Big Bang Fiction by P.helpz

"จียง"

"......"

"ควอนจียง"

"อือออออออออ..."

"ไม่ไปทำงานใช่มั้ย เออดี...."

"เฮ้ยไปดิ!!" คนข้างๆตัวลุกพรวดขึ้นนั่งทันทีน้ำเสียงตกใจ ซึงฮยอนนอนคว่ำหลับตาอยู่ แต่รู้สึกได้ และก็รู้ด้วยว่าจียงกำลังทำหน้าบิดหน้าเบี้ยว ก็แฮงค์อะดิจะมีไร ก็เมื่อวานไปดื่มกับพี่เบคกี้หนักไปหน่อย แล้วก็เป็นแบบนี้ทุกที หมอนี่ตื่นเองไม่เป็นหรอก

น้ำหนักตัวของจียงที่ทับลงมาทำให้ซึงฮยอนลืมตาขึ้นถึงได้เห็นว่าจียงกำลังนอนฟุบลงไปบนหลังเขาอีกรอบเพราะทนไม่ไหว

"ไปอาบน้ำดิ เดี๋ยวไปส่งที่ร้าน"

"ไม่ไปละ ขี้เกียจอะ งืออ" โดดงานง่ายเป็นบ้า อยากจะหยุดก็หยุดขึ้นมาซะอย่างนั้น "โอ๊ย ปวดหัว ไอ้เทมป์ หยิบเสื้อมาดิ๊ บ็อกเซอร์ด้วย วะ...เอาบ็อกฉันสิวะ นี่ ลืมตาก่อนได้มั้ย"

"แก้ผ้าอยู่ลืมตาเดี๋ยวก็ได้มีเรื่อง"

"ไอ้หื่น งั้นหุบปากเน่าๆไปเลยนะ"

จียงใส่เสื้อผ้าด้วยหน้าตางัวเงีย อะไรนะ ทำไมถึงไม่ใส่เสื้อผ้ากันน่ะเรอะ ถามทำไมเรื่องแบบนี้ แหม ถ้าเขาตอบว่าเมื่อคืนนั่งเป่ายิ้งฉุบแก้ผ้ากันอยู่แล้วจะเชื่อมั้ย โธ่เว้ย จียงที่หงุดหงิดเพราะถูกปลุกยืนขึ้นเต็มความสูงบนเตียงแล้วเดินเหยียบหลังของอีกคนเพื่อไปลงอีกฝั่งของเตียง เสียงร้องโอดโอยทำให้จียงเดินกลับมาถีบมันอีกรอบ

"ฉันลืมไปว่าฉันต้องทำงาน เพราะฉะนั้นฉันต้องเข้าร้าน ...ไปส่งหน่อย" จียงพูดทั้งที่กำลังแปรงฟัน มือก็จิกหัวซึงฮยอนไปด้วย ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ

"ทำอะไรหนักหนา พนักงานก็เฝ้าร้านได้ หยุดสักวันได้ปะ"

"ไม่ได้ เออ มีเรื่องจะคุยกับแกด้วย"

"อะไรอะ..."

"ไปเดินแบบให้หน่อยดิ มีงานแฟชั่นโชว์เดือนหน้า"

"ไม่เอาอะ แกก็รู้ว่าฉันไม่ชอบ" พูดแล้วมุดหน้าลงไปในผ้าห่มหนาๆ จียงกำลังไม่พอใจอย่างแรง ไอ้บ้านี่ปฏิเสธแบบไม่คิดเลย ไม่แม้แต่จะคิดเลย ไอ้เวรเอ๊ย กระโดดเตะมันไปอีกที

"เอ้อดี ฉันหาคนอื่นก็ได้ แล้วห้ามมาเหวี่ยงใส่ทีหลังนะ"

"เออ เอาเหอะ ตามสบาย"

-*- หงุดหงิดว้อย

"จำไว้เลยนะ คนเค้าอุตส่าห์ออกแบบเสื้อผ้าให้ตัว แต่ก็แล้งน้ำใจ"

ซึงฮยอนลดผ้าห่มลงมามองจียงที่กำลังทำหน้าหงิก

"งานอะไรอะ..."

เจ๋งเป้ง จียงยิ้มกว้างกับความสำเร็จ นั่งยองๆลงข้างเตียง "แฟชั่นหน้าหนาว ฉันออกแบบชุดนึง เดินให้หน่อยดิ" มือขาวเขย่าแขนเขาอย่างออดอ้อน ออดอ้อนเหรอ เหอะ จียงมันแชมป์แอกติ้งในเรื่องแบบนี้

"ไม่ค่อยว่างหรอก ดูงานก่อนได้มั้ย"

"เรื่องมาก!" ฟาดเพี๊ยะลงบนต้นแขนอย่างแรง เสื้อผ้าก็ไม่ใส่ ขอให้เป็นปอดบวมตายไปเลย!

"ก็สมมติถ้าเกิดฉันเดินแล้วมีแมวมองมาติดต่อไปเดินงานอื่นทำไงอะ แย่เลยนะ ฉันต้องดูงานบริษัทนะเว้ย"

"ไอ้สะตอ! หลงตัวเอง แก่จะตายแล้วใครจะเอา ไม่เดินก็ไม่ต้องเดิน โกรธเว้ย!"

ทั้งที่เสื้อผ้าเขาดูดีที่สุดมันตัวมันแท้ๆ ไอ้เทมป์โคตรใจร้ายเลย งือ

ซึงฮยอนมองจียงที่เดินซึมเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแล้วรู้สึกผิดเลยนะเนี่ย อะไรอะ! ยี่สิบห้าปีที่ผ่านมาคิดว่าคนอย่างชเวซึงฮยอนจะไม่เคยมีโอกาสทำอะไรแบบนั้นรึไง เขาหน้าตาดีนะเว้ย เออ จริงๆ แต่เพราะไม่ชอบเลยปัดโอกาสนั้นทิ้งไปหมด ไอ้เดินหล่อให้เป็นจุดสนใจอะชอบ แต่ไม่ชอบทำเป็นการเป็นงานเข้าใจมะ  แล้วจียงมางอนกันแบบนี้ทำไมเนี่ย หมอนั่นก็รู้ดีแท้ๆ

ควอนจียง เป็นบุคคลที่ รักนะแต่ไม่แสดงออก โกรธนะแต่แสดงออก... คือรู้แล้วว่าโกรธ แต่ไม่ต้องแสดงชัดขนาดนี้ได้มั้ย หมอนั่นอยู่บนรถโดยไม่พูดไม่จาสักคำตลอดทางจากคอนโดถึงร้าน ซึงฮยอนพยายามชวนคุย แต่ก็นึกไม่ออกว่าจะชวนคุยเรื่องอะไรดีอีก

"โกรธอะไรนักหนาเนี่ย เดี๋ยวแวะซื้อติมให้กิน"

"ไม่เอา ไม่อยากกิน หนาวจะตาย"

"เดี๋ยวอยู่ร้านเป็นเพื่อนทั้งวันเลยก็ได้ วันนี้ฉันหยุด" จริงๆระยะนี้ไม่ค่อยมีวันหยุดหรอก แต่เอางานมาทำที่ร้านจียงก็ได้ถ้าจะทำให้หมอนี่หายโกรธ

"ไม่ต้องเลย ไปไหนก็ไป"

"หนอย ไล่เลยนะ งอนไร้สาระอีกละ อย่าชวนทะเลาะด้วยเรื่องแบบนี้ได้มั้ย ฉันสัญญาว่าจะไม่โกรธถึงแม้ว่านายจะออกแบบเสื้อผ้าให้คนอื่น จริงๆ สัญญาเลยเอ้า"

"......"

"นี่ ควอนจียง"

"...หิว"

จียงพูดแค่นั้นแล้วลงจากรถไป ไม่ได้ประโยคเป็นคำสั่ง ไม่ได้เป็นประโยคขอร้อง เป็นการเปรยคำคุณศัพท์ออกมาเฉยๆ เบื่อเวลาจียงโกรธ ดูไม่ออกว่าโกรธมากหรือน้อยขนาดไหนเพราะไม่ยอมพูดยอมจา แต่พูดออกมาแบบนี้นั้นหมายความว่า มื้อเช้าจากร้านแถวนี้สามารถง้อมันได้

"สีเทาสวยกว่า"

"ดำ

"เทา"

"ฉันชอบดำ"

"ก็ฉันชอบเทา หน้าหนาวผู้ชายที่ดีมักจะเลือกเสื้อผ้าสีเทาแกรู้มะ?" ...ทฤษฏีอะไรของมัน

"ฉันก็เป็นผู้ชายที่ดีฉันยังเลือกสีดำเลย"

"ก็แกมันเพศที่สี่"

สีไม้สีดำถูกดึงออกจากมือจียง ซึงฮยอนหยิบสีเทา ขึ้นมาแล้วระบายลงไปในแบบเสื้อผ้าที่ร่างไว้อย่างไม่ขออนุญาติเจ้าของ จียงเบ้หน้า ทีแบบนี้ล่ะอยากจะออกความเห็น ยังโกรธอยู่บอกไว้ก่อน โจ๊กง้อเขาไม่สำเร็จเพราะรสชาติไม่ได้เรื่อง

"ไม่ต้องยุ่งเลย ตัวเองก็ไม่ได้ใส่แท้ๆ"

"คนเค้าอุตส่าห์ออกความเห็น ฟังซะบ้าง ฉันน่ะผู้ชายส่วนใหญ่ แกน่ะผู้ชายส่วนน้อย"

"อะไรวะ ทำงานของแกไปเหอะ" ยุ่งจริงๆไอ้บ้านี่

"แล้วหายงอนยังเนี่ย"

"ไม่ได้งอน แต่กำลังนั่งคิดว่าจะเอาใครเป็นนายแบบดี" ทุกครั้งที่จียงพูดแบบนี้ บอกได้เลยว่าเป็นทุกครั้งที่ซึงฮยอนชอบแหย่ไปว่า 'ก็ฉันไง' ตลอดเลย ทีตอนนี้ล่ะไม่พูด

"....ฉันไม่รู้จักวงการนายแบบซะด้วยสิ แต่ช่วยติดต่อให้ได้นะ เรื่องเส้นสายไม่น่าจะยาก" เอาใจเข้าไป เอาใจเข้าไปอีก

"คิมฮยอนจุงเป็นไง..." เป็นคำพูดลอยๆเฉยๆของจียงที่ทำเอาอีกคนตาโตละจากแล็ปท็อปตรงหน้าหันมามอง

"ไม่เอา ไม่เห็นเหมาะเลย!" ทำไมจะไม่เหมาะ คิมฮยอนจุง ดูดีมีชาติกูล ผิวก็ขาว โธ่เอ๊ย แค่หน้าไม่เลวเหมือนแกแค่นั้นเอง

"แล้วใครเหมาะ?"

"ไม่รู้...โหย จียง อย่าเอาหน้าตาดีมากดิ.."

ไหนบอกว่าจะไม่โกรธไง ไอ้เทมป์เป็นงี้ทุกที คิดว่าเขาจะชอบผู้ชายทุกคนรึไงเนี่ย หึงไร้สาระ คิดได้แบบนั้นจียงก็หัวเราะออกมา "หน้าตาไม่ดีได้ไง เสื้อผ้าฉันเสียหมดดิ ก็มีเงินจ้าง จะทำไม?"

ก็ไม่ทำไมหรอก....เซ็งเลย ซึงฮยอนเบนหน้าบึ้งๆกลับมาที่แล็ปท็อปตัวเองต่อ หมดอารมณ์ทำงานเลย จียงมันชอบกวน กวนประสาทให้เขาประสาทกินทุกวันๆ รู้ว่าเขาไม่ชอบก็ชอบจะทำนัก

โธ่เอ๊ย เดินแบบงั้นเหรอ กะไอ้แค่เดินแบบ มันจะไปหายากอะไร ยามห้างเขาหน้าตาดีหุ่นสมาร์ทก็มีเยอะแยะ!

...

"เอาล่ะ ฮยอนจุงนี่แหละเวิร์คสุด...เทมป์ แกติดต่อให้หน่อยดิ"

"โอเคๆ! เดิน ให้ ก็ ได้! ไม่ต้องหานายแบบแล้ว ฉัน!-เดิน!-เอง!"

ฉลาดนักนะ ฉลาดเป็นกรด รู้จุดอ่อนซึงฮยอนตลอด คนฉลาดยกมือขึ้นตบแปะๆอย่างชื่นชมตัวเองที่สามารถจัดการกับซึงฮยอนสำเร็จ ปากบางคลี่ยิ้มกว้าง ชอบนะ ยิ้มแบบนี้ แต่หมั่นไส้มากกว่า สุดท้ายแล้วก็พับแล็ปท็อปลง ดึงสีไม้ออกจากมือของไอ้ตัวดี แล้วจับมือข้อมือฉุดให้ลุกขึ้น

"ไปไหนอีกอะ?"

"หิว หาไรกินกัน"

"จะหิวอะไรนักหนาวะเพิ่งสิบเอ็ดโมง! ห้ามกิน! ถ้าใส่ชุดฉันไม่สวยทำไงอะ!"

"ไม่หรอกๆ ไปหาไรกินกัน กินติมๆๆ"

"ไม่ได้ นั่งลงทำงาน ฉันมีงานอีกเยอะที่ต้องทำวันนี้นะไอ้คุณชเวซึงฮยอน"

"ฉันก็มี แต่เห็นหน้าแกแล้วทำงานไม่ลงอะ อยากกินติม กินกันนนนนนนนน"

ในที่สุดร่างของจียงก็ถูกดึงไปข้างนอกร้านตามแรงของไอ้ครึ่งคนครึ่งลิง โธ่เว้ย เมื่อไหร่หมอนี่จะทำตัวเป็นผู้ชายอายุยี่สิบห้าสักที ยี่สิบห้าจวนจะยี่สิบหกอยู่ในไม่กี่วันนี้แล้วด้วยซ้ำ

.

.

.

"ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกว่าต้องเดินวันที่ 4 !?"

เบื่อชะมัดกับการถูกโกรธ

นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของซึงฮยอนตั้งแต่วันที่ 1 พ.ย. โอเค จียงเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องน่าโกรธที่วันเดินแบบตรงกับวันที่ 4  ใช่ มันเป็นวันเกิดไอ้บ้านั่น ปกติถ้าไม่ไปดื่มกับพวกพี่เบคกี้ ก็หาดินเนอร์อร่อยๆสักร้าน แต่ปีนี้ ปีที่มันอายุครบยี่สิบหกปี เราจะฉลองกันที่แคทวอร์ค.... ทำไงได้เล่า จนถึงตอนนี้วันที่ 4 ไอ้บ้าเทมป์มันไม่คุยกับจียงมาสามวันแล้ว

ไม่ใช่ไม่หงุดหงิดนะขอบอก

จียงกลับมานอนที่คอนโดของตัวเองที่ห่างจากของซึงฮยอนประมาณสามชั้นถ้วนในตึกเดียวกัน ซึงฮยอนไม่ได้ไล่เขาออกมาหรอก แต่เป็นเขาเองที่พอรู้ว่าอีกคนโกรธก็ไม่อยากไปคุยด้วย ไม่มีแม้แต่โทรศัพท์หรือเมสเซส หมอนั่นโกรธเขาจริงจังสุดๆเลยอะ ไม่มาส่งที่ร้านด้วย แย่ชะมัด ปกติเวลาเขาโกรธซึงฮยอนจะเป็นฝ่ายตามง้อ แต่เวลาซึงฮยอนโกรธมันก็เป็นปกติที่จียงจะไม่ไปง้อหรอก เรื่องอะไรจะเสียฟอร์ม... และนั่นทำให้พวกเขาทะเลาะกันอย่างจริงจังเลย

ยังไงก็ตาม ขอบคุณที่ซึงฮยอนยังเป็นงานอยู่ ซึงฮยอนมาถึงสถานที่ที่ต้องเดินแบบตรงเวลาที่นัด หน้าตายังคงนิ่งกึ่งบึ้งตึง เห็นไม่ค่อยบ่อยหรอกทำหน้าทำตาแบบนี้

"ชุดไหน?" เสียงทุ้มใหญ่ที่ไม่ได้ยินสามวันดังออกมาท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กจอแจของนางแบบ นายแบบ สไตลิสต์ คนอื่น จียงเบ้ปาก หยิ่งนักใช่มั้ย... น่าเบื่อชะมัด เขาดึงชุดสีเทาแบบที่เขาได้ออกแบบไว้แล้วซึงฮยอนบอกว่าอยากได้สีนี้ออกมาแล้วส่งให้ ตอนรับไป ไม่ยอมสบตากันด้วยซ้ำ...เออ โกรธเข้าไป

"ไม่ต้องรีบก็ได้ เดินเป็นคนสุดท้าย" จียงพูดตอนเดินตามซึงฮยอนที่กำลังรีบไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อหลังเวที ร่างสูงชะงักก่อนจะค่อยๆลดความเร็วลง

"......"

"...น่าเบื่อว่ะ... สนุกนักใช่มั้ยที่โกรธกันวันนี้?"

"......"

"สนุกนักก็ทำต่อไปเหอะ... มานี่ แต่งหน้าก่อน อย่าเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้า" จียงรู้สึกถึงข้อมือซึงฮยอนที่กระตุกตอนเขาจับ "...จับนิดจับหน่อยก็ไม่ได้ใช่มั้ย?"

"เปล่า"

"นี่ เทมป์ วันนี้ฉันเหนื่อยพอแล้ว จะงอนน่ะไม่ว่า แต่ให้มีลิมิตหน่อย เข้าใจว่าโกรธที่ต้องมาทำงานวันเกิดตัวเอง แต่จบงานนี้ค่อยไปฉลองก็ยังไม่สายหรอกน่า แกแต่งหน้าไปแล้วค่อยเปลี่ยนชุด ถ้าเห็นหน้าฉันแล้วหน้าบึ้งขนาดนี้ โอเค...จะออกไปข้างนอกให้ หวังว่าจะสบายใจขึ้น"

เป็นประโยคที่ยาวที่สุดเท่าที่จียงจะข่มใจพูดออกไปได้โดยไม่ตวาดใส่ มันน่าหงุดหงิดขนาดไหนเวลาไอ้เทมป์เงียบ เวลาเขาเงียบน่ะเป็นเรื่องปกติ แต่ไอ้นี่มันไม่ใช่

หน้าคมกรอกตาไปมา "แค่อยากให้แกง้อ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา"

"...ทั้งๆที่รู้ว่าฉันไม่ง้ออย่างนั้นเหรอ"

"ก็ฉันเบื่อเป็นฝ่ายวิ่งตามนี่ แกเคยวิ่งตามฉันมั้ย?"

"อย่าเพิ่งชวนทะเลาะตอนนี้....ได้โปรด" จียงกดไหล่ซึงฮยอนลงนั่งบนเก้าอี้ พี่ช่างแต่งหน้ารอเราคุยกันนานแล้ว จังหวะที่พี่เค้าหันไปด้านหลัง ก้มลงพูดข้างหูว่าพอถึงคิวก็แค่เดินออกไป เดินให้ตรงจังหวะเพลง...จบคำพูดเมื่อริมฝีปากแตะข้างแก้มอีกคนเบาๆ

นิ้วเรียวยาวยกขึ้นลูบตอนที่จียงเดินออกไปแล้ว ...ยังไม่หายโกรธหรอกนะ

"น้องซึงฮยอน ตอนเดินจริงอย่างยิ้มแบบนี้นะคะ"

"อ่า...ครับ"

.

.

เสียงเพลงดังอึกทึกไม่หยุดมาร่วมชั่วโมงแล้ว เป็นชั่วโมงเหมือนกันที่ซึงฮยอนนั่งกร่อยอยู่คนเดียวหลังเวที รู้งี้หายโกรธก็ดีหรอก มีจียงมานั่งคุยนั่งด่ากันยังจะดีซะกว่าอีก เสียเวลาไปเปล่าๆชะมัด นายแบบนางแบบไม่รู้กี่สิบคนเดินเข้าเดินออกเวที หลายคนที่เดินหลายรอบ แต่ซึงฮยอนเดินเป็นคนสุดท้าย รู้แค่นี้แหละ ไม่อยากรับรู้ด้วยว่าชื่องานอะไร เฮ้อ....
จนสุดท้ายแล้วเข็มสั้นบนนาฬิกาติดผนังชี้เวลาเป็นสองทุ่ม ซึงฮยอนลุกขึ้นยืนเต็มตัวตอนที่มีคนมาบอกว่าถึงคิวแล้ว

หน้านิ่งเข้าไว้ หน้านิ่งเข้าไว้ นึกถึงตอนจียงใจร้าย นึกถึงตอนจียงใจร้าย เราโกรธ เราโกรธ ท่องเข้าไปชเวซึงฮยอน ถามเขาว่าตื่นเต้นมั้ย... มันก็ไม่หรอก ออกจะเซ็งๆมากกว่า จียงอยู่ไหนกันแน่เนี่ย...

รองเท้าหนังที่ก้าวออกสู่พรมแคทวอร์คสีเทา ทันทีที่ซึงฮยอนก้าวเดินเข้าไปถึงกึ่งกลางเวที เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มก็หยุดลง ภาพเพียงเสี้ยวเดียวที่เห็นว่าที่นั่งรอบๆฮอลล์ไม่เห็นมีคนอยู่สักคนเดียวก่อนที่ไฟจะดับลง อ้าว... พอซึงฮยอนหันกลับไปมองในหลังเวทีก็ยิ่งแปลกใจที่ทุกคนยังทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ เห?

"Happy Birthday to you... Happy Birthday to you... Happy Birthday , Happy Birthday , Happy Birthday to you...นี่ ไอ้ทึ่ม เมื่อไหร่จะเดินมา ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้เดินตามจังหวะเพลงน่ะ??"

ภาพที่ซึงฮยอนเห็นในแสงเทียนเล็กๆ ไม่กี่เล่มนั่นคือจียงที่ยืนอยู่ตรงปลายสุดแคทวอร์คพร้อมกับเค้กที่วางอยู่บนพรม

เอ่อ...ไปไม่เป็นเลย

"มาสักทีดิ เดี๋ยวเทียนดับก่อนนะ"

รองเท้ากระทบพรมน่ะไม่มีเสียง ได้ยินแต่เสียงเสียดสีของเสื้อผ้าก่อนที่ซึงฮยอนจะมาหยุดนั่งลงก่อนถึงเค้ก "ทำอะไรของนายน่ะ ควอนจียง" พูดงี้ แต่หน้าน่ะยิ้มแก้มแทบแตกแล้ว

"เซอร์ไพรซ์~~"

"หน้าตานายดูไม่ออกเลยนะว่าชอบทำอะไรแบบนี้"

"ช่างเถอะน่า เป่าเทียนเร็วๆมันจะดับอยู่แล้ว!...ขอพรด้วย"

เฮ้อ...ซึงฮยอนมองไปรอบๆ เอาจริงๆเลยนะ ในนี้มีแค่เขากับจียงจริงๆน่ะเหรอ... พอซึงฮยอนเป่าเทียนดับทั้งหมด ก็ได้ยินเสียงตบมือแปะๆ ดังออกมาจากความมืดสลัวๆที่พอจะมองเห็นหน้ากัน ถ้าถามเขาว่าคนอย่างเขาที่มีทุกอย่างพร้อมไปหมด มีครอบครัวที่ดี มีฐานะ มีหน้ามีตา มีอนาคต แถมยังมีแฟนที่ดีขนาดนี้ จะขอพรอะไรให้ตัวเองในวันเกิดอายุยี่สิบหก

'ขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไป'

"สรุปแล้วแกหลอกให้ฉันมาเดินอะไรกันแน่?"

"แฟชั่นโชว์มันจบไปก่อนที่แกจะออกมาแล้วไอ้งั่ง... ฉันรู้ว่าคนโง่ๆอย่างแกไม่สนใจอะไรหรอก"

"แล้วไหนแกบอกว่าแกได้โควต้าชุดนึงคือชุดที่ฉันใส่อยู่ไง แล้วไม่โชว์แบบนี้เค้าไม่ว่าเหรอ"

"โง่...โดนหลอก...ฉันออกแบบสี่ห้าชุดต่างหาก เดินไปหมดแล้วด้วย ส่วนชุดแกก็ชุดแกสิ....อือ ของขวัญวันเกิด"

คุยในที่มืดๆแบบนี้ไม่ดีเลย ชักจะปวดตาแล้วซึงฮยอนว่า ก็อยากเห็นหน้าจียงชัดๆนี่นา

"ขอบใจ...ฉันชอบนะ" ปากจะชิดกันขนาดนี้ ถ้าอ้างกับจียงว่ามองไม่เห็น ไม่ได้ตั้งใจ มันจะเชื่อมั้ยเนี่ย

"ดีแล้ว มีความสุขมากๆนะ ร่างกายแข็งแรง โตแล้วนะแก ขยันทำงานนะ เลิกกินติมได้แล้ว รู้เปล่า"

"อือ"

"ฉันรักแกมาก"

"อือ"

"อือนี่รู้เรื่องมั้ยเนี่ย..." ร้อนชะมัด มาหายใจรดกันทำไม

"อือ รู้สิ นี่ จูบทีดิ นะ นะ"

"ขอทำไม....."

ความหวานติดลิ้นที่กระทั่งกินเค้กหมดก้อนแล้วก็ยังสู้ไม่ได้เลย

.

.

.

.

.

เช้าแล้ว

ชเวซึงฮยอนลืมตาขึ้นมาหลังจากกลับมาอยู่เกาหลีเป็นสัปดาห์ที่สอง

วันนี้เป็นวันเกิดอายุ 28 ปีของเขา

พระเจ้า เชื่อถือได้แค่ไหน

ในเมื่อคำขอที่ว่า 'ขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไป' ไม่เห็นเป็นจริงเลย

TBC

(มัน TBC แล้ว กรูอีโมมากๆขอบอก!!)

มาแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพื่อน2! มาจริงอิงฟิค แบบว่าอยู่ๆก็อยากแต่งขึ้นมา T-T อ่านกันต่อไปนะ! อย่าเพิ่งเบื่อนะ! เรายังไม่เบื่อเลยอะ! จริงๆตอนนี้จะเป็นฟิค HBD อีเทม แต่ว่ามันเชื่อมกันได้พอดีเลยเอาเป็นบทนำไปซะเลย โย่ว (บทนำหร่ะไรยาวมั่กๆ)

คิดถึงทุกคนเลย อยากแต่งฟิค อยากอัพฟิค อยากอ่านเม้น พยายามจะอีโมมากๆจะได้แต่งฟิคได้มากๆ 55555+ อย่าลืมเม้นกันน้าาาาาาาาาาาา จุบุๆๆๆ

ปล.เด็กเอ็นท์แน่หรือกรู......