[OS] Littlest Things

posted on 02 Jun 2014 00:26 by pphelpz-bbfic in dog, Oneshot
 
 
แจ้งข่าว* ใครที่ยังสนใจรวมเล่ม vol.1 นั้น ส่งความประสงค์มาได้ที่ pphelpz@hotmail.com นะคะ 
ถ้ามีจำนวนมากพอ อาจจะรีปริ๊นท์ให้อีกรอบค่า
ส่วน vol.2 นั้นนนน ตราบใดที่ GD&TOP vol2 ยังไม่ออก... 55555
 

Title:
Littlest Things
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon] 
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก... 
 
Author's note : คิดถึงจีท็อปฉุดๆ
 
.
 
.
 
.
 
 

 

 

 

จียงสะดุ้งเฮือกกลางดึก นอนตัวแข็งทื่อ ตอนที่รู้สึกถึงน้ำหนักจากอีกฝั่งของเตียง 

 

หลังจากเรียนจบเขาก็อยู่บ้านคนเดียว บ้านเดี่ยวที่อยู่มาเป็นสิบปีตั้งแต่เรียนมัธยม แม่ไปอยู่เชจูกับพ่อแล้ว และเขาขอย้ำอีกครั้งว่าเขาอยู่คนเดียว

 

จียงรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่นหลัง ขยับตัวหยุกหยิกอยู่กับผ้านวมผืนหนา จนกระทั่งได้ยินลมหายใจสม่ำเสมอจากทางท้ายทอย เขาถึงได้ยันตัวลุกขึ้นนั่งหันไปมองไอ้คนบุกรุก ยกมือขึ้นกะจะฟาดหน้ามันไปสักทีแต่ก็ยั้งมือได้ทันเมื่อคิดได้ว่าง่วงเกินกว่าจะชวนใครสักคนหาเรื่องตอนตีสองแบบนี้ 

 

ชเวซึงฮยอนยังอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตที่ใส่ไปทำงาน มีเรื่องที่มันไม่อาบน้ำก่อนนอนมาให้ด่าอีกเรื่องในตอนเช้า สาบานได้จียงไม่เคยให้กุญแจ หรืออนุญาตให้มันมาหาที่บ้านดึกๆดื่นๆแบบนี้เลย แต่นี่คือชเวซึงฮยอน มีเหรอมันจะฟัง มันไปเอากุญแจมาจากไหนก็ไม่รู้ ครั้งที่แล้วที่มันแอบเข้ามาเกือบทำเอาเขาหัวใจวายตาย

 

“หลับแล้วเหรอ?”

 

เออ แม่งไม่ตอบนะ จำไว้

 

ซึงฮยอนทำงานแล้ว ไม่เหมือนเขาที่เตรียมตัวเรียนต่อ หมอนี่เลิกงานดึกๆดื่นๆแบบนี้ประจำ ช่วงนี้เราก็ไม่ค่อยจะได้เจอกันหรอก... จียงเลื่อนมือไปคลึงคิ้วหนาที่กำลังขมวดให้คลายออก แถมด้วยจูบที่เปลือกตาไปอีกหนึ่งที ไงล่ะ...โรแมนติกขนาดไหน ถ้าตื่นอยู่ไม่ทำหรอกนะ

 

สอดตัวลงไปนอนในผ้าห่มเหมือนเดิม ไม่กอดไอ้ซึงฮยอนเพราะมันไม่อาบน้ำ หลับตาลงไม่ทันไรก็เจอลมหายใจร้อนๆมากวนอีกจนได้ มันเลื่อนมาตั้งแต่หน้าผาก แก้ม และลงไปถึงคอ จียงยกมือขึ้นสูง ฟาดลงไปที่กลางหลังมันดังอั่ก ไอ้คนบุกรุกนอนแน่นิ่งไม่ลุกขึ้นมากวนอีกเลยทั้งคืน

 

.

 

.

 

 

“ทีหลังไม่ต้องมาเลย ถ้าจะมาแล้วก็ไปทำงานแต่เช้าแบบเนี้ย!!”

 

“แค่ได้นอนกอดเมื่อคืนฉันก็โอเคแล้ว”

 

“ฉันไม่โอเค!!!”

 

ซึงอยอนเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาลูบหัวเขาที่ยังนั่งอยู่บนเดียงหลังจากเหวี่ยงไปเมื่อกี้ ส่วนเจ้าตัวอะนะ อาบน้ำเสร็จแล้วพร้อมจะเดินออกจากบ้านไปทุกเมื่อ

 

“ก็แกไม่ยอมย้ายไปอยู่ด้วยกันนี่นา”

 

“ไม่ย้าย!”

 

“แล้วก็มางอแงว่าไม่มีเวลาให้”

 

“ก็มันจริงมั้ยล่ะ”

 

“ไม่จริงอ่ะ จียง ไปอยู่ด้วยกันเหอะนะ”

 

“ไม่ไปเว้ย”

 

“เล่นตัวจริงเลย”

 

“ไปไหนก็ไปเลยไอ้เวร!! ไม่ต้องมาหาอีกเลยนะ!!”

 

มาหาว่าเขาเล่นตัวแบบนี้ได้ยังไง รับไม่ได้อ่ะ ซึงฮยอนหัวเราะร่า จนต้องปาหมอนใส่หน้ามันไปซะที น่าหงุดหงิดชะมัด

 

หลังเรียนจบ เขาก็ออกจากหอพี่เบคกี้มาอยู่บ้าน ส่วนไอ้คุณชายชเว หม่อมแม่ของมันก็ซื้อคอนโดให้เป็นรางวัล เขาเคยไปมาแล้ว คอนโดกว้างกลางเมืองราคาไม่รู้กี่ล้าน เห็นแล้วมันอิจฉาจนจี๊ดใจจริงๆ ถ้าเขาขอเสี่ยควอนบ้างก็คงจะได้เหมือนกันหรอกนะ...ได้ไปอยู่เชจูอะดิ

 

“ถ้าแกไม่ไปอยู่ด้วยจริงๆ ฉันก็ว่าจะย้ายมาอยู่บ้านแก”

 

“ประสาทปะ มีคอนโดดีๆ ใกล้ที่ทำงาน แล้วจะมาอยู่บ้านชานเมืองงี้อะนะ”

 

“จียง อย่ามาทำเป็นไม่เข้าใจหน่อยเลย”

 

“ไปทำงานเลยไป”

 

“ไล่แบบนี้ฉันเสียใจนะ”

 

จียงยิ้มขำออกมา ก่อนที่มอร์นิ่งคิสจะเริ่มต้นขึ้น ซึงฮยอนรุกเร้าจนเราทั้งคู่ต้องล้มลงไปนอนบนเตียง แหงล่ะ แต่ก่อนเราจูบกันทุกวัน ไม่ใ่ช่อาทิตย์นึงเจอกันครั้งสองครั้งอย่างนี้ 

 

“พอ …เดี๋ยวก็สาย”

 

“ควอนจียงนี่เองที่ทำให้ฉันเสียการเสียงาน”

 

“เออ ฉันทำ ทำแน่...แล้วยังอยากให้ไปอยู่ด้วยอีกเหรอ​?”

 

“แกนี่มัน...”

 

“….”

 

ลึกๆ แล้ว เขาอยากจ้องตาซึงฮยอนอยู่แบบนี้ ไม่อยากให้มันไปทำงานเลย

 

ซึงฮยอนกดจูบมาที่ข้างแก้มเป็นครั้งสุดท้าย ลูบผมเขาอีกที ก่อนจะลุกเดินออกไปนอกห้อง.. ไปทำงานแล้วน่ะสิ จียงอยากจะหยิบหมอนข้างตัวปาใส่อีกคนไปอีกทีอย่างไม่มีเหตุผล สุดท้ายก็มีแต่เขาที่ต้องถูกทิ้งอยู่ในห้องคนเดียว... เออๆ มันอาจจะฟังดูดราม่าเว่อร์ไปหน่อยอะนะ

 

 

ไม่ใช่ว่าเขาชอบอยู่บ้านคนเดียวมากกว่า หรือรังเกียจการอยู่ด้วยกันหรอก แล้วก็ไม่ได้เล่นตัวด้วย แต่ถ้าย้ายไปจริงๆ เขาต้องเป็นบ้าแน่ๆ ด้วยหลากหลายร้อยพันเหตุผล

 

 

.

 

.

 

 

ทุกเย็นวันศุกร์ ซึงฮยอนกำลังจินตนาการไปถึงการไปหาจียงที่บ้าน จะคืนนี้ หรือพรุ่งนี้ ก็ยังคิดไม่ตก จะไปตอนไหนจียงก็ต้องทำเป็นโมโหอยู่แล้ว ก่อนจะทำตัวน่ารักที่สุดเพื่อไม่ให้เขาไปทำงาน คริคริ หมอนั่นก็เป็นแบบนั้นแหละ แต่ในเวลาสามสี่ทุ่มแบบนี้ ก็เลือกที่จะกลับคอนโดไปอาบน้ำเก็บของก่อนดีกว่า

 

ทันทีที่เปิดประตูห้อง เขารู้สึกแปลกๆ เป็นความรู้สึกเหมือนตอนสักสามปีก่อน.. ตอนที่อยู่หอพี่เบคกี้ ตอนที่เขากับจียงยังไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ตอนที่... 

 

ซึงฮยอนคิดกับตัวเองไปมาพลางตั้งคำถามว่าเขาลืมปิดไฟกับแอร์ที่ห้องก่อนไปทำงานรึเปล่า มองซ้ายขวาอย่างหวาดระแวง ถ้าเป็นสามปีก่อนจริงๆ จียงคงจะนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียง มานอนตากแอร์ห้องเขาฟรีๆ และอ้างเหตุผลพันแปดว่าเตียงห้องมันแข๊งแข็ง นอนไม่หลับ 

 

 

แต่มาถึงวันนี้ จียงนอนอยู่ที่โซฟา ไม่มีเกมส์ด้วย มีแต่หนังสือภาษาอังกฤษที่เจ้าตัวอ่านจนหลับปิดหน้าปิดตาไว้ ซึงฮยอนอดขำไม่ได้ตอนที่คิดถึงเรื่องแต่ก่อน แล้วจียงก็มาหาจริงๆด่้วย ให้กุญแจไปตั้งนานสองนาน ไม่เคยจะมาหาเขาด้วยตัวเองเลย 

 

เดินไปหยิบหนังสือบนหน้านั่นมาวางบนโต๊ะดีๆ ก็ดันทำให้เจ้าตัวตื่นขึ้นมาซะง่ายๆ

 

 

“อะไรเนี่ย?”

 

“มาปลุกคนกำลังนอนหลับสบาย ไม่ตายดีแน่ๆ”

 

“เจอหน้าก็แช่งเลยนะ” 

 

“กลับช้า...”

 

ทำเสียงออดอ้อนออเซาะได้สมบูรณ์แบบ ถ้าเขารู้จักมันมาไม่นานก็คงจะละลายกองไปกับพื้นแล้ว

 

“ใครจะไปรู้ว่าจะมา”

 

“ก็เห็นชอบเซอร์ไพรซ์หนิ ไม่ชอบเหรอ?”

 

เล่นหูเล่นตาได้น่าชังขนาดนี้ ใครจะไม่ชอบลงอ่ะ!

 

“ค้างนี่เลยนะ”

 

“คิดดูก่อน”

 

ยังอุตส่าห์เล่นตัว มาถึงห้องเขาแล้วแท้ๆ ถึงจะไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน แต่คอนโดเขาก็พร้อมต้อนรับควอนจียงเสมอ เขามีเตียงหกฟุตพร้อมที่นอนนุ่มๆ ให้หมอนี่ไว้นอน มีเพลงที่จียงชอบฟัง แล้วก็มีหนังที่จียงชอบดู เก็บไว้ที่นี่ทั้งหมด

 

แขกคนพิเศษบ่นว่าหิวเพราะยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เที่ยง คอนโดผู้ชายมนุษย์เงินเดือนอย่างเขาจะมีอะไรนอกจากเบียร์กับอาหารสำเร็จรูป พอจะชวนลงไปหาอะไรกินข้างนอกก็ไม่เอาอีก สุดท้ายเลยต้องมายืนต้มมาม่าให้มันกินแบบเนี้ย

 

“ใส่ผักใส่หมูด้วยดิ”

 

“ถ้ามีก็จะใส่ให้หรอกนะ”

 

“ห่วยจริงๆว่ะ”

 

จียงยืนพิงตู้เย็นก่นด่าเขาไปมาอยู่ข้างๆ

 </