[OS] When your kitten gets sick

posted on 20 Oct 2013 00:42 by pphelpz-bbfic  in dog, Oneshot
 
Title: When your kitten gets sick
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon] 
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก...
 

Author's note : ฉลองพี่ท็อปคัมแบ็คสู่สังคมค่ะ

 อนึ่ง ช่วงนี้ exteen ค่อนข้างโคม่า เข้าได้บ้างไม่ได้บ้าง เลยไปสร้างบลอคสำรองไว้
http://pphelpz.blog.fc2.com/ คือที่นี่นะคะ ชือจำง่ายๆเหมือนบลอคเก่าเรา ก็จะเริ่มโพสตั้งแต่ตอนปัจจุบัน
(ส่วนตอนเก่าๆนั้นจำนวนค่อนข้างมหาศาลมาก จึงคิดอยู่ว่าจะเอาไปลงดีป่าว 5555)
ถ้าใครเข้า exteen ไม่ได้ในครั้งถัดๆไป ก็ไปอ่านที่บลอคนั้นก็ได้นะคะ 
 

kitten.jpg


.

.





ฝนตกปรอยๆ อยู่ข้างนอกร้าน 


จียงจึ๊ปากอย่างขัดใจ เขาไม่ได้เอาร่มมา อากาศแบบนี้มันคงจะโรแมนติกดีถ้าได้อยู่กับคนที่รัก อ้อนให้มันหาอะไรอุ่นๆ ให้กิน แล้วก็ดูหนังเรื่องโปรดจนหลับไป 


แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่วันนี้


"ีจียง..." เสียงอ่อนระโหยโรยแรงดังลอดมาตามสาย ฟังผ่านโทรศัพท์ยังรู้เลยว่าตอแหล จียงเหลือบมองแก้วน้ำปั่นที่วางบนโต๊ะมาแล้วหนึ่งชั่วโมงถ้วน 


"ตกลงจะมาหรือไม่มา ไม่ต้องอ้อมค้อม" 


"ฉันรอคุยโปรเจคกับอาจารย์อยู่ ยังไม่ถึงคิวเลยอ่ะ"


"จะมาหรือไม่มา" ทำไมต้องตอบไม่ตรงคำถามด้วยวะ ถ้าไม่มาก็ตอบมาเลยว่าไม่มา การมานั่งรอเก้อที่ร้านแบบนี้มันน่าหงุดหงิดทุกครั้ง คราวนี้เขาพยายามที่จะไม่ชวนทะเลาะเหมือนครั้งก่อนๆ 


"โอเค ไปไม่ได้แหงๆ แกกลับไปรอที่ห้องเลย เดี๋ยวคืนนี้จะกลับไปหาพร้อมพิซซ่าถาดใหญ่"


"….."


"นะ?" 


"อือ"


"อย่าเงียบแบบนี้ดิ งอนเหรอ"


"ถ้าตอบว่างอนแล้วจะมาอยู่ตรงหน้ามั้ยล่ะ" 


"จียง ฉันขอโทษ ไม่ได้ไปตามนัดอีกแล้ว นี่รู้สึกผิดจริงๆนะ"


"งอนโว๊ย มาง้อด้วย" 


"ถ้าพูดอีกครั้งนึงจะไปหาตอนนี้เลยจริงๆ"


"ไม่ต้องมาเลยไอ้บ้า คุยกับอาจารย์ไปเหอะ"


"ห้ามหนีกลับบ้านด้วยนะ ไกลอ่ะ กว่าจะไปถึง"


"ไม่มีสิทธิ์ต่อรอง!!"


จียงลุกขึ้นไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์ พุทโธ พุทโธ เขาจะไม่โกรธไอ้ซึงฮยอนด้วยเรื่องแค่นี้ สาบานเลย แต่พอถูกทิ้งให้รอเก้อแบบนี้แล้วอยากกลับไปนอนที่ห้องเร็วๆ ชะมัด


.

.

.


"จียง …มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ เฮ้... นี่เป็นไข้เหรอเนี่ย?"


ร่างเล็กนอนซุกอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างกับแมว มันคงจะน่ารักกว่านี้ ถ้าซึงฮยอนไม่ได้รู้สึกว่าตัวมันร้อนผิดปกติ เมื่อคืนกว่าเขาจะกลับมาจียงก็หลับไปแล้ว แถมวันนี้มีเรียนเช้าก็ไม่ตื่นอีก เขาเขย่าตัวมันอีกที จียงงอแงไม่ยอมตื่น แต่สุดท้ายก็ลุกขึ้นนั่ง


"อือ… ปวดหัวอ่ะ เมื่อคืนโดนฝน"


ยอมนั่งหลับตาให้เขาเอามือแตะหน้าแตะคออย่างว่าง่ายเขียว 


"ตากฝน?"


"ถูกทิ้งด้วย ต้องอยู่คนเดียวในคืนฝนตก เลยป่วยที่หัวใจ"


ดูมันพูดจา จะให้รู้สึกผิดจนตายไปเลยให้ได้ใช่มะ ช่วงหลังๆ นี่ซึงฮยอนมีเรื่องให้คิดเยอะไปหมดโดยเฉพาะเรื่องเรียน ไปตามนัดไม่ได้หลายครั้ง ถูกจียงงอนก็บ่อย เรื่องนั้นเขาไม่ห่วงเท่าไหร่ แต่เขารู้ว่าการรอเก้อมันน่าหงุดหงิด และก็ไม่อยากให้จียงต้องไปรอเก้อแบบนั้นบ่อยๆ 


"ซื้อพิซซ่ามาให้อยู่ในตู้เย็น"


"ไม่กินโว๊ยยยย เจ็บคอ!!"


เจ็บคอก็อย่างตะโกนสิ จียงทิ้งตัวนอนอีกรอบ หลับตาทั้งที่คิ้วเรียวขมวดยุ่ง 


"ปวดหัว?"


"อือ" 


"ไม่ไปเรียนใช่มั้ย"


"…อือ"


"งั้น…ฉันไปเรียนนะ พิซซ่าอยู่ในตู้เย็น"


"อือๆๆ"


ซึงฮยอนยกผ้านวมขึ้นไปห่มให้จนถึงคอ จียงไม่ค่อยป่วยหรอก แต่พอป่วยแล้วงอแงที่หนึ่งเลย ถึงจะทำตัวเหมือนไม่เป็นอะไรก็เถอะ เขากดนิ้วไปที่หัวคิ้วเรียวนั่นให้มันคลายขมวดออกก่อนจะเดินออกจากห้องไป 



.


.


.



เสียงประตูเปิด เสียงถอดร้องเท้า เสียงถุงพลาสติกกระทบกัน ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ


ฝ่ามือร้อนแนบเข้าที่แก้มเลื่อนลงไปลำคอทำให้จียงสะดุ้งลืมตา 


"เฮ้…"


"ซื้อยากับโจ๊กมาให้ ห้ามบ่นว่าเจ็บคออีกนะ" 


เสียงที่คุ้นเคย กับภาพคนที่เพิ่งออกจากห้องไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง


"ไหนบอกไปเรียนไง ฉันยังไม่ทันหลับสนิทเลย"


"เห็นจียงจึ๊ปากทีเดียวก็รู้แล้วว่าไม่อยากอยู่คนเดียว"


"…..แล้ว" กลั้นยิ้มยากชะมัด "…จะโดดเรียนเหรอไง"


"ช่างสิ แกยังโดดเลย...ลุกขึ้นมากินข้าวกินยาก่อนมา"


ซึงฮยอนเทโจ๊กเจ้าประจำใส่ชามนำมาเสิร์ฟถึงบนเตียง พร้อมกับของตัวเองในมือพร้อมกับนั่งที่ข้างเตียง จียงรับมาแล้วนั่งจ้องหน้าอีกคนอยู่เป็นนาที 


"ควอนจียงนี่ช่างมีแฟนที่ประเสริฐเลิศเลอเพอร์เฟคจริงๆว่ะ"


"ประชดปะเนี่ย... เมื่อวานเพิ่งเบี้ยวนัดเอง อย่าทำให้รู้สึกผิดดิ" 


"ถ้าเมื่อกี้แกไม่กลับมานะ ฉันวางแผนจะงอนสักสามวัน แล้วก็คงนอนน้ำตาไหลอยู่บนเตียง"


ซึงฮยอนผลักหัวมันไปทีนึงข้อหาพูดเพ้อเจ้อ ดูก็รู้ว่าไม่ได้ป่วยหนักอะไรมากมายถ้ามีแรงมาพูดกวนประสาทได้ขนาดนี้ แต่การที่หมอนี่บอกว่าตากฝนกลับห้องเมื่อคืนเพราะเขาไม่ได้ไปตามนัดมันก็ทำให้หงุดหงิดในใจเป็นบ้า


ชามโจ๊กถูกส่งคืนมาทั้งเหลืออยู่เกือบครึ่ง


"กินให้หมด ผอมจะตายอยู่แล้ว"


"เจ็บคอๆๆๆๆๆ"


เยี่ยม ควอนจียงที่เย่อหยิ่งและเย็นชาของเขาจะกลายเป็นเด็กแปดขวบถ้าเป็นไข้ เรื่องนี้เขาเคยเจอมาแล้ว รับมือลำบากชะมัดเลย ถ้าไม่เอาใจก็จะไม่เลิกดื้อ แต่ถ้าเอาใจมากๆ มันก็จะยิ่งเอาแต่ใจไปเรื่อยๆ


จียงยอมกินอีกสองคำ กินยา แล้วก็นอนลงอีกรอบ ตอนที่ซึงฮยอนกำลังจะลุกไปเก็บจาน มือเรียวยื่นมาจับชายเสื้อเขาไว้ แล้วมองตรงมาอย่างไม่พูดอะไรสักคำ 


จากนั้นเราทั้งคู่ก็นอนก่ายกันอยู่บนเตียง 


"ติดไข้แน่"


"ป่วยการเมืองแบบนี้ฉันไม่กลัวหรอก"


"ฉันป่วยจริงๆ โว๊ย แค่กแค่ก"


ขนาดป่วยยังทำให้เขายิ้มได้เลย 


"นอนซะ"


"ตื่นมาแกจะหายไปรึเปล่า"


"อ่านนิยายมากไปปะเนี่ย"


"ถ้ามีเรียนบ่ายก็ไปเหอะ"


จียงหลับตาลง ยอมให้เขาลูบผมไปเรื่อยๆ ไม่ปัดออกสักนิด แถมยังขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีก ใต้ผ้าห่มผืมหนา มือเล็กเลื่อนเข้ามาควานหาบางอย่างจนเขาคว้าเอาไว้ถึงได้หยุด นิ้วเรียวเลื่อนไล้แผ่วเบาบนฝ่ามือเขาในความมืดใต้ผืนผ้า ชวนให้จับแน่นขึ้นกว่าเดิม และพอเขาจะจับ นิ้วเล็กก็เลื่อนออกไปอีก สัมผัสเหล่านี้ทำเอาเขาแทบจะคลั่ง คนอย่างหมอนี่ อ้อนดีๆ พูดจาหวานๆ คงไม่เป็น แต่การทำแบบนี้...มัน......แล้วใครเขาจะอยากลุกออกไปเรียนกัน...


"3 ปีแล้ว"


"อะไร"


"ตั้งแต่เมื่อคืน ฉันจำได้น่า วันที่แกตอบตกลงคบกัน"


จียงลืมตาขึ้นมามอง ดวงตาสีน้ำตาลใสแจ๋วทำให้นึกถึงวันนั้นชะมัด ถึงคืนนั้นจะไม่ใช่จูบแรกของเรา แต่จียงวันนั้นก็โคตรจะน่ารักเลย 


"จำได้ก็ยังกล้าผิดนัดอีก"


"กำลังไถ่บาปอยู่นี่ไง..."


"ห่วยชะมัด..." 


แล้วก็หลับตาไปอีกครั้ง ซึงฮยอนยิ้มในใจ แน่นอนว่าไม่มีใครเหมือนเมื่อสามปีก่อนหรอกไม่ว่าจะเป็นเขาหรือหมอนี่ แต่จียงคนนี้ก็น่ารักเหมือนกัน เขาเขยิบตัวเข้าไปใกล้อีก ค่อยๆ กดจูบไปตั้งแต่หน้าผาก คิ้ว เปลือกตา จมูก แก้ม จนมันขึ้นสี แต่เจ้าของก็ยังไม่ยอมลืมตาสักที บ่นงึมงำว่าเดี๋ยวติดไข้ และไอ้อาการกลั้นยิ้มจนต้องกัดปากไว้แบบนี้ไม่ต่างจากเมื่อสามปีที่แล้วเลย


"ปีนี้จะดูแลให้ดีกว่าเดิม สาบานเลย" 


เขาพูดเบาๆ ที่ข้างหูด้วยเสียงแบบที่ใช้เมื่อไหร่ก็ทำให้เจ้านี่เขินได้ทุกที จนอีกคนต้องยกมือขึ้นมาปิดหู หน้าแดงก่ำนี่น่ารักเป็นบ้า ทำให้ต้องหัวเราะเบาๆอย่างอดไม่ได้


ยกมือขึ้นลูบผมสีอ่อนไปเรื่อยๆ จนสังเกตเห็นลมหายใจที่สม่ำเสมอ ถึงได้ตัดสินใจลุกออกจากเตียง ตอนนั้นเองคนบนเตียงก็ยกมือขึ้นคว้าชายเสื้อเขาไว้อีกรอบ 


"ยังไม่นอนอีกเหรอเนี่ย"


จียงลืมตาขึ้นมาเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ เขาชักจะมั่นใจว่ามันป่วยการเมืองจริงๆ ดวงตาสีน้ำตาลใสนั่นจ้องเขากลับมาตาปริบๆ


"ไหนบอกว่าให้ไปเรียนตอนบ่ายได้ไง"


ชายเสื้อเขาถูกจับแน่นกว่าเดิมเป็นคำตอบ ให้ตายเหอะ...ดูมันสิว่าขี้อ้อนขนาดไหน


"นับหนึ่งถึงสาม ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะไม่ไปไหนละจริงๆ"



"…."


"หนึ่ง"


"…."


"สอง"


"…."


กำลังจะอ้าปากนับสาม มือเล็กก็ปล่อย ทิ้งตัวลงนอนหน้าตาเฉย มันแสบมั้ยล่ะ ขนาดไม่ต้องพูดสักคำยังป่วนเขาได้เลย อันที่จริง ถ้าจะให้โดดเรียนตอนบ่ายมานอนกอดเนี่ยก็ไม่ได้ลำบากใจเท่าไหร่หรอกนะ 


.


.


เขาดึงผ้าห่มมาห่มให้เด็กแปดขวบอีกรอบ 


"นอนได้แล้ว จะได้หายสนิท แล้วเย็นนี้ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน"


"เดี๋ยวแกก็เบี้ยวอีก..." หน้าง้ำงอแถมด้วยไม่ยอมสบตา 


"ไม่เบี้ยว สัญญาเลย"


"ซูชิ…"


ซึงฮยอนอดขำไม่ได้ ยังมีฤทธิ์รีเควสของกินอีก


"โอเค…นอนซะ"


ซึงฮยอนหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย เดินไปที่ประตู ยกมือขึ้นจับลูกบิด เขาลังเล ก่อนจะดึงมือออกมา แล้วเดินย้อนกลับไปที่เตียง คนบนเตียงกำลังหลับตาพริ้มต้องลืมตาสะดุ้งอีกรอบ ตอนที่เขาโน้มตัวลงไปกดจูบลงไปที่ปากบางนั่น


"บอกว่าเดี๋ยวติดไข้ไง!"


ก็อยากทำตัวน่ารักทำไมอ่ะ สัมผัสที่เรียวนิ้วยังทำให้เขาใจสั่นอยู่เลย


"ไม่เป็นไรหรอก ฉันแข็งแรง" ร่างสูงจูบลงไปอีกที จียงยกมือขึ้นฟาดหลังไอ้ตัวโตดังพลั่กจนเกือบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น คนป่วยที่ไหนแรงเยอะขนาดนี้!!


.

.



"ชเวซึงฮยอน ถ้าป่วยขึ้นมาฉันไม่ใยดีหรอกนะ!"


"….."


"ให้หายก่อนค่อยมาทำแบบนี้"


"….."



"เดี๋ยวตอนเย็นก็หายแล่ว..."


….

…..


เดี่ยว


ที่พูดนี่เข้าใจปะเนี่ย


แม่ง


วางกระเป๋าเฉยเลย ทำไมวะ


ไม่ต้องเอาหน้ามาใกล้เลยนะ


หายใจรดเดี๋ยวก็ติดไข้
 
 
ไอ้...
 



"ไอ้ซึงฮยอนไปเรียนเดี๋ยวนี้เลย!"

.
 
 
.
 
 







END




สำหรับ คืนนั้น เมื่อสามปีก่อนนั้น คือตอน [OS] Cocktail Party Effect นั่นเองก่ะ
และสำหรับฟิคนี้ก็ใกล้ครบ 3 ปีแล้วเหมือนกัน 
คนบ้าอะไรรรที่แต่งฟิคเรื่องเดิมๆมาได้ 3 ปี ไม่จบบบบ ไม่สิ้นนน 55555 
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาตลอดจริงๆค่ะ ^ ^ 

Comment

smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????   ??????????????????
smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????

Tweet

อร๊ายยยยหมาน่ารัก ^^

#1 By snowmim on 2013-10-20 03:18

น่ารักเป็นบ้าเลย big smile

#2 By yuigd (111.84.68.3) on 2013-10-20 07:09

#3 By Im' mao on 2013-10-20 15:45

โอ้ยยย 
อย่าจบเลยค่ะ แต่งต่ออีกสามปีก็อ่านอยู่ค่ะ
เรื่องนี้คือยาชูกำลังใจที่ดีมากๆเลย
อ่านแล้วอมยิ้มตลอด
มีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่าน
ถ้าย้ายไปที่บล็อคอยากให้เอาตอนเก่าๆ
ไปเก็บไว้ด้วยเพื่ออนาคต
อยากอ่านตอนเก่าๆอีก เป็นรอบที่พันแปด ฮ่าๆๆ

จียงน่ารักอ่ะ ช่างอ้อน
แล้วท็อปก็รักมากนิน่ะ
ตามใจทุกอย่าง
รักตายเลยแบบนี้
เราไม่สงสัยหรอกว่าทำไมจีถึงไม่งอนเป็นบ้าเป็นหลังตอนท็อปเบี้ยวนัด
เหตุผลดี แถมยังมาง้อและตามใจอีก มัวแต่งอนก็เสียเวลาป่าว คิคิ

#4 By mintaname on 2013-10-20 16:18

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด จียงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ป่วยแล้วน่ารักฟกหสาดฟ่หกสาด่กสา่ดสาก่ฟสดา่ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ อ้อนแบบน่าจับฟัดมาก ฟัดเลย ชเวซึงฮยอน ฟัดคนป่วยการเมืองให้หายเลยยยยยยยยยยยยยยยย ฮือออออออออออออออ ;/////////////////////////////////////;

#5 By Ibib on 2013-10-20 21:54

จียงเวลาไม่สบาย แอบเสี่ยวเหมือนกันนะเรา
แต่พี่ทอปก็ดูแลอย่างดี ถุงตอนท้ายๆพี่แกแอบหื่นก็เถอะ
รังแกคนไม่สบายสักนิด จะได้หายไวๆนะ

#6 By Bay (103.5.27.188) on 2013-10-20 22:07

น่ารักมาก  คือ คำจำกัดความของฟิคเรื่องนี้ 
มันหาคำอื่นไม่ได้จริงๆๆๆ 

#7 By Finneeray (124.120.45.31) on 2013-10-21 09:22

ป่วยแล้วอ้อนแบบนี้ป่วยบ่อยๆนะ
น่ารักเว้ย5555555
หมาน่ารัก(.///.)ทำใจนิดนึงมีแฟนเอาแต่ใจ
รักฟิคหมาจัง^^
จะกี่ปีๆก็อยากจะอ่านเรื่องนี้ไปเรื่อยๆนะคะ
อย่าจบนะ5555555

#8 By ppgdtop (49.230.181.104) on 2013-10-21 13:48

55555 เรามองรูปภาพประกอบนึกว่าจะมีอะไรเกี่ยวกับซึงเร้เสียอีกกก
TvT ยังไงซะวาระที่พี่ทั๊บกลับคืนสู่สังคมก็เป็นโอกาสอันหมั่นเหมาะจริงๆ น่ะแหละน้าาาา 55555

#9 By Daisuke*-0- on 2013-10-22 03:24

หน้ารักค่ะยังคงหน้ารักเหมือนเดิม..ตอนหน้าขอหวานๆนะค่ะ>\<55555ขอบคุณสำหรับficหน้ารักหน้ารักค่ะชอบมากค่ะ

#10 By mukne (49.230.134.105) on 2013-10-22 20:52

หน้ารักค่ะยังคงหน้ารักเหมือนเดิม..ตอนหน้าขอหวานๆนะค่ะ>\\<55555ขอบคุณสำหรับficหน้ารักหน้ารักค่ะชอบมากค่ะ

#11 By mukne (49.230.134.105) on 2013-10-22 20:54

บอกได้คำเดียวว่าแต่งได้น่ารักมากจริงๆค่ะ อ่านไปยิ้มไปตลอดเลยค่ะ

#12 By matemgvip on 2013-10-23 15:05

รักจียงเวลาพูดจาเสี่ยวๆเป็นบ้าเลยยย ตลกกว่าพี่ท็อปอีก แงง 5555

หมานี่ใจดีด้วยหน่อยไม่ได้เล้ยย!

#13 By J.WALKING on 2013-10-24 17:11

ชอบฟิคเรื่องนี้มากกกกก!!!! มากถึงมากที่สุดด!!
เขียนให้อ่านเรื่อยๆแบบนี้แหละไม่ต้องมีตอนจบหรอก จะตามอ่านตลอดไป
มันน่ารักมุ้งมิ้งสุดๆ ชอบการดำเนินชีวิตของทั้งคู่มากๆ ดูเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องมีอะไรพิเศษ แต่ออกมาน่ารักด้วยของมันเอง งอนกันไปหึงกันไปอ้อนกันไป ชอบมากจริงค่ะ
เราจะรอ vol.2 และ3-4 ต่อไป อยู่กันไปจนแก่เลย อ่านแล้วมีความสุขไม่เครียด ไฟท์ติ้งนะคะ

#14 By Kekkzxd (10.130.135.134, 49.230.110.71) on 2013-10-26 01:26

กรีสสสสส ดีใจ ฟิคหมาอัพพพพ
เราก็ตามเรื่องนี้มาจะ3ปีแล้วเหมือนกันนน
โตไปพร้อมๆกันเนอะ~~

และสิ่งที่ขาดไม่ได้ของฟิคหมาคือความฟิน~~~
ขอบคุณค่ะ ไรท์จะแต่งต่อไปอีกกี่ปีก็ตามอ่านค่ะ~
ไม่อยากให้จบเลยจริงๆนะ~~

#15 By ถั่วหวาน (223.206.13.145) on 2013-10-26 22:15

ไม่อยากให้จบค่ะ น่ารักแบบนี้ไปนานนนนนนนเท่านาน

#16 By GdVip (101.109.141.95) on 2013-10-31 00:56

รักหมากะแมวนี่เป็นที่สุด เขียนไปเลย เขียนไปอีกสัก30ปี ถึงตอนนั้นซีนป้อนหมาให้กันก็ยังจะน่ารักได้เชื่อเถอะ

#17 By Born Thebadboy on 2013-11-03 03:08

รักหมากะแมวนี่เป็นที่สุด เขียนไปเลย เขียนไปอีกสัก30ปี ถึงตอนนั้นซีนป้อนหมาให้กันก็ยังจะน่ารักได้เชื่อเถอะ

#18 By Born Thebadboy on 2013-11-03 03:10