกแน่เลย แต่ช่างเถอะ

"เลิกกันเพราะอะไรนะ พ่อสั่งเหรอ เปล่าหรอก ฉันบอกเลิกเองแหละ เพราะคิดว่าสักวันต้องเลิก เพราะคิดว่าเรากำลังอยู่ตัว เพราะคิดว่าเราจะเป็นเหมือนเดิมกับไอ้แค่ตัดคำว่าแฟนออกไป เป็นเหมือนก่อนเราคบกันก็ยังดี แต่ไม่ใช่เลยว่ะ ไม่ได้เลย ทำไม่ได้"

"หยุดพูดซะทีได้ไหม"

"ไม่พูดแล้วจะเข้าใจกันมั้ย"

"เข้าใจ... พอแล้ว อยู่เงียบๆซักนาที"

"........."

แขนเรียวเล็กยกขึ้นเบาๆ วางไปที่บ่าของอีกคน ขอบคุณที่ยอมเงียบ ไม่งั้นจียงต้องเป็นบ้าอีกแน่ หัวใจเขาเต้นรัวเร็วขึ้นมาตั้งแต่เมื่อประมาณสักสองนาทีก่อน มันเต้นแรงขึ้นมาซะเฉยๆ แล้วก็ยังไม่หยุดเลย ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

"จียง ดีกันนะ..."

ขอลองอีกสักครั้ง

"......."

"........"

"....กอดหน่อย อยากกอด"

Fin

เห้อ จบเหอะ 5555+ ซีรีย์เพื่อนรักนี่มันจะยาวไปไหน นี่จริงๆยังต่อได้อีกนะเนี่ย (มันบ้าไง) แต่พอเหอะ กร๊ากกกก จริงๆถ้าเราไม่ติดเร่งงานไก่ อาจจะยัดสามตอนนี้ลงไปในเล่มด้วยก็ได้จริงๆนะ ยังไงไว้ชาติหน้า เอ้ย โอกาสหน้านะคับ

จู่ๆสำนวนเราก็เปลี่ยนไป อย่าตกใจ ไม่มีอะไร เรายังปกติดีค่ะ กร๊าก มันเปลี่ยนเองเฉยๆ ตอนนี้เป็นตอนที่ ยัดทั้งโรแมนติก(?) ดราม่า(??) เคล้าน้ำตา(มีตรง?) แล้วก็ตัดจบในสไตล์น่าถีบเหมือนเดิม แต่เข้าใจว่าทุกคนชินแล้ว กากกกกก

ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้นะคับ จริงๆตอนพิเศษ 3 ตอนนี้พยายามทำให้เป็นแบบตอนเดียวจบ เป็น SFแต่ละเรื่องๆไป แต่ในความรู้สึกเราคือ มันก็ต่อกันอยู่ดีว่ะ แอร๊ จุดประสงค์จริงๆคืออยากให้ใครก็ได้ที่อาจจะหลงมาเจอตอนใดตอนนึง แล้วนั่งอ่าน แล้วเข้าใจได้ (ซึ่งก็ 555555+)

เจอกันใหม่คราวหน้า ปิ๊งๆ ฟิคยาวอาจจะไม่มีเพราะติดเอ็นไก่จริงๆ แต่ SF ค่อยว่ากัน ปิ๊งๆๆๆๆๆๆ *-*
จุ้บๆๆๆๆดุ้บๆๆๆๆๆๆ

ปล.ตอนสุดท้ายละ ขอเม้นมันส์ๆได้แมะ ยาวๆ เยื้อยๆ ช๊อบบ