[OS] Can't take my eyes off of you

posted on 02 Nov 2013 23:31 by pphelpz-bbfic in dog, Oneshot
 
Title: When your kitten gets sick
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon] 
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก...
 
Author's note : ปลอบใจชิปเปอร์...
 
600full-kim-woo-bin-(3).jpg
 
 
.
 
 
.
 
 
.
 
.
 
 

 

 

จียงยืนกอดอกมองผู้ชายร่างสูงท่ามกลางแสงไฟคลอด้วยเสียงชัตเตอร์ระรัวจากเลนส์ราคาแพง

 

โครงหน้าสวย คิ้วสวย ตาสวย จมูกกับปากก็ยังสวย แต่พอรวมออกมาแล้วกลายเป็นหน้าตาที่หล่อจัด เขายอมรับ ถึงความสูง 180 นิดๆจะน้อยไปสำหรับพวกนายแบบ แต่ขายาวๆ นั่นก็พอหลอกตาได้บ้างหรอก 

 

“แววตาสวยชะมัด... รู้งี้ เอาแฟนมึงมาถ่ายตั้งนานละ”

 

ยางซึงโฮกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูจียง เรียกเสียงจิ๊จ๊ะรำคาญใจจากเขาให้มันได้พอใจเล่นๆ 

 

เขาไม่ปฏิเสธว่าซึงฮยอนดูดีในชุดแฟชั่นที่หรูหรากึ่งแคชชวลแบบนี้ ดวงตาคมนั่นยิ่งเหมาะกับสโมคกี้อายแบบนั้น ไมใช่เรื่องที่เขานึกรังเกียจอะไร แต่มัน....พูดยากชะมัด 

 

จียงเดินออกมาจากสตูดิโอถ่ายรูปก่อนที่การถ่ายแบบจะเสร็จสิ้น ข้างนอกห้องเป็นล็อบบี้นั่งพักแบบไม่ติดเครื่องปรับอากาศ เขาควานหาบุหรี่ในกระเป๋าและเกล็ดมันออกมาคาบไว้ สูบสักมวนก็ดี ก็แค่ไม่มีอะไรจะทำ ร่างเพรียวเดินไปเกาะหน้าต่างที่มีเพียงลูกกรงแบบวินเทจ มองลงไปข้างล่างไม่มีอะไรน่าสนใจจากตึกสี่ชั้นแบบนี้ พ่นควันสีเทาออกไปทางหน้าต่าง

 

“ขี้โกง ทิ้งฉันไว้คนเดียว”

 

เสียงทุ้มดังที่ข้างหู รู้สึกตัวอีกทีก็โดนไอ้นายแบบใหม่ล็อคไว้ที่หน้าต่างแล้ว จียงหันหน้าไปมอง ซึงฮยอนยื่นหน้ามาใกล้ทำท่าเหมือนจะจูบที่แก้ม เขาผงะถอยจนเสียหลักเกือบล้มลงไป

 

“อะไรเนี่ย?”

 

“อะไรล่ะ? แล้วคนอื่น?”

 

“เก็บของ แกนั่นแหละ ออกมาก่อนแล้วยังมาทำท่าทางแปลกๆอีก”

 

จียงจ้องตาซึงฮยอนกลับ ตอนนี้เขาจ้องได้ แม้ว่าตาคู่นั้นจะถูกแต่งแต้มแบบที่ไม่ค่อยคุ้นชิน

 

“ก็แค่นายแบบน่าเบื่อเลยอยากออกมาสูบบุหรี่มากกว่า ไม่ได้เหรอไง”

 

“น่าเบื่อจริงอะ?”

 

จียงหลุดยิ้มกับท่าทางไม่มั่นใจแบบนั้น จากใบหน้าแบบนั้น เขาเมินหน้าออกไปทางหน้าตาอีกรอบ ดูดควันเข้าปอดอีกก่อนจะปล่อยควันผ่านหน้าต่างออกไป

 

“เปล่า”

 

“แกไม่ใช่คนที่อยู่เฉยๆ แล้วอยากจะมาสูบบุหรี่เลยนะ”

 

“…..” โดนแย่งออกไปจากนิ้วต่อหน้าต่อตา แล้วซึงฮยอนก็เป็นพวกสูบต่อไม่เลือกซะด้วย

 

“เล่ามา” นายแบบยืนพิงกำแพงจ้องหน้าเขาอย่างคาดคั้น อะไรเนี่ย จียงคิดในใจ มันไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรเลยสักนิดเดียว แต่เขาก็ขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด

 

“ฉันแค่ไม่ชอบแววตาแกตอนถ่ายแบบนั่น.. มันเหมือนวันที่แกมองฉัน แล้ว….” จียงกลืนน้ำลาย เขาจำช่วงเวลานั้นได้พอๆกับที่ไม่อยากจะจำ “…ใจร้ายกับฉัน”

 

“….”

 

“ช่างมันเถอะ ฉันคงคิดไปเอง ไปช่วยไอ้พวกยางเกิงเก็บของกันเหอะ”

 

เดินออกมาก่อนไม่อยากคุยกับอีกคนให้มันเป็นเรื่องใหญ่โต เราไม่ชอบขุดเรื่องเก่าๆ มาทะเลาะกัน เขารู้ดี แต่คนข้างหลังกลับดึงเขาไว้ให้หันไปเผชิญหน้า มือใหญ่แนบแก้มท