[OS] Daddy and Son

posted on 05 Jan 2014 00:20 by pphelpz-bbfic in dog, Oneshot
 
Title: Daddy and Son Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]  Author: P.helpz Rating: PG-13 Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก... 
 
Author's note : แต่งตอนนี้อยู่ อยู่ๆจียงก็อัพรูปตัวเองกับคุณพ่อ น่าร๊ากม๊ากกกกกกก
 
 
 
 
.
 
.
 
 
.
 
 
 
 

 

 

“อยากตายใช่มั้ย? หาเรื่องเหรอ?”

 

 

 

“โธ่ จียง~ แต่แกก็มารับนี่นา”

 

“ไม่ได้มารับ จะมาไล่ให้แกกลับโซล ซื้อตั๋วใหม่แล้วกลับไปเลยไป”

 

“จียงงงง”

 

“หยุดปีใหม่ทำไมไม่อยู่กับพ่อกับแม่วะ”

 

“บ้านฉันนัดกินข้าวกันวันคริสมาสต์วันเดียวก็พอ วันอื่นก็ตัวใครตัวมัน”

 

“ประสาท กลับไปเลย”

 

“ก็อยากมาเที่ยวทะเลปีใหม่บ้างนิ”

 

“เป็นบ้าเหรอ หนาวขนาดนี้มาเที่ยวให้ปอดบวมตายไปเลยมั้ย”

 

“โอเค พอ ฉันหิวแล้ว ไปหาข้าวกินกันเหอะ”

 

ซึงฮยอนยืนมือสองข้างมาลูบๆแก้มจียงแล้วยืดออก ก่อนจะคว้าคอเขาเดินไปทางอื่น นี่มันเกินจะเยียวยาแล้ว มันเป็นคนบ้า

 

“มีร้านอาหารทะเลอร่อยๆแนะนำมั้ย?”

 

“พักไหนเนี่ย?”

 

“ไม่รู้ ยังไม่ได้หา”

 

“กวนประสาทกันอยู่ใช่ปะ?”

 

“จียง ฉันหิวจริงๆนะ”

 

“หิวตายไปเลย!!”

 

“ได้เงินพิเศษวันปีใหม่มาเพียบเลย เดี๋ยวป๋าเลี้ยงเอาปะ?”

 

ถ้าเขาคุยต่อไปต้องโมโหกว่านี้แน่ๆ 

 

หรือไม่ก็ต้องหลุดยิ้มออกมาแล้วก็ยอมตามใจมันในที่สุด ไอ้หมาบ้า

 

จียงเดินนำมาที่รถเบนลี่ย์สีขาวที่จอดทิ้งไว้ ก่อนจะยัดตัวไอ้หมาควายลงไปนั่งให้มันเลิกพล่ามสักที

 

“ไม่เจอกันตั้งหลายวัน อย่าทำหน้างอดิ”

 

“ก็อย่ากวนโมโหสิ” พูดพลางสตาร์ทรถ ซึงฮยอนพยายามยื่นหน้าเข้ามาใกล้แต่โดนผลักออกไปซะทุกรอบ

 

“ป่าวกวนสักหน่อย”

 

“แค่มาถึงนี่ก็กวนแล้ว แถมไม่มีที่พักอีก”

 

“ก็กะจะไปพักบ้านแกไง...มาหาแฟนทำไมต้องไปนอนที่อื่นอ่ะ”

 

“นอนห้องเดียวกับพ่อฉันเอามั้ย?”

 

“ก็กะว่าจะทำแบบนั้น”

 

“คิดว่าพ่อใจดีมากงั้นสิ”

 

“เท่าที่เจอในงานเลี้ยงวันนั้นก็ใจดีนะ”

 

“เออ ให้มันกล้าอย่างที่พูด …อยากกินอะไร?”

 

“กุ้ง ปลาหมึก เบียร์ แก”

 

“ไม่”

 

“ฉันหมายถึง กินกับแก”

 

“กวนประสาทอีกจะถีบลงรถเลย”

 

“ยิ้มหน่อยสิ คิดถึงจะแย่”

 

“ไม่”

 

พูดแหย่ไปอีกสองสามทีก็หลุดยิ้มออกมาแล้ว พอเห็นจียงยิ้มแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ เขาไม่ได้หลงแฟนขนาดหนักหรอกนะ แต่จียงยิ้มน่ารักจริงๆ 

 

อ่อ ไม่เคยเห็นอะดิ โทษทีๆ

 

.

 

.

 

 

 

 

ควอนจียงใช้ชีวิตเหมือนเด็กวัยรุ่นปกติที่ชอบช็อปปิ้งเป็นชีวิตจิตใจ คล่องมือต้นเดือนและช็อตปลายเดือนเหมือนเขาไม่มีผิด เรามักไปกินบุฟเฟ่ต์อร่อยๆตอนต้นเดือน และทำบะหมี่กินด้วยกันบ่อยๆประมาณวันที่ 29 หรือ 30 ของเดือน (เพราะตังค์หมด) 

 

แต่ก็นั่นแหละ สำหรับเขาที่มีออมม่าใจดีที่สุด ถ้าเขาเงินหมดออมม่าก็ให้เพิ่มอย่างไม่เคยบ่น แต่เพราะเขาชอบกินบะหมี่กับจียง ก็เลยไม่ค่อยได้ขอแม่เท่าไหร่ 

 

สำหรับจียง แรกๆเขาก็ไม่ได้สนใจฐานะของหมอนี่ จนกระทั่งวันนึงมันชวนเขาไปช็อปปิ้งแล้วใช้บัตรเครดิตของพ่อรูดซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมอย่างสิ้นคิด เขาไม่แน่ใจว่าวันนั้นมันรูดไปเท่าไหร่ แต่จำได้ว่านั่นคือการแก้แค้นที่พ่อมันมาโซลแล้วไม่ยอมโทรมาบอก และวันนั้นทำให้เขาตระหนักถึงคำว่าคุณหนูควอนอย่างแจ่มแจ้ง 

 

โรงแรมหรูสูงเกือบยี่สิบชั้นกลางเกาะเชจูนี่ก็คงเป็นคำตอบของทั้งหมด รวมถึงเบนลี่ย์ที่เขานั่งมาด้วย

 

“ไม่ต้องเชคอินเหรอคุณหนูควอน?” 

 

“ถ้านายเป็นแฟนฉัน ก็ไม่ต้อง”

 

“ย่า! กล้าพูดแบบนี้ตอนเราอยู่ในลิฟท์กันสองต่อสองแบบนี้ …”

 

“ถ้าทำอะไรบ้าๆ ฉันจะกรีดร้องให้ยามทั้งตึกลากแกออกไปรุมกระทืบ เจื่อนทิ้ง แล้วส่งกลับโซลไปเลย!”

 

ซึงฮยอนขำออกมา แล้วยื่นมือไปดึงมือจียงมาจับไว้ มันไม่โดนสะบัดออกจนกระทั่งลิฟท์ขึ้นมาถึงชั้น 22 เขาอยากดึงจียงมากอด แต่ก็อดใจไว้จนจียงใข้คีย์การ์ดเปิดประตูห้องๆ นึงที่มุมสุดของชั้น แขนยาวๆคว้าหมับอีกคนเข้ามากอดแน่นตอนที่เสียงปิดประตูดังปัง 

 

“เป็นบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยยยยยยยยยยโว้ยยยยยยย”

 

“คิดถึงนี่นาาา” 

 

“ย้ากกก”

 

ซึงฮยอนลอบยิ้ม ลากจียงตรงไปห้องนอนทั้งๆที่ยังกอดอยู่ จนอีกคนร้องเสียงหลงว่าไม่ๆๆๆ เขาขำแทบตายตอนได้ยิน ทิ้งตัวเราทั้งคู่ลงบนเตียงนอนหนานุ่ม จียงไม่ผลักออกแม้จะถูกทับแต่หอบหายใจเพราะความเหนื่อยจากการขัดขืน แววตาสีน้ำตาเป็นประกายเหมือนกำลังเมาเหล้าจนเขานึกขำ

 

“ขอร้องล่ะ...” ทุบกำปั้นลงบนบ่าเป็นเชิงประท้วง “ง่วง… นี่เพิ่งจะเก้าโมง ทำไมเลือกไฟล์ทเช้าจังวะ”

 

ร่างสูงไม่ตอบ ได้แต่กดจูบลงไปหน้าตาเฉย แล้วก็เหมือนเดิม ถึงจียงจะไม่ยอมในตอนแรก แต่สุดท้ายก็จูบตอบอยู่ดี เขาคิดถึงจียงจนจะเป็นบ้า ยิ่งเห็นว่าจียงยอมไปรับที่สนามบิน แถมยังเตรียมที่พักไว้ให้ก็ยิ่งอยากจะเป็นบ้าขึ้นเรื่อยๆ “ไอ้บ้า...” ซึงฮยอนก็รู้ว่าเขากำลังเริ่มเป็นบ้าจริงๆ แล้วอย่างที่ถูกด่า 

 

“อยากกินอะไรก็โทรไปสั่งเอานะ ขอนอนสักงีบ เดี๋ยวตื่นมาเล่นด้วย” มันพูดพลางปีนไปนอนบนเตียงดีๆ หน้าตาเฉย ล้มตัวฟุบลงกับหมอนแล้วก็แน่นิ่งหลับไปเลย

 

ซึงฮยอนโทรไปสั่งของกินตามที่จียงบอก ก่อนจะขยับไปนอนข้างๆ เจ้าคนที่กำลังหลับปุ๋ย ทำเหมือนที่นี่เป็นหอพี่เบคกี้ไปได้...พอคิดว่าเขาต้องมาไกลถึงเชจูเพื่อมาดูมันนอนหลับใส่แบบนี้ก็ตลกดีเหมือนกัน ไล้นิ้วไปที่คิ้วบางแผ่นเบา ไล่มาที่ตา จมูก ปาก เหมือนที่ชอบทำ จียงคงชินซะแล้วถึงได้นอนหลับไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวต่อไป ลูบผมสีอ่อนในมืออย่างแผ่วเบา ถึงจียงตอนหลับจะดูน่ารักไม่มีพิษมีภัย แต่เขาก็ชอบจียงที่ด่าเขาแต่ก็ยิ้มหวานๆให้มากกว่า

 

เสียงจากทางประตูทำให้รู้ว่าอาหารที่สั่งไว้คงมาแล้ว ก้มลงจูบที่แก้มจียงอีกรอบก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

 

.

 

.

 

“อ้าว…”

 

“(ช็อค)”

 

“นึกว่ายองเบมาซะอีก”

 

“สวัสดีฮะ...คุณอา”

 

“เพื่อนจียงเหรอ? ฉันว่าหน้านายคุ้นๆนะ...”

 

คุณพ่อจียงยื่นหน้ามาดูหน้าเขาใกล้ๆ จนซึงฮยอนต้องถอยผงะไปสองก้าว สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งที “เราเคยเจอกันในงานแต่งงานคุณอาซังยุนไงฮะ”

 

“ลูกชายชเวซึงฮวาน!”

 

“ปิ๊งป่อง!”

 

 

“เล่นอะไรกันเนี่ย เสี่ยควอน?”

 

 

เสียงจียงดังมาจากประตูห้องนอน เจ้าตัวยืนพิงมองพวกเราสองคนด้วยสายตาปลงๆ เขาเห็นความหวั่นวิตกนิดหน่อยในแววตานั่น

 

“พ่อนึกว่ายองเบมา จะมาทักทายซะหน่อย กลับมาเจอลูกชายนายพลชเวซะได้” การเรียกชื่อตำแหน่งพ่อเขาเต็มยศแบบนั้น มันรู้สึกแปลกๆ ไงไม่รู้ 

 

“ปกติมาเดินเล่นแถวนี้เหรอไง”

 

“อยู่ๆลูกชายขี้เซาก็หายจากบ้านไปตั้งแต่เช้า แถมยังแอบมาเช็คอินห้องสวีทไปห้องนึงนี่นา”

 

“สายสืบเยอะไปนะลุง”

 

ซึงฮยอนแอบยิ้มเวลาเห็นจียงคุยกับพ่อ แล้วจู่ๆคุณอาก็หันมามองเขาทำเอาหุบยิ้มแทบไม่ทัน

 

“ตกลงเป็นเพื่อนกันเหรอ? ตั้งแต่งานวันนั้นรึเปล่าเนี่ย?”

 

“อ่า…” ซึงฮยอนตอบไม่ถูก เขาไม่แน่ใจว่าต้องตอบอะไรจียงถึงจะไม่โกรธ ถึงจะมาเพื่อการคุยกับคุณอาโดยเฉพาะ แต่นี่ยังไม่ทันตกลงกับจียงก่อนเลยนะ

 

“สั่งข้าวไปยัง?” จียงหันมาถามเขาไม่สนใจคำถามของพ่อ ซึงฮยอนพยักหน้าหงึกหงัก 

 

“ควอนจียง อย่าทำกับพ่อแบบนี้”

 

คุณอาควอนซังควาน มองหน้าเขาสลับกับจียงสองสามที เขาเริ่มรู้แล้วว่าจียงฉลาดเหมือนใคร

 

“ตกลงเป็นเพื่อนกันใช่มั้ย?”

 

“.….”

 

“จียง มีอะไรจะบอกพ่อมั้ย?”

 

.

 

.

 

.

 

 

 

อาหารทะเลชุดใหญ่ที่สั่งไว้ไว้มาส่งพอดดี พนักงานถึงกับผงะเมื่อเห็นเจ้าของโรงแรมอยู่ที่ห้องนี้ รีบส่งรีบไปแทบไม่ทัน 

 

เขาไม่ปฏิเสธหรอกว่ารู้สึกดีแค่ไหนที่จียงไม่ตอบคำถามคุณอาไปว่า “ใช่ เราเป็นเพื่อนกัน” 

 

จียงตักข้าวกินไปคำนึงเพื่อตั้งสติ เขาอยู่กับจียงมานานพอที่จะรู้ว่ามันชอบทำแบบนี้เวลารวบรวมความกล้าที่จะทำอะไรสักอย่าง

 

“โอเค เราไม่ใช่เพื่อนกัน”

 

“งั้นเพื่อนของเพื่อน?”

 

“พ่อ อย่าแอ๊บแบ๊วน่า”

 

“ย่า! ควอนจียง ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!? แล้วนี่นายไม่คิดจะพูดอะไรเลยเหรอไง”

 

ซึงฮยอนแทบจะสำลักข้าวที่เพิ่งกลืนลงคอ ตอนที่คุณอาหันมาถาม

 

“เราคบกันฮะ...”

 

เป็นซึงฮยอนที่พูดคำนั้นออกไป เขาแอบเห็นจียงหันหน้าหนีไปข้างๆ ปากพึมพำอะไรไปมา แก้มเริ่มแดงๆ ทั้งๆที่มือยังถือช้อนอยู่เลย

 

“ไม่จริง!”

 

“ไม่เชื่อก็ออกไปเลยปะ ลูกชายจะคุยกับคนรู้จักต่อ โอเคป้ะ?”

 

“ตั้งแต่เมื่อไหร่? อย่าบอกนะตั้งแต่วันงานแต่งงานที่ฉันพาพวกแกมารู้จักกัน!?”

 

“สองปี”

 

“คบมาแล้วสองปี!!?”

 

“ก่อนหน้างานวันนั้นสองปี รวมเป็นสามปี”

 

ควอนจียงเล่นลิ้นจนซึงฮยอนต้องขำออกมาทั้งที่ไม่ใช่เวลาเลย 

 

“กล้ามากเลยนะที่หลอกพ่อ!!”

 

“เสี่ยควอนใจเย็นๆดิ กินกุ้งปะเดี๋ยวลูกชายแกะให้”

 

เขาเห็นกลิ่นอายแห่งคามไม่พอใจแผ่พุ่งออกมาจากผู้ใหญ่คนเดียวในห้อง...คุณอาปฏิเสธกุ้งที่จียงแกะให้ หันมาลากตัวซึงฮยอนเข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตูปัง

 

 

 

“นายชื่ออะไร”

 

“ซึงฮยอน ชเวซึงฮยอน...”

 

“พ่อแม่รู้เรื่องนี้รึยัง? นายพลชเว?”

 

“รู้แล้วฮะ...”

 

“แล้วเขายอม?”

 

“ก็โอเคนะฮะ แค่ไม่ให้แต่งงานเฉยๆ”

 

“ใครจะให้แต่งงานวะ!!”

 

ซึงฮยอนถอยกรูดไปติดประตูทันทีที่เสี่ยควอนตวาดแว้ดออกมา

 

“ฉันไม่ได้สนใจหรอกนะว่าจียงจะมีแฟนเป็นเพศอะไร”

 

“อ่า….” โชคดีชะมัด

 

“แต่มันเป็นลูกชายสุดรักสุดหวงของฉัน... ถึงจะไม่ค่อยได้เจอกันก็เหอะ”

 

“งั้นก็แปลว่า...”

 

“ไปเลิกกันซะ ฉันหวงลูกชายฉัน”

 

“ไม่จริงอ่ะ!!”

 

“จริง”

 

 

ซึงฮยอนกลืนน้ำลายหนึ่งอึก

 

 

หายใจลึกๆอีกหนึ่งเฮือก

 

 

“คุณอาซังควาน...รู้มั้ยว่ากว่าผมจะได้คบกับจียง ผมต้องตามจีบอยู่สี่เดือน แล้วกว่าจะผ่านด่านพี่ดองวุคสุดหวง พี่แทบิน พี่เท็ดดี้ ไหนจะยองเบอีก ทุกคนแช่งให้เราเลิกกันแทบตาย แต่เราก็ผ่านมาได้ ตอนคุณแม่จียงรู้ก็ไม่ค่อยพอใจผมเท่าไหร่ แต่สุดท้ายท่านก็ยอมรับ... ส่วนคุณพ่อคุณแม่ผมท่านใจดีและมีเหตุผล เขายอมรับจียงได้อย่างไม่มีข้อแม้ใดๆเลย ก็จียงเรียนเก่งแถมใจดีนี่นา”

 

“….”

 

“เราทะเลาะกันจนเกือบจะเลิกตั้งหลายครั้ง แต่มันก็ทนไม่ได้หรอก มันเหมือนตายทั้งเป็นเลย คุณอา เข้าใจใช่มั้ยฮะ... ขนาดเราทะเลาะกันเอง เรายังไม่เลิกกันเลย แล้วทำไมคุณอาถึงมาสั่งให้เลิกแบบนี้ล่ะครับ”

 

“…”

 

“อันที่จริง ผมมาถึงเชจูก็เพราะอยากมาคุยเรื่องนี้แหละฮะ”

 

 

“…”

 

 

“ได้โปรดใจดีกับพวกเราเถอะนะครับ”

 

 

 

“….แกมันเจ้าเล่ห์ ฉันไม่ยกจียงให้ง่ายๆหรอก!!”

 

 

.

 

.

 

.

 

 

“เสี่ยควอน มากินกุ้งเหอะ แกะไว้ให้เป็นกิโลแล้วเนี่ย”

 

จียงเอ่ยชวนทันทีที่เราสองคนออกจากห้องนอน ก่อนจะส่งซิกเป็นเชิงถามว่าเป็นไงบ้าง ซึงฮยอนส่ายหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก

 

“ฉันรู้ว่าต่อให้ฉันบังคับให้พวกแกเลิกกัน แกก็ไม่เลิก”

 

“อ้าว..”

 

“ฉันไม่เคยบังคับแกได้เลยตั้งแต่เด็ก”

 

“นั่นก็เพราะเสี่ยควอนใจดีสุดๆ ~”

 

“แต่ครั้งนี้ขอสักครั้งเถอะ เรื่องที่เราคุยกันเมื่อวันก่อน แพลนหลังแกเรียนจบ... ช่วยตัดชอยส์ ‘ไปลงทุนที่โซล’ ออกไปด้วยนะคุณลูกชาย ตอนนี้เหลือทางเลือกแค่ ไปเรียนต่อ และ มาทำงานที่เชจู โอเคนะ?”

 

“พ่อ! ไม่โอเค! ผมจะอยู่โซล!”

 

“ติดแฟน!”

 

“ไม่ได้ติดซักหน่อย!”

 

“แฟนแกมันชั่วจะตาย ฉันคุยกับมันแป๊บเดียวก็รู้แล้ว ถ้าเสียใจอย่ามาร้องไห้แงๆ ให้เห็นแล้วกัน!”

 

.

 

.

 

.

 

“แกชั่วจริงเหรอ?”

 

“ฉันเป็นเด็กดีขนาดนี้จะเป็นคนชั่วได้ไงเล่า..”

 

“พ่อฉันมองคนออกหมดแหละ”

 

“พ่อแกแค่อยากให้เราเลิกกัน เค้าหวงแกยิ่งกว่าพี่ดองวุคอีก”

 

จียงหัวเราะจนตาปิด จนซึงฮยอนต้องดึงให้มันมานั่งใกล้ๆ 

 

“เค้าบอกว่า เลิกกันซะ ฉันหวงลูกชายฉัน”

 

“จริงอะ”

 

“จริงดิ แถมบอกว่าฉันไม่ยกจียงให้หรอก! แต่พอออกมาก็ยอมให้คบกันซะงั้น”

 

ปากร้ายใจดีนี่ก็เหมือนจียงชะมัดเลย

 

“พ่อยกให้แล้วก็ต้องดูแลด้วย...”

 

จียงพูดเสียงเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน แต่แน่นอนซึงฮยอนได้ยิน จนต้องดึงจียงขึ้นมานั่งตัก “แหงสิ อยากให้ทำอะไรจะทำให้หมดเลย”

 

“งั้นแกะกุ้งให้หน่อย”

 

“ย่า ควอนจียง”

 

“พูดจริง ฉันแกะให้ตั้งเยอะแล้วอ่ะ”

 

“ไม่โรแมนติกเลย”

 

“เออ แล้วไงล่ะ”

 

“แกควรจะพูดว่า นายต้องรักและดูแลฉันตลอดไปนะ ไรงี้สิ”

 

“ใครแม่งจะพูดอะไรเลี่ยนๆแบบนั้นวะ...”

 

 

รู้ตัวอีกทีก็จูบกันอีกแล้ว เป็นครั้งแรกที่ซึงฮยอนรู้สึกว่าเราจูบกันพร้อมกับความสัมพันธ์ที่สมบูรณ์ขนาดนี้ 

 

 

อยากอยู่อย่างนี้ไม่อยากปล่อยไปไหนเลย 

 

.

 

.

 

 

“ควอนจียง ชอบกุ้งหรือฉันมากกว่ากัน...”

 

เขาถามชิดริมฝีปาก 

 

.

 

.

 

 

 

 

“กุ้ง….”

 

 

 

 

 

END

 

 

 

 

 
 

Comment

Comment:

Tweet

เพลียกะซึงฮยอนของจียวงจริงๆ อะไรมันจะบ้าได้ขนาดนั้น
ตลกอยู่รอบสองรอบ ที่มันพูดกับพ่อจียงว่า "ปิ๊งป่อง"
55555 เล่นอะไรกันเนี่ย ? ชอบที่ซึงฮยอนมันดื้อ
แล้วจียงก็ใจดีอะไรขนาดนั้น ย๊ากกกกกกกกกกกกกก

คนขี้เซาถึงกับยอมตื่นเช้าเพื่อไปรับ แถมยังหาที่พักที่กินให้อีก
ใครมันจะไม่รักล่ะ ถูกมั้ย เราเข้าใจเลยว่าอะไรทำให้ซึงฮยอนมันบ้าขนาดนั้น
ก็จียงอยู่แบบนี้ ในชีวิตจริงเราก็บ้าเหมือนซึงฮยอนแบบนั้นแหละ
เจอควอนจียงคนน่ารัก ก็ทำให้เป็นบ้าได้ง่ายๆเลย
ชอบที่ซึงฮยอนบอกกับเสี่ยควอนที่ว่า ขนาดเราทะเลาะกันเรายังไม่เลิกเลย
เนาะๆๆๆ จะมาสั่งให้เลิกได้ยังไง แล้วก็ชอบตอนจบมากเลย ......กุ้ง ซึนเอ๊ยยยยยยยยย

#9 By (113.53.108.41|113.53.108.41) on 2014-06-02 17:05

ย๊ากสๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆน่รักสุดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

#8 By (27.130.238.49|27.130.238.49) on 2014-01-26 21:10

อ่านละ ฟินตายไปเลยค่าาาาาาาา



เฮือกกกน่ารักสุดๆ คุณหนูควอน

#7 By 1412 (27.55.215.135|27.55.215.135) on 2014-01-12 00:18

น่ารักม๊ากมากกกกกกกกกกกกก

#6 By snowmim on 2014-01-06 20:20

สนุกมากเลยคะ ฟิคหมาเป็นอะไรที่ฟินสุดๆ อ่านทีไรก็เขินตลอด จีน่าร๊ากกกกก ><
อยากอ่านเรื่อยๆ นี่พึ่งอ่านฟิคหมาตั้งแต่แรกจนถึง Like Father Like son จบไปไม่กี่วันก่อน วันนี้มาลองเข้าแล้วแทบจะจุดพลุฉลอง  55 5 5 อัพบ่อยๆนะคะ จีน่ารักมาก เฝ้ารอฟิคพี่สุด ๆเลย 

#5 By Piya (171.100.98.148|171.100.98.148) on 2014-01-05 17:42

น่ารักกกกกก

คุณพ่อจียงน่ารักตลกด้วย 55555555555555
แต่ไอหมากวนตีนจังค่ะ มีเย้ยกันด้วยเรื่องยิ้มจียง มันน่านัก
จียงคนติดแฟนก็น่ารัก ชอบกุ้งมากกว่าด้วย อิอิ ปากไม่ตรงกับใจเลย สมเป็นจียง 555555555555
น่ารักมากค่ะตอนนี้ เขินจุง /จิกหมอน
อ่านแล้วขำ อ่านแล้วยิ้ม อ่านแล้วเขิน มีความสุขมากเลยค่ะ ขอบคุณพี่โต๋นะคะ รักมากๆเลยค่ะ ♥

#4 By Ibib on 2014-01-05 16:30

“อ้าว…”


“(ช็อค)”

55555555555 ขำด้วยบวกสมน้ำหน้าด้วย เสี่ยควอนน่าจะชักปืนมาขู่อิหมาสักที เอาให้หงอไปเลยยย กวนประสาทอ่ะ หมั่นไส้ 5555

#3 By J.WALKING on 2014-01-05 16:05

ฮ่าๆๆ
ในที่สุดก็ตามจนได้
จียงน่ารักมาก
ตั้งแต่ไปรับ เปิดห้องสูทให้
แถมไม่ยอมตอบพ่อว่าเป็นเพื่อน
เหอะๆ
พร้อมจะบอกแล้วสินะ
พร้อมไม่พร้อมคงต้องบอกแหละ
โตแล้วด้วย
แม้พ่อจีอยากให้เลิกมันคงเป็นไปไม่ได้
อย่างที่ท็อปบอกนั้นแหละ
ตอนที่เกือบเลิกจีเสียใจแค่ไหน
ถ้าต้องเลิกหรือห่างกัน....
ไม่อยากจะคิดค่ะ
เป็นกำลังใจให้เสี่ยควอน
เพราะคงไม่มใครอยู่ข้างๆ
อิอิ
อย่าหวงลูกชายมากเลยนะเสี่ย

#2 By mintaname on 2014-01-05 10:32

น่าร้ากกกกกกก. อึ๋ยยย. ควอนจียงเจ้าแม่ความซึน. -/////- อ่านละใจเต้นน 55555

#1 By m a d a m k w o n - on 2014-01-05 01:45