[OS] Mom, I'm sick

posted on 04 Mar 2014 14:08 by pphelpz-bbfic in dog, Oneshot
 
Title: Mom, I'm sick
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon] 
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก... 
 
Author's note : ย้อนเวลา (อีกแล้ว)
 
 
 
 
.
 
.
 
.
 
 
 

 

 

สำหรับเขาแล้ว แค่อยากเจอคนที่กล้าสบตาด้วย แล้วคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด เท่านั้นเอง

 

.

 

.

 

.

 

 

“ตื่นเช้ากับเขาได้ด้วยเหรอเนี่ย?”

 

เจ้าของคำทักทายเพิ่งเดินออกมาจากประตูห้องแล้วเงยหน้าขึ้นมาเจอกันพอดี

 

….

 

โอเค ไม่ใช่ ‘เจอกันพอดี’ ก็ได้ เขารออยู่ตรงนี้มาสักพักแล้ว

 

“ก็นายเคยบอกว่าจะได้เดินไปม.พร้อมกันไง”

 

ควอนจียงหรี่ตา ทำเสียงจึ๊ๆ ใส่เขา ก่อนจะเดินไปทางบันไดโดยไม่รอด้วยซ้ำ ได้ไงเนี่ย เขายืนรอตั้งครึ่งชั่วโมง! ทั้งที่ไม่รู้ว่าออกไปแล้วรึยังด้วยซ้ำ คนอย่างชเวซึงฮยอนต้องตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงเชียวนะ... ซึงฮยอนรีบเดินตามอีกคนนึงไป ส่วนเจ้าตัวเอาแต่ก้มหน้ามองมือถือ จนเขาต้องยื่นหน้าไปมองที่จอโทรศัพท์นั่นซะเลย 

 

“ไอรอนแมนเหรอ?”

 

“อือ… ว่าจะชวนไอ้ยองเบไปดูคืนนี้” พูดทั้งที่ตาไม่หันมามองเขาด้วยซ้ำ อะไรเนี่ย เอาแต่เลื่อนดูรอบหนังอยู่นั่น แถมยังบอกว่าจะไปกับไอ้ยองเบอีก

 

“ที่ห้างแถวมหาลัยมีรอบสองทุ่ม”

 

จียงขมวดคิ้ว ยอมหันมามองหน้ากันแล้ว

 

“โม้ปะเนี่ย”

 

“ไม่เชื่อก็เสิร์ชเลย”

 

“……”

 

จียงทำเป็นอ้าปากค้าง โชว์หน้าจอที่ขึ้นรอบหนังให้เขาดู พึมพำว่า “รู้ได้ไงวะ” จนคนมองต้องหลุดยิ้ม

 

เอ๊…นี่ชเวซึงฮยอนนะ... ระดับนี้แล้วต้องเช็ครอบหนังตั้งแต่เมื่อคืน ว่าแล้วยังไงควอนจียงก็ต้องอยากดูไอ้เตารีดนี่ ก็หนังที่เหลือมันมีแต่หนังรักน้ำเน่า ไม่ก็หนังสงครามเกรดบี หมอนี่ไม่ดูแหงๆ

 

“ฉันเลี้ยง... ถ้านายไม่ไปกับไอ้ยองเบ”

 

จียงหันมาสบตาด้วยอีกรอบ เขาอยากมองดวงตาสีใสนั่นนานๆ จนอยากจะจับหน้าเอาไว้ไม่ให้หันหนีไปไหน แต่แว่นนั่นก็เกะกะเป็นบ้าเลย

 

“ให้มันน้อยๆหน่อยชเวซึงฮยอน”

 

“พูดจริง... เลี้ยงข้าวโพดกับโค้กด้วย”

 

คนข้างๆ ยกมือขึ้นกัดเล็บอย่างใช้ความคิดซะจนเขาอยากจะขำ 

 

“ก็ไม่เชิงว่าเลี้ยง... ฉันได้บัตรลดมา เพราะงั้นอย่าเกรงใจ”

 

“เหรอ?”

 

“อื้อ”

 

 

“….”

 

 

“….”

 

 

จียงจ้องหน้าเขาอยู่ครึ่งนาที

 

 

“โคตรไม่เนียนเลย”

 

“ง่ะ”

 

 

อะไรอ่ะ ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ 

 

โอเค มันไม่ได้มีบัตรลดอะไรทั้งสิ้น ซึงฮยอนยกมือขึ้นเกาข้างแก้ม โดนจับได้ง่ายๆ แบบนี้ก็หมดกันสิ... “ฉันว่างตั้งแต่หกโมง” หันกลับมองเจ้าของเสียงแทบไม่ทัน อีกคนเอาแต่ทำหน้านิ่ง แต่มันก็ซ่อนยิ้มในหน้าไว้ไม่มิด “มีอะไรอร่อยๆ แนะนำมั้ยอ่ะ”

 

 

“รู้จักร้านราเมงอร่อยๆ แถวนี้อยู่ร้านนึง..”

 

“ดีล”

 

ทีเรื่องของกินล่ะตอบตกลงไม่คิดเลยนะ

 

…..

 

ทำไงดีวะ

 

อยากได้มาเป็นแฟนตอนนี้เลย

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

“อร่อยปะ?”

 

เสียงซู้ดดังเป็นคำตอบ “เค็มไปหน่อย”

 

เขารู้สึกเป็นบ้านิดๆ ที่แค่มองจียงกินราเมงอยู่ข้างๆ อาหารวันนี้ก็ดูจะอร่อยขึ้นผิดหูผิดตา

 

“อย่ามามองตอนคนกำลังกินได้ปะ กินของตัวเองไปเลยไป”

 

โดนผลักหน้าให้หันกลับมามองชามของตัวเองตรงหน้า ซึงฮยอนหัวเราะคิกคักจนน่ารังเกียจ เขารู้ แต่ก็ช่างสิ คนมันมีฟามสุขนี่นา

 

กินไปได้ไม่กี่คำก็มีเรื่องให้ต้องสนใจอีกละ อยู่ๆจียงก็ถอดแว่นสายตากรอบดำที่แสนเกะกะนั่นออก เพราะไอร้อนทำให้ขึ้นฝ้าที่เลนส์ ซึงฮยอนถือโอกาสนี้จับไหล่อีกคนให้หันมาเผชิญหน้า ดวงตาสีน้ำตาลใสแจ๋วที่ไม่เคยได้เห็นจะๆแบบนี้เลยสักครั้ง

 

“นาย…ตาสีน้ำตาล”

 

“เออ แล้ว