[OS] Like Father, Like Son

posted on 12 Dec 2013 23:52 by pphelpz-bbfic in dog, Oneshot
 
 
Title: Like Father, Like Son
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon] 
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก... 
 
Author's note : แจ้งตัวเป้งๆ เลยว่า exteen มันโคม่าแล้ว
บางบลอคก็เข้าไม่ได้แล้ว บางบลอคก็ขึ้นเป็นหน้าขาวๆ
ไม่รู้ว่ามันจะลามมาบลอคเราเมื่อไหร่ T^T เพราะฉะนั้นเลยขอแจ้งที่ลี้ภัยอีกรอบ
http://pphelpz.blog.fc2.com/ 
ถ้าที่นี่มันตาย เข้าไม่ได้เมื่อไหร่ก็ไปที่นู่นแล้วกันนะคะ แล้วจะพยายามอัพตอนเก่าๆ ไว้ให้ 
ยังไงฝากเอาไปบอกต่อๆคนที่เข้าบลอคนี้ไม่ได้แล้วด้วยน้า
ฮรืออออออ เสียดายจรุงงงงงงง ขอบคุณทุกคนนะคะ สู้

 
 
 
 
.
 
.
 
.
 
 
 
 

 

 

 

 

“คริสมาสต์นี้กลับบ้านรึเปล่า?”

 

“ถามทำไม อยากให้อยู่ด้วยเหรอไง”

 

“โดยเฉพาะคืนอีฟ เราควรสวีทกันนะ~”

 

“กลับบ้าน! ไปหาพ่อที่เชจู กลับมาปีใหม่”

 

“ล้อเล่นป่ะเนี่ย!?”

 

จียงก้มหน้าอ่านหนังสือสอบมิดเทอมต่อไม่สนใจเขา จนซึงฮยอนต้องเอาดินสอในมือจิ้มแก้มไปสองสามทีจนมันขู่ฟ่อๆ 

 

โต๊ะตัวเล็กตั้งกลางหอพักเล็กๆ หนังสือกองเต็มโต๊ะ ซึงฮยอนไม่ได้ชอบเรียนหนังสือเท่าไหร่ แต่ก็ชอบช่วงสอบนิดหน่อย อย่างน้อยจียงก็หมกตัวอยู่ที่ห้องนั่งอ่านหนังสือ ไม่หนีไปเที่ยวเล่นที่ไหน และมันก็ทำให้เขาต้องอ่านไปด้วยเพราะถ้าไม่อ่านมันก็จะไล่เขาออกจากห้องข้อหารบกวนสมาธิ หลังๆมานี่เกรดเขาดีขึ้นจนออมม่าให้ค่าขนมเพิ่มเลยทีเดียว แน่นอน เขาเอาเงินนั้นไปซื้อขนมให้จียง 

 

“จียง ที่บ้านฉันก็นัดกันกินข้าววันคริสมาสต์”

 

“ดี กลับบ้านไป จะได้ไม่ต้องมาบ่นว่าเหงา”

 

“…ไปด้วยกันปะ?”

 

จียงเงยหน้าขึ้นมามอง “ไปไหน?”

 

“ไปกินข้าวกับที่บ้านฉันไง”

 

“ตลกละ”

 

“พูดจริง แม่ให้มาชวน”

 

“…..”

 

ตั้งใจสบตารีเรียวนั้น เขารู้ว่าจียงก็รู้ว่ามันหมายความว่ายังไง 

 

“นะ”

 

จียงกัดปากเหมือนใช้ความคิด ก่อนจะก้มลงทำเป็นขีดๆเขียนๆบนหนังสือเหมือนเดิม

 

“…ไม่เอาอ่ะ นัดกับที่บ้านไว้เหมือนกัน”

 

“งั้นก็ชวนที่บ้านมากินข้าวด้วยกันเลยดิ”

 

“ครอบครัวสุขสันต์มากไปปะ คิดว่าพ่อจะพูดว่า โอ้ว นี่เหรอแฟนลูกชายฉัน ยินดีที่ได้รู้จัก รักกันไปนานๆ นะ แบบนี้เหรอไง”

 

ซึงฮยอนทำหน้าเศร้าซะจนน่าหมั่นไส้ “แต่มันก็สามปีแล้วนะ”

 

“รอทำงานก่อน ให้ฉันได้เงินเดือนเยอะๆ แล้วค่อยบอกพ่อ”

 

“แก่ตายพอดี”

 

“…ก็มัน...กลัวนี่”

 

“กลัวใคร พ่อฉันหรือพ่อแก?”

 

จียงหรี่ตา เอาปากกาในมือจิ้มหน้าผากมันไปทีนึง 

 

“คนจากตระกูลชเวก็น่ากลัวทั้งนั้นแหละ ” 

 

เขากลัวจริงๆ ยิ่งนานเท่าไหร่ก็ยิ่งไม่อยากบอกให้พ่อรู้มากเท่านั้น เรื่องที่เค้าเพิ่งรู้ไม่นานมานี้ก็ทำให้จียงกลัวเข้าไปอีก นอกจากคุณพ่อซึงฮยอนจะเป็นนายทหารแล้วยังมีตระกูลผู้ดีจากฝั่งแม่อะไรของมันอีก จริงๆ ก็ทำใจไว้ตั้งแต่เห็นนามสกุลชเวแล้ว แต่ก็ยังประหม่าอยู่ดี 

 

“พ่อฉันใจดี จียง”

 

“ไม่รู้ไม่ชี้”

 

ก้มลงอ่านหนังสืออีกรอบ ซึงฮยอนโน้มหน้าเข้ามาใกล้ทำเป็นเอียงคอจะสบตาเขาให้ได้ จียงดันหน้ามันไปไกลๆ ถ้าทำแบบนั้นก็ใจอ่อนหมดสิ

 

“คุณหนูควอน... เหมาะกับฉันจะตาย”

 

“แหยะ”

 

“ควอน~จี~ยง~”

 

“ไม่อ่านหนังสือก็ออกไปเลยปะ”

 

ซึงฮยอนเท้าคางมองจียง หมุนดินสอในมือไปมา ก่อนจะลุกขึ้นเปลี่ยนจากนั่งตรงข้ามมานั่งซ้อนหลังเขา อ้อมแขนที่กอดเข้าที่เอวทำเอาสมาธิหดหายหมด แบบนี้ไงจียงถึงต้องไล่มันออกจากห้องไปอยู่ไกลๆ

 

เขารู้สึกลมหายใจร้อนๆ ตรงท้ายทอยที่แนบชิด จนเกือบจะหดตัวหนีแล้วถีบมันไปไกลๆ สักที ซึงฮยอนกอดเขาไว้แบบนั้นพร้อมหลับตาซุกหน้ามาที่บ่า นิ่งอยู่เป็นนาที

 

“ถ้าง่วงก็ไปนอนบนเตียง”

 

“จียง...”

 

“…..”

 

“ฉันอยากทำให้ความสัมพันธ์ของเรามันสมบูรณ์”

 

.

 

.

 

.

 

 

“แล้วนี่สรุปแฟนแกไม่มาเหรอ?”

 

เสียงของพ่อทำเอาซึงฮยอนแทบจะสำลักไวน์แดงที่กำลังดื่ม 

 

“ไอ้เด็กโอเว่อร์” ชเวฮเยยุน พี่สาวแท้ๆ ก่นด่าเขาพร้อมส่งทิชชู่มาให้เช็ดปาก 

 

ซึงฮยอนมองคนเป็นพ่อกลับไปอย่างบอกความรู้สึกไม่ถูก ถึงพ่อเขาจะไม่ใจดีเท่าแม่ แต่ก็ใจดีกว่าพ่อของเพื่อนคนอื่นตั้งแต่เขายังเด็ก เราไม่สนิทกันเท่าไหร่ แต่ก็เป็นผู้ชาย 2 คนในบ้าน ยังไงก็คุยกันได้ง่ายอยู่ดี

 

“เค้าไม่ว่าง...”

 

“นี่คิดจะปิดกันไปถึงเมื่อไหร่”

 

“แม่ นี่พ่อรู้ขนาดไหนแล้วเนี่ย!?”

 

ถึงกับหันไปขอความช่วยเหลือจากผู้หญิงข้างๆ 

 

“ไม่ต้องโทษแม่แกเลย ฉันเดินเข้าห้องแกไปครึ่งนาทีก็รู้ละ รูปเต็มห้องขนาดนั้น”

 

“แอบเข้าห้องลูกชายแบบนี้ได้ไง”

 

“ก็เห็นไม่ค่อยกลับบ้านเลยว่าจะทำเป็นห้องเก็บของ”

 

“แม่…” 

 

ผู้หญิงอีก 2 คนในบ้านต่างหัวเราะเยาะเขามันไม่สนุกเลย ถึงพี่ฮเยยุนก็ไม่เคยเจอจียงตัวเป็นๆ แต่จะรู้จากแม่ก็ไม่แปลก ที่แปลกคือพ่อที่ถามนู่นนี่นั่นมาด้วยหน้าตายๆ นี่ต่างหาก ใจจริง... เขารู้สึกดีนิดหน่อย อย่างน้อยพ่อก็เห็นรูปจียงแล้ว และยังไม่ไล่เขาออกจากบ้าน ถือว่าเริ่มต้นได้ดี

 

“ลูกชายบ้านควอน?”

 

“ช้ะ…สืบมาขนาดไหนแล้วเนี่ยท่านนายพล”

 

“ลูกชายเพื่อนฉัน เจอกันตามงานออกจะบ่อย”

 

“อ้าว…”

 

“แล้วบ้านนู้นเค้ารู้รึยัง?”

 

“ตอนแรกก็ว่าไม่รู้ แต่เริ่มไม่แน่ใจ อาจจะรู้แล้วเหมือนพ่อก็ได้”

 

“ไอ้เด็กนี่...”

 

ถึงจะทำเสียงดุ แต่ก็ใจดีทุกทีอ่ะ ซึงฮยอนหั่นสเต๊กเข้าปากอย่างอารมณ์ดี ถ้าจียงมาด้วยวันนี้ต้องดีกว่านี้แน่ๆ เลย น่าเสียดายชะมัด เรื่องไปเชจูนั่นคิดว่าจะอำเล่น ดันไปจริงซะนี่ 

 

“พ่อไม่ว่าใช่ปะ...”

 

“แล้วแม่แกว่ามั้ยล่ะ”

 

“แม่บอกว่าจียงน่ารักสุดๆ!”

 

“ไม่จริง! ไอ้เด็กขี้โม้ ฉันไม่ชอบแฟนแก หน้าโคตรหยิ่ง”

 

พี่ฮเยยุนพูดจาหาเรื่องอีกแล้ว ยังไม่เคยเจอจียงด้วยซ้ำ

 

“น่ารักกว่าตัวเองก็เงี้ย นิสัยผู้หญิง ผมถึงชอบจียงไง ไม่มานั่งอิจฉาคนอื่นแบบเนี้ย”

 

“ไอ้ซึงฮย๊อนนน!!”

 

เขาเจอทุบเจอตีไปหลายที แต่ไม่ระแคะระคายผิวเท่าไหร่หรอก มือจียงนี่หนักจริงๆด้วยว่ะพอเทียบกับยัยเจ๊นี่ แม่เขาเอาแต่ขำ แล้วพ่อก็พูดต่อ

 

“ถ้าทำตัวให้มันดี ก็ไม่มีปัญหาหรอก” ซึงฮยอนพยักหน้าหงึกหงัก “แต่ถ้าบ้าขนาดจะแต่งงงแต่งงานนี่ต้องมาคุยกันยาวนะ” 

 

สรุปคือ คบกันได้ แต่ไม่ต้องแต่งงาน เขาพยักหน้าหงึกหงักว่านอนสอนง่ายจนแม่กับพี่ฮเยยุนแซวขึ้นมาอีก แต่งงานไม่สำคัญเท่าได้อยู่ด้วยกันหรอก เขาคิดแบบนั้น แล้วก็มั่นใจด้วยว่าจียงก็ไม่ได้สนเรื่องแต่งงานเหมือนกัน

 

 

“จริงๆ บ้านเราไม่มีธุรกิจให้ต้องกังวล บ้านควอนต่างหากที่น่าห่วง”

 

“ห่วง?”

 

“ไม่ใช่ว่าบ้านนั้นเขาหาคู่หมั้นให้แฟนแกไปแล้วเหรอ?”

 

เดี๋ยว… นะ..

 

 

“พ่อดู The Heirs มากไปปะเนี่ย??”

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

Special

 

 

“ไอ้บ้า โคตรบ้า หน้าอย่างฉันอะนะจะมีคู่หมั้น!?”

 

“ไม่มีจริงๆนะ?”

 

“ไม่มีโว๊ย”

 

“คนเขาสงสัยนี่...ก็พ่อฉันบอกว่าพวกครอบครัวนักธุรกิจเค้าชอบจับลูกสาวลูกชายมาแต่งงานกันเอง”

 

“ไม่ใช่บ้านฉัน”

 

“ดีแล้ว…”

 

“ทำไม?”

 

“จะได้แต่งงานกับฉันไง~”

 

“ไม่แต่ง!!”

 

ซึงฮยอนหัวเราะคิๆ เป็นอย่างที่คิดเลยเห็นมั้ย

 

“จียง มาเจอพ่อฉันไวๆ นะ เค้าอยากเจอแฟนลูกชายตัวเป็นๆ”

 

“ไม่ไปแล้วแกมันกวนประสาท”

 

“ไม่เป็นไรงั้นฉันไปเอง...”

 

“ไปไหน…”

 

“อารมณ์ดีว่ะ รู้สึกคันไม้คันมือ อยากไปหาแกกับพ่อแกที่เชจูซะแล้วดิ”

 

“พอเลย ไม่ต้องมา อยู่เฉยๆไปเลย”

 

“โอเค ไปจองตั๋วเครื่องบินดีกว่า”

 

 

“ไอ้ซึงฮ….!!”

 

 

แม่งวางสายไปเลย เยี่ยม ไอ้หมาเวร ไม่เคยฟังเขาเลย!

 

 

 

 

 

 

.

 

.

.

 

END 

 

 

 

 
ถ้าเป็นไปได้ก็จะมีตอนเวอร์ชั่นที่เชจูนะคะ ถ้าไม่ขี้เกียจไปซะก่อน 55555555555555
 
 

Comment

Comment:

Tweet

นี่แหละ เค้ากะจะกลับมาอ่านตอนนี้อีกรอบ เจอ littlest thing ก็หยุกชะงักเลย
ไม่อยากรู้ว่าอ่านรอบที่เท่าไหร่ แล้วก็จำไม่ได้ด้วยว่า เคยคอมเม้นไปรึยัง 555555

แต่เหตุผลที่กลับมาอ่านตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ พักหลังๆเห็นจียงน่ารักเกินไป
เลยแอบคิดถึงความบ้าของซึงฮยอน แล้วตอนนี้มันก็บ้าจริงๆ บ้าทั้งครอบครัวเลย
แล้วคือตลก ตอนที่บอกว่าพ่อดู the heirs มากไปป่าว -o- ทำเหมือนไม่เชื่อ
แต่หมายังไงก็คือหมา ยังซื่อบื้อเหมือนเดิม แต่ก็บ้าและน่ารักมากกกกกกกกกก

#5 By (113.53.108.41|113.53.108.41) on 2014-06-02 16:42

55555 แหมมม ทั่นพ่อ อินอะไรจะปานน้านนน เอาเลยๆๆๆ เราอยากให้ทั่นพ่อจับจียงหมั้นแต่เด็กแล้วเป็นลูกเพื่อนญาติเพื่อนน้องปู่เพื่อนย่าอะไรก็ว่าไป !
กลับกลายเป็นอูบิน! คู่หมั้นที่เตรียมไว้ให้??? (เอ้ิ๊กๆๆ)
น้องโต๋อ่าาา #ยกป้ายเชียร์อูบินๆๆๆ นะๆ ดู The heirs แล้วสงสารอูบินม๊ากกกมากกก แบบ เอาเป็นให้มันได้กิ๊กกะจีโยงๆๆบ้างนิดนึงมิได้หรอ?? #ตอนกินไอติมกันก็ไม่พอนะ 55  cry 
รอตอนที่เชจูน่ะคะ (รอเด็กข้างบ้านด้วย) อิอิ
ขอบคุณจ้า

#4 By LeeLaYa on 2013-12-23 09:56

นี่กลุ้มใจแทนจียงจริงๆ 555555

#3 By J.WALKING on 2013-12-18 20:16

น่ารัก อิอิอิ

#2 By RAINDROPs on 2013-12-15 16:46

อย่าขี้เกียจเลนะ
อยากอ่านที่เชจู
ทำไมท็อปฮยองน่ารักงี้ละ
อยากให้จีมาเจอพ่อแม่ท็อปด้วยจัง
แต่ความยากคงจะเพิ่มเป็นระดับสิบ
ฮ่าๆๆ
ว่าแต่ห้องพี่ท็อปมีแต่รูปจีหรอ
แอบไปถ่ายตอนไหนนะ
หรือเราจะย้อนกลับไปอ่านตอนอื่นทั้งหมดใหม่ดี??
ถ้าแต่งงานจริง
จะคุยกันยาวคงต้องยอมแหละ
เป็นห่วงแต่ฝ่ายพ่อจีจริงๆ
อาจหาไว้แล้ว??
ก็ท็อปไงง ฮ่าๆๆ
ไม่งั้นไม่พามารู้จักตอนวันงานนนั้นหรอก
คิคิคิคิ

#1 By mintaname on 2013-12-13 14:58