[OS] When your kitten gets sick

posted on 20 Oct 2013 00:42 by pphelpz-bbfic in dog, Oneshot
 
Title: When your kitten gets sick
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon] 
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก...
 

Author's note : ฉลองพี่ท็อปคัมแบ็คสู่สังคมค่ะ

 อนึ่ง ช่วงนี้ exteen ค่อนข้างโคม่า เข้าได้บ้างไม่ได้บ้าง เลยไปสร้างบลอคสำรองไว้
http://pphelpz.blog.fc2.com/ คือที่นี่นะคะ ชือจำง่ายๆเหมือนบลอคเก่าเรา ก็จะเริ่มโพสตั้งแต่ตอนปัจจุบัน
(ส่วนตอนเก่าๆนั้นจำนวนค่อนข้างมหาศาลมาก จึงคิดอยู่ว่าจะเอาไปลงดีป่าว 5555)
ถ้าใครเข้า exteen ไม่ได้ในครั้งถัดๆไป ก็ไปอ่านที่บลอคนั้นก็ได้นะคะ 
 

kitten.jpg


.

.





ฝนตกปรอยๆ อยู่ข้างนอกร้าน 


จียงจึ๊ปากอย่างขัดใจ เขาไม่ได้เอาร่มมา อากาศแบบนี้มันคงจะโรแมนติกดีถ้าได้อยู่กับคนที่รัก อ้อนให้มันหาอะไรอุ่นๆ ให้กิน แล้วก็ดูหนังเรื่องโปรดจนหลับไป 


แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่วันนี้


"ีจียง..." เสียงอ่อนระโหยโรยแรงดังลอดมาตามสาย ฟังผ่านโทรศัพท์ยังรู้เลยว่าตอแหล จียงเหลือบมองแก้วน้ำปั่นที่วางบนโต๊ะมาแล้วหนึ่งชั่วโมงถ้วน 


"ตกลงจะมาหรือไม่มา ไม่ต้องอ้อมค้อม" 


"ฉันรอคุยโปรเจคกับอาจารย์อยู่ ยังไม่ถึงคิวเลยอ่ะ"


"จะมาหรือไม่มา" ทำไมต้องตอบไม่ตรงคำถามด้วยวะ ถ้าไม่มาก็ตอบมาเลยว่าไม่มา การมานั่งรอเก้อที่ร้านแบบนี้มันน่าหงุดหงิดทุกครั้ง คราวนี้เขาพยายามที่จะไม่ชวนทะเลาะเหมือนครั้งก่อนๆ 


"โอเค ไปไม่ได้แหงๆ แกกลับไปรอที่ห้องเลย เดี๋ยวคืนนี้จะกลับไปหาพร้อมพิซซ่าถาดใหญ่"


"….."


"นะ?" 


"อือ"


"อย่าเงียบแบบนี้ดิ งอนเหรอ"


"ถ้าตอบว่างอนแล้วจะมาอยู่ตรงหน้ามั้ยล่ะ" 


"จียง ฉันขอโทษ ไม่ได้ไปตามนัดอีกแล้ว นี่รู้สึกผิดจริงๆนะ"


"งอนโว๊ย มาง้อด้วย" 


"ถ้าพูดอีกครั้งนึงจะไปหาตอนนี้เลยจริงๆ"


"ไม่ต้องมาเลยไอ้บ้า คุยกับอาจารย์ไปเหอะ"


"ห้ามหนีกลับบ้านด้วยนะ ไกลอ่ะ กว่าจะไปถึง"


"ไม่มีสิทธิ์ต่อรอง!!"


จียงลุกขึ้นไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์ พุทโธ พุทโธ เขาจะไม่โกรธไอ้ซึงฮยอนด้วยเรื่องแค่นี้ สาบานเลย แต่พอถูกทิ้งให้รอเก้อแบบนี้แล้วอยากกลับไปนอนที่ห้องเร็วๆ ชะมัด


.

.

.


"จียง …มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ เฮ้... นี่เป็นไข้เหรอเนี่ย?"


ร่างเล็กนอนซุกอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างกับแมว มันคงจะน่ารักกว่านี้ ถ้าซึงฮยอนไม่ได้รู้สึกว่าตัวมันร้อนผิดปกติ เมื่อคืนกว่าเขาจะกลับมาจียงก็หลับไปแล้ว แถมวันนี้มีเรียนเช้าก็ไม่ตื่นอีก เขาเขย่าตัวมันอีกที จียงงอแงไม่ยอมตื่น แต่สุดท้ายก็ลุกขึ้นนั่ง


"อือ… ปวดหัวอ่ะ เมื่อคืนโดนฝน"


ยอมนั่งหลับตาให้เขาเอามือแตะหน้าแตะคออย่างว่าง่ายเขียว 


"ตากฝน?"


"ถูกทิ้งด้วย ต้องอยู่คนเดียวในคืนฝนตก เลยป่วยที่หัวใจ"


ดูมันพูดจา จะให้รู้สึกผิดจนตายไปเลยให้ได้ใช่มะ ช่วงหลังๆ นี่ซึงฮยอนมีเรื่องให้คิดเยอะไปหมดโดยเฉพาะเรื่องเรียน ไปตามนัดไม่ได้หลายครั้ง ถูกจียงงอนก็บ่อย เรื่องนั้นเขาไม่ห่วงเท่าไหร่ แต่เขารู้ว่าการรอเก้อมันน่าหงุดหงิด และก็ไม่อยากให้จียงต้องไปรอเก้อแบบนั้นบ่อยๆ 


"ซื้อพิซซ่ามาให้อยู่ในตู้เย็น"


"ไม่กินโว๊ยยยย เจ็บคอ!!"


เจ็บคอก็อย่างตะโกนสิ จียงทิ้งตัวนอนอีกรอบ หลับตาทั้งที่คิ้วเรียวขมวดยุ่ง 


"ปวดหัว?"


"อือ" 


"ไม่ไปเรียนใช่มั้ย"


"…อือ"


"งั้น…ฉันไปเรียนนะ พิซซ่าอยู่ในตู้เย็น"


"อือๆๆ"


ซึงฮยอนยกผ้านวมขึ้นไปห่มให้จนถึงคอ จียงไม่ค่อยป่วยหรอก แต่พอป่วยแล้วงอแงที่หนึ่งเลย ถึงจะทำตัวเหมือนไม่เป็นอะไรก็เถอะ เขากดนิ้วไปที่หัวคิ้วเรียวนั่นให้มันคลายขมวดออกก่อนจะเดินออกจากห้องไป 



.


.


.



เสียงประตูเปิด เสียงถอดร้องเท้า เสียงถุงพลาสติกกระทบกัน ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ


ฝ่ามือร้อนแนบเข้าที่แก้มเลื่อนลงไปลำคอทำให้จียงสะดุ้งลืมตา 


"เฮ้…"


"ซื้อยากับโจ๊กมาให้ ห้ามบ่นว่าเจ็บคออีกนะ" 


เสียงที่คุ้นเคย กับภาพคนที่เพิ่งออกจากห้องไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง


"ไหนบอกไปเรียนไง ฉันยังไม่ทันหลับสนิทเลย"


"เห็นจียงจึ๊ปากทีเดียวก็รู้แล้วว่าไม่อยากอยู่คนเดียว"


"…..แล้ว" กลั้นยิ้มยากชะมัด "…จะโดดเรียนเหรอไง"


"ช่างสิ แกยังโดดเลย...ลุกขึ้นมากินข้าวกินยาก่อนมา"


ซึงฮยอนเทโจ๊กเจ้าประจำใส่ชามนำมาเสิร์ฟถึงบนเตียง พร้อมกับของตัวเองในมือพร้อมกับนั่งที่ข้างเตียง จียงรับมาแล้วนั่งจ้องหน้าอีกคนอยู่เป็นนาที 


"ควอนจียงนี่ช่างมีแฟนที่ประเสริฐเลิศเลอเพอร์เฟคจริงๆว่ะ"


"ประชดปะเนี่ย... เมื่อวานเพิ่งเบี้ยวนัดเอง อย่าทำให้รู้สึกผิดดิ" 


"ถ้าเมื่อกี้แกไม่กลับมานะ ฉันวางแผนจะงอนสักสามวัน แล้วก็คงนอนน้ำตาไหลอยู่บนเตียง"


ซึงฮยอ