[OS] Can't take my eyes off of you

posted on 02 Nov 2013 23:31 by pphelpz-bbfic in dog, Oneshot
 
Title: When your kitten gets sick
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon] 
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก...
 
Author's note : ปลอบใจชิปเปอร์...
 
600full-kim-woo-bin-(3).jpg
 
 
.
 
 
.
 
 
.
 
.
 
 

 

 

จียงยืนกอดอกมองผู้ชายร่างสูงท่ามกลางแสงไฟคลอด้วยเสียงชัตเตอร์ระรัวจากเลนส์ราคาแพง

 

โครงหน้าสวย คิ้วสวย ตาสวย จมูกกับปากก็ยังสวย แต่พอรวมออกมาแล้วกลายเป็นหน้าตาที่หล่อจัด เขายอมรับ ถึงความสูง 180 นิดๆจะน้อยไปสำหรับพวกนายแบบ แต่ขายาวๆ นั่นก็พอหลอกตาได้บ้างหรอก 

 

“แววตาสวยชะมัด... รู้งี้ เอาแฟนมึงมาถ่ายตั้งนานละ”

 

ยางซึงโฮกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูจียง เรียกเสียงจิ๊จ๊ะรำคาญใจจากเขาให้มันได้พอใจเล่นๆ 

 

เขาไม่ปฏิเสธว่าซึงฮยอนดูดีในชุดแฟชั่นที่หรูหรากึ่งแคชชวลแบบนี้ ดวงตาคมนั่นยิ่งเหมาะกับสโมคกี้อายแบบนั้น ไมใช่เรื่องที่เขานึกรังเกียจอะไร แต่มัน....พูดยากชะมัด 

 

จียงเดินออกมาจากสตูดิโอถ่ายรูปก่อนที่การถ่ายแบบจะเสร็จสิ้น ข้างนอกห้องเป็นล็อบบี้นั่งพักแบบไม่ติดเครื่องปรับอากาศ เขาควานหาบุหรี่ในกระเป๋าและเกล็ดมันออกมาคาบไว้ สูบสักมวนก็ดี ก็แค่ไม่มีอะไรจะทำ ร่างเพรียวเดินไปเกาะหน้าต่างที่มีเพียงลูกกรงแบบวินเทจ มองลงไปข้างล่างไม่มีอะไรน่าสนใจจากตึกสี่ชั้นแบบนี้ พ่นควันสีเทาออกไปทางหน้าต่าง

 

“ขี้โกง ทิ้งฉันไว้คนเดียว”

 

เสียงทุ้มดังที่ข้างหู รู้สึกตัวอีกทีก็โดนไอ้นายแบบใหม่ล็อคไว้ที่หน้าต่างแล้ว จียงหันหน้าไปมอง ซึงฮยอนยื่นหน้ามาใกล้ทำท่าเหมือนจะจูบที่แก้ม เขาผงะถอยจนเสียหลักเกือบล้มลงไป

 

“อะไรเนี่ย?”

 

“อะไรล่ะ? แล้วคนอื่น?”

 

“เก็บของ แกนั่นแหละ ออกมาก่อนแล้วยังมาทำท่าทางแปลกๆอีก”

 

จียงจ้องตาซึงฮยอนกลับ ตอนนี้เขาจ้องได้ แม้ว่าตาคู่นั้นจะถูกแต่งแต้มแบบที่ไม่ค่อยคุ้นชิน

 

“ก็แค่นายแบบน่าเบื่อเลยอยากออกมาสูบบุหรี่มากกว่า ไม่ได้เหรอไง”

 

“น่าเบื่อจริงอะ?”

 

จียงหลุดยิ้มกับท่าทางไม่มั่นใจแบบนั้น จากใบหน้าแบบนั้น เขาเมินหน้าออกไปทางหน้าตาอีกรอบ ดูดควันเข้าปอดอีกก่อนจะปล่อยควันผ่านหน้าต่างออกไป

 

“เปล่า”

 

“แกไม่ใช่คนที่อยู่เฉยๆ แล้วอยากจะมาสูบบุหรี่เลยนะ”

 

“…..” โดนแย่งออกไปจากนิ้วต่อหน้าต่อตา แล้วซึงฮยอนก็เป็นพวกสูบต่อไม่เลือกซะด้วย

 

“เล่ามา” นายแบบยืนพิงกำแพงจ้องหน้าเขาอย่างคาดคั้น อะไรเนี่ย จียงคิดในใจ มันไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรเลยสักนิดเดียว แต่เขาก็ขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด

 

“ฉันแค่ไม่ชอบแววตาแกตอนถ่ายแบบนั่น.. มันเหมือนวันที่แกมองฉัน แล้ว….” จียงกลืนน้ำลาย เขาจำช่วงเวลานั้นได้พอๆกับที่ไม่อยากจะจำ “…ใจร้ายกับฉัน”

 

“….”

 

“ช่างมันเถอะ ฉันคงคิดไปเอง ไปช่วยไอ้พวกยางเกิงเก็บของกันเหอะ”

 

เดินออกมาก่อนไม่อยากคุยกับอีกคนให้มันเป็นเรื่องใหญ่โต เราไม่ชอบขุดเรื่องเก่าๆ มาทะเลาะกัน เขารู้ดี แต่คนข้างหลังกลับดึงเขาไว้ให้หันไปเผชิญหน้า มือใหญ่แนบแก้มทั้งสองข้างยึดเขาเอาไว้ให้บังคับให้จ้องตากลับ “ฉันใจร้ายจริงเหรอ?” 

 

จียงยกยิ้มอย่างอดไม่ได้ แววตาลูกหมาวิบวับช่างไม่เข้ากับเสื้อผ้าและเมคอัพนี่เลย “ไม่จริง”

 

ดวงตาที่จ้องมองมา กับสัมผัสหยาบจากนิ้วโป้งที่ไล้มาที่ริมฝีปาก ถึงซึงฮยอนไม่พูดอะไรเขาก็รู้

 

“ถ้าไม่ได้อยู่ที่นี่ก็จะให้อยู่หรอก”

 

“อยู่ที่นี่ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ใครจะมาสนใจพวกเรา”

 

โอเค วันนี้มันหล่อเป็นพิเศษ แถมยังทำตัวน่ารัก เขาปฏิเสธไม่ลงเลย มืออีกข้างของซึงฮยอนเลื่อนลงมาจับมือเขาแล้วดึงเข้าไปใกล้ ยื่นหน้าข้ามาหาจนริมฝีปากแตะกันเบาๆ ก่อนจะถอนออกไป จียงลังเลเพราะไม่ได้อยู่ในที่ของเราเหมือนทุกครั้ง แต่ไอ้คนตรงหน้ามันไม่สนใจหรอก หมอนั่นกดจูบลงมาอีกครั้งหน้าตาเฉย แถมไม่เบาเหมือนรอบแรกเลยสักนิด เขาถอยผงะไปเกือบล้มจนต้องยกมือขึ้นจับบ่าซึงฮยอนประคองตัวเอง

 

 

“ว้าว ควอนจียง แซ่บไม่เปลี่ยนนะนายเนี่ย”

 

 

เสียงทุ้มต่ำจากข้างหลังทำเอาสติสตังกลับมาครบถ้วน เขาผละตัวเองออกมาเห็นซึงฮยอนทำหน้าเซ็งจัดที่ถูกขัดจังหวะ รีบหันไปทางต้นเสียง ร่างสูงอย่างกับนายแบบตัวจริงยืนอยู่ข้างหน้า พร้อมกับหน้าตาที่ไม่ค่อยเหมือนมนุษย์มนา ในมือถือแก้วกาแฟโบกมือทักทายเขาอย่างอารมณ์ดี

 

“ลี ฮยอก ซู” กัดฟันเรียกชื่อมันอย่างอดโมโหไม่ได้ 

 

“หรือจะเรียกว่าลีซูฮยอกฉันก็โอเคนะ”

 

“มาทำบ้าอะไรวันนี้”

 

“ช่วยไอ้ยางเกิงมันนั่นแหละ”

 

“ตอนบ่ายมีอีกเซตเหรอ?”

 

เพื่อนเขาพยักหน้าตอบรับส่งๆ เดินมาดูหน้าคนที่ยืนข้างๆ เขาใกล้ๆ จียงกำลังรู้สึกถึงความพินาศบางอย่างที่จะตามมายังไงไม่รู้ พี่ๆเขาขี้แกล้งและกวนโมโหขนาดไหน ไอ้เพื่อนกลุ่มนี้ก็ไม่ค่อยต่างนักหรอก

 

“ชเวซึงฮยอน?”

 

ซึงฮยอนตอบรับคำทักทายด้วยใบหน้าหาเรื่องจนจียงต้องกระชับมือที่จับไว้ให้แน่นขึ้น

 

“อือ ก็รู้จักนี่ ออกไปไกลๆ เลยปะ”

 

“ย่า ควอนจียง 4 ปีที่แล้วไม่เห็นเป็นแบบนี้กับฉันเลยนะ เดินตามฉันต้อย ต้อย ฮยอกซูๆๆๆ ฉันชอบเสื้อนายจัง ซื้อที่ไหนๆๆ โอ๊ย!”

 

ถีบแม่งเลยพูดมากชะมัด

 

“ฉันจะคิดว่าพวกแกรู้จักกันแล้ว ไม่ต้องแนะนำให้รู้จักก็ได้มั้ง”

 

“ชเวซึงฮยอน ฉันเป็นเพื่อนจียง แค่เพื่อน ไม่เคยกิ๊กกัน สบายใจได้ เออ หลังๆมานี่มันพูดเรื่องนายบ่อยนะ เอาไว้คุยหลังไมค์”

 

“ไม่ต้องเจอกันเลย!!”

 

“ฮยอกซู ฉันว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ขอเบอร์ติดต่อนายไว้หน่อยก็ดี เผื่อแมวที่เลี้ยงไว้หายไปจะได้ตามเจอง่ายขึ้นหน่อย”

 

เขาว่าเขาคิดผิดที่พาซึงฮยอนมายุ่งเกี่ยวกับเพื่อนกลุ่มนี้ ตั้งแต่ไอ้ซึงโฮที่มันกลายเป็นเพื่อนกันไปแล้ว และกับฮยอกซูก็ดูจะเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย คนที่รสนิยมเข้ากับเขาได้ย่อมเข้ากับเพื่อนเขาได้ จียงไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่ แต่ก็ไม่อยากให้สนิทกันนักเลย

 

“โอ๊ะ โอ นี่มัน ควอน จี ยง”

 

นี่มันวันรวมตัวป่วนแห่งชาติหรือไงวะ

 

“อันย๊ง ผมไม่คิดว่าจะมา่เจอพี่ที่นี่เลยนะเนี่ย”

 

“นี่พวกแกรู้จักกันด้วยเหรอเนี่ย คิมอูบิน?”

 

“ผมจีบพี่จียงอยู่แต่ยังไม่ติด”

 

บ้าไปกันใหญ่แล้ว ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างซึงฮยอนได้ระเบิดลงที่นี่แน่ น่าปวดหัวชะมัด เขาไม่น่าแนะนำงานที่นี่ให้มันเลย ไอ้เด็กเวรอูบิน หน้าตาไดโนเสาร์ โมโหแล้วนะ จียงจ้องตาไอ้เด็กนั่นกลับไปแบบที่ทำเอารอยยิ้มกวนประสาทต้องค่อยๆ หุบลง คนข้างๆเขาเดือดปุๆ จนจียงต้องรีบดึงแขนให้เดินไปทางอื่น

 

“ฉันไปละ ฮยอกซู ไว้นัดกินข้าวกันวันหลัง”

 

“ฮ่าๆๆ แฟนแกขี้งอนชะมัด โมโหหึงเหรอไง? อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย?”

 

ไอ้ฮยอกซูตะโกนตามมาทำเอาจียงอยากจะบ้าตาย จำไว้เลยนะ แม่ง เจอครั้งหน้าจะเอาให้ตาย! 

 

.

 

.

 

.

 

จียงถูกผลักจนหลังกระแทกกำแพง

 

“เจ็บนะ!”

 

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย แกจงใจกวนประสาทฉันเหรอไงจียง ยางเกิง ฮยอกซู อูบิน เจอกิ๊กแกครบเลยนะ”

 

เสียงฝ่ามือฟาดไปที่ใบหน้าคม จียงตบหน้ามันไปทีนึงให้เลิกบ้า 

 

“ยางเกิงอ่ะเคยใช่ ฮยอกซูเป็นเพื่อน และไอ้เด็กอูบินไม่ใช่แม้แต่คนรู้จักด้วยซ้ำ”

 

“….”

 

“ขอเหอะ เลิกนิสัยพูดจาทำร้ายจิตใจกันสักทีได้ปะ”

 

“….” ซึงฮยอนกลืนน้ำลาย ยกมือขึ้นลูบหน้าที่โดนเขาตบไป 

 

“ไม่ขอโทษหรอกนะ คราวนี้ฉันไม่ผิด ถ้าจะโมโหก็เชิญเป็นหมาบ้าอยู่ที่นี่คนเดียว ฉันกลับล่ะ” 

 

จียงปัดท่อนแขนที่กั้นอยู่ออก เดินผละออกมาอย่างหัวเสีย เยี่ยมไปเลยวันนี้ เจอเรื่องน่าหงุดหงิดครบเลย เราดีกันอยู่ดีๆ แล้วอยู่ๆก็มาทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ถ้าเป็นไปได้เขาควรจะกลับบ้านมากกว่าหอด้วยซ้ำ 

 

ต้นแขนถูกจับรั้งไว้ มันรุนแรงในทีแรก ก่อนจะผ่อนแรงลง จียงถูกดึงไปกอดจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นๆ คลอเคลียที่ท้ายทอยทำเอาจะโกรธก็โกรธไม่ลง

 

“จียง...”

 

“เลิกบ้าแล้วค่อยมาคุย”

 

“เลิกแล้ว...คุยกันนะ

.

 

.

.

 

 

“ฉันอยากอยู่กับแกมากกว