[OS] Littlest Things

posted on 02 Jun 2014 00:26 by pphelpz-bbfic in dog, Oneshot
 
 
แจ้งข่าว* ใครที่ยังสนใจรวมเล่ม vol.1 นั้น ส่งความประสงค์มาได้ที่ pphelpz@hotmail.com นะคะ 
ถ้ามีจำนวนมากพอ อาจจะรีปริ๊นท์ให้อีกรอบค่า
ส่วน vol.2 นั้นนนน ตราบใดที่ GD&TOP vol2 ยังไม่ออก... 55555
 

Title:
Littlest Things
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon] 
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก... 
 
Author's note : คิดถึงจีท็อปฉุดๆ
 
.
 
.
 
.
 
 

 

 

 

จียงสะดุ้งเฮือกกลางดึก นอนตัวแข็งทื่อ ตอนที่รู้สึกถึงน้ำหนักจากอีกฝั่งของเตียง 

 

หลังจากเรียนจบเขาก็อยู่บ้านคนเดียว บ้านเดี่ยวที่อยู่มาเป็นสิบปีตั้งแต่เรียนมัธยม แม่ไปอยู่เชจูกับพ่อแล้ว และเขาขอย้ำอีกครั้งว่าเขาอยู่คนเดียว

 

จียงรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่นหลัง ขยับตัวหยุกหยิกอยู่กับผ้านวมผืนหนา จนกระทั่งได้ยินลมหายใจสม่ำเสมอจากทางท้ายทอย เขาถึงได้ยันตัวลุกขึ้นนั่งหันไปมองไอ้คนบุกรุก ยกมือขึ้นกะจะฟาดหน้ามันไปสักทีแต่ก็ยั้งมือได้ทันเมื่อคิดได้ว่าง่วงเกินกว่าจะชวนใครสักคนหาเรื่องตอนตีสองแบบนี้ 

 

ชเวซึงฮยอนยังอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตที่ใส่ไปทำงาน มีเรื่องที่มันไม่อาบน้ำก่อนนอนมาให้ด่าอีกเรื่องในตอนเช้า สาบานได้จียงไม่เคยให้กุญแจ หรืออนุญาตให้มันมาหาที่บ้านดึกๆดื่นๆแบบนี้เลย แต่นี่คือชเวซึงฮยอน มีเหรอมันจะฟัง มันไปเอากุญแจมาจากไหนก็ไม่รู้ ครั้งที่แล้วที่มันแอบเข้ามาเกือบทำเอาเขาหัวใจวายตาย

 

“หลับแล้วเหรอ?”

 

เออ แม่งไม่ตอบนะ จำไว้

 

ซึงฮยอนทำงานแล้ว ไม่เหมือนเขาที่เตรียมตัวเรียนต่อ หมอนี่เลิกงานดึกๆดื่นๆแบบนี้ประจำ ช่วงนี้เราก็ไม่ค่อยจะได้เจอกันหรอก... จียงเลื่อนมือไปคลึงคิ้วหนาที่กำลังขมวดให้คลายออก แถมด้วยจูบที่เปลือกตาไปอีกหนึ่งที ไงล่ะ...โรแมนติกขนาดไหน ถ้าตื่นอยู่ไม่ทำหรอกนะ

 

สอดตัวลงไปนอนในผ้าห่มเหมือนเดิม ไม่กอดไอ้ซึงฮยอนเพราะมันไม่อาบน้ำ หลับตาลงไม่ทันไรก็เจอลมหายใจร้อนๆมากวนอีกจนได้ มันเลื่อนมาตั้งแต่หน้าผาก แก้ม และลงไปถึงคอ จียงยกมือขึ้นสูง ฟาดลงไปที่กลางหลังมันดังอั่ก ไอ้คนบุกรุกนอนแน่นิ่งไม่ลุกขึ้นมากวนอีกเลยทั้งคืน

 

.

 

.

 

 

“ทีหลังไม่ต้องมาเลย ถ้าจะมาแล้วก็ไปทำงานแต่เช้าแบบเนี้ย!!”

 

“แค่ได้นอนกอดเมื่อคืนฉันก็โอเคแล้ว”

 

“ฉันไม่โอเค!!!”

 

ซึงอยอนเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาลูบหัวเขาที่ยังนั่งอยู่บนเดียงหลังจากเหวี่ยงไปเมื่อกี้ ส่วนเจ้าตัวอะนะ อาบน้ำเสร็จแล้วพร้อมจะเดินออกจากบ้านไปทุกเมื่อ

 

“ก็แกไม่ยอมย้ายไปอยู่ด้วยกันนี่นา”

 

“ไม่ย้าย!”

 

“แล้วก็มางอแงว่าไม่มีเวลาให้”

 

“ก็มันจริงมั้ยล่ะ”

 

“ไม่จริงอ่ะ จียง ไปอยู่ด้วยกันเหอะนะ”

 

“ไม่ไปเว้ย”

 

“เล่นตัวจริงเลย”

 

“ไปไหนก็ไปเลยไอ้เวร!! ไม่ต้องมาหาอีกเลยนะ!!”

 

มาหาว่าเขาเล่นตัวแบบนี้ได้ยังไง รับไม่ได้อ่ะ ซึงฮยอนหัวเราะร่า จนต้องปาหมอนใส่หน้ามันไปซะที น่าหงุดหงิดชะมัด

 

หลังเรียนจบ เขาก็ออกจากหอพี่เบคกี้มาอยู่บ้าน ส่วนไอ้คุณชายชเว หม่อมแม่ของมันก็ซื้อคอนโดให้เป็นรางวัล เขาเคยไปมาแล้ว คอนโดกว้างกลางเมืองราคาไม่รู้กี่ล้าน เห็นแล้วมันอิจฉาจนจี๊ดใจจริงๆ ถ้าเขาขอเสี่ยควอนบ้างก็คงจะได้เหมือนกันหรอกนะ...ได้ไปอยู่เชจูอะดิ

 

“ถ้าแกไม่ไปอยู่ด้วยจริงๆ ฉันก็ว่าจะย้ายมาอยู่บ้านแก”

 

“ประสาทปะ มีคอนโดดีๆ ใกล้ที่ทำงาน แล้วจะมาอยู่บ้านชานเมืองงี้อะนะ”

 

“จียง อย่ามาทำเป็นไม่เข้าใจหน่อยเลย”

 

“ไปทำงานเลยไป”

 

“ไล่แบบนี้ฉันเสียใจนะ”

 

จียงยิ้มขำออกมา ก่อนที่มอร์นิ่งคิสจะเริ่มต้นขึ้น ซึงฮยอนรุกเร้าจนเราทั้งคู่ต้องล้มลงไปนอนบนเตียง แหงล่ะ แต่ก่อนเราจูบกันทุกวัน ไม่ใ่ช่อาทิตย์นึงเจอกันครั้งสองครั้งอย่างนี้ 

 

“พอ …เดี๋ยวก็สาย”

 

“ควอนจียงนี่เองที่ทำให้ฉันเสียการเสียงาน”

 

“เออ ฉันทำ ทำแน่...แล้วยังอยากให้ไปอยู่ด้วยอีกเหรอ​?”

 

“แกนี่มัน...”

 

“….”

 

ลึกๆ แล้ว เขาอยากจ้องตาซึงฮยอนอยู่แบบนี้ ไม่อยากให้มันไปทำงานเลย

 

ซึงฮยอนกดจูบมาที่ข้างแก้มเป็นครั้งสุดท้าย ลูบผมเขาอีกที ก่อนจะลุกเดินออกไปนอกห้อง.. ไปทำงานแล้วน่ะสิ จียงอยากจะหยิบหมอนข้างตัวปาใส่อีกคนไปอีกทีอย่างไม่มีเหตุผล สุดท้ายก็มีแต่เขาที่ต้องถูกทิ้งอยู่ในห้องคนเดียว... เออๆ มันอาจจะฟังดูดราม่าเว่อร์ไปหน่อยอะนะ

 

 

ไม่ใช่ว่าเขาชอบอยู่บ้านคนเดียวมากกว่า หรือรังเกียจการอยู่ด้วยกันหรอก แล้วก็ไม่ได้เล่นตัวด้วย แต่ถ้าย้ายไปจริงๆ เขาต้องเป็นบ้าแน่ๆ ด้วยหลากหลายร้อยพันเหตุผล

 

 

.

 

.

 

 

ทุกเย็นวันศุกร์ ซึงฮยอนกำลังจินตนาการไปถึงการไปหาจียงที่บ้าน จะคืนนี้ หรือพรุ่งนี้ ก็ยังคิดไม่ตก จะไปตอนไหนจียงก็ต้องทำเป็นโมโหอยู่แล้ว ก่อนจะทำตัวน่ารักที่สุดเพื่อไม่ให้เขาไปทำงาน คริคริ หมอนั่นก็เป็นแบบนั้นแหละ แต่ในเวลาสามสี่ทุ่มแบบนี้ ก็เลือกที่จะกลับคอนโดไปอาบน้ำเก็บของก่อนดีกว่า

 

ทันทีที่เปิดประตูห้อง เขารู้สึกแปลกๆ เป็นความรู้สึกเหมือนตอนสักสามปีก่อน.. ตอนที่อยู่หอพี่เบคกี้ ตอนที่เขากับจียงยังไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ตอนที่... 

 

ซึงฮยอนคิดกับตัวเองไปมาพลางตั้งคำถามว่าเขาลืมปิดไฟกับแอร์ที่ห้องก่อนไปทำงานรึเปล่า มองซ้ายขวาอย่างหวาดระแวง ถ้าเป็นสามปีก่อนจริงๆ จียงคงจะนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียง มานอนตากแอร์ห้องเขาฟรีๆ และอ้างเหตุผลพันแปดว่าเตียงห้องมันแข๊งแข็ง นอนไม่หลับ 

 

 

แต่มาถึงวันนี้ จียงนอนอยู่ที่โซฟา ไม่มีเกมส์ด้วย มีแต่หนังสือภาษาอังกฤษที่เจ้าตัวอ่านจนหลับปิดหน้าปิดตาไว้ ซึงฮยอนอดขำไม่ได้ตอนที่คิดถึงเรื่องแต่ก่อน แล้วจียงก็มาหาจริงๆด่้วย ให้กุญแจไปตั้งนานสองนาน ไม่เคยจะมาหาเขาด้วยตัวเองเลย 

 

เดินไปหยิบหนังสือบนหน้านั่นมาวางบนโต๊ะดีๆ ก็ดันทำให้เจ้าตัวตื่นขึ้นมาซะง่ายๆ

 

 

“อะไรเนี่ย?”

 

“มาปลุกคนกำลังนอนหลับสบาย ไม่ตายดีแน่ๆ”

 

“เจอหน้าก็แช่งเลยนะ” 

 

“กลับช้า...”

 

ทำเสียงออดอ้อนออเซาะได้สมบูรณ์แบบ ถ้าเขารู้จักมันมาไม่นานก็คงจะละลายกองไปกับพื้นแล้ว

 

“ใครจะไปรู้ว่าจะมา”

 

“ก็เห็นชอบเซอร์ไพรซ์หนิ ไม่ชอบเหรอ?”

 

เล่นหูเล่นตาได้น่าชังขนาดนี้ ใครจะไม่ชอบลงอ่ะ!

 

“ค้างนี่เลยนะ”

 

“คิดดูก่อน”

 

ยังอุตส่าห์เล่นตัว มาถึงห้องเขาแล้วแท้ๆ ถึงจะไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน แต่คอนโดเขาก็พร้อมต้อนรับควอนจียงเสมอ เขามีเตียงหกฟุตพร้อมที่นอนนุ่มๆ ให้หมอนี่ไว้นอน มีเพลงที่จียงชอบฟัง แล้วก็มีหนังที่จียงชอบดู เก็บไว้ที่นี่ทั้งหมด

 

แขกคนพิเศษบ่นว่าหิวเพราะยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เที่ยง คอนโดผู้ชายมนุษย์เงินเดือนอย่างเขาจะมีอะไรนอกจากเบียร์กับอาหารสำเร็จรูป พอจะชวนลงไปหาอะไรกินข้างนอกก็ไม่เอาอีก สุดท้ายเลยต้องมายืนต้มมาม่าให้มันกินแบบเนี้ย

 

“ใส่ผักใส่หมูด้วยดิ”

 

“ถ้ามีก็จะใส่ให้หรอกนะ”

 

“ห่วยจริงๆว่ะ”

 

จียงยืนพิงตู้เย็นก่นด่าเขาไปมาอยู่ข้างๆ

 

“ตอนกลางวันกินข้าวกับใครเหรอ”

 

“ฮะ?”

 

“กินอะไรอ่ะ? ชวนใครไปกินของที่ฉันชอบรึเปล่า”

 

“เป็นไรเนี่ย”

 

“…..”

 

“จียง”

 

“ถ้าย้ายมาอยู่นี่ ฉันก็จะเป็นบ้าแบบนี้แหละ”

 

ผละตัวเดินหนีไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้เขายืนงงอยู่คนเดียวไปชั่วขณะ ก่อนจะขำออกมา 

 

ลืมไปได้ไง เขามีแฟนเป็นแมวหวงเจ้าของ

 

.

 

.

 

 

“ก็มีรุ่นพี่ผู้หญิงเข้ามาหาบ้าง”

 

“…”

 

จียงรู้อยู่แล้ว ทำไมคนอย่างชเวซึงฮยอนจะไม่มีคนเข้ามายุ่งด้วย

 

“บางคนก็ชวนไปเลี้ยงข้าว ทำอย่างกับฉันไม่มีเงิน …ฉันเป็นถึงทายาทตระกูลชเวนะจียง ทำแบบนี้มันหยามกันมั้ยอ่ะ?”

 

“แล้วได้ไปมั้ยล่ะ?”

 

“จะไปได้ยังไง ก็มีแฟนแล้วเนี่ย”

 

“….” จียงกัดปาก ก่อนจะคีบบะหมี่เข้าปาก ไม่ยอมต่อบทสนทนาด้วย ก็ไอ้ซึงฮยอนมันพูดไปยิ้มไปแบบนี้มันน่าหมั่นไส้

 

“ใครจะกล้าพาคนอื่นไปกินของที่แกชอบ…”

 

“….”

 

จียงที่ไม่ยอมตอบอะไรเลย มีแต่แก้มแดงๆ นั่นมันน่าแกล้งชะมัด ดีจังที่ได้นั่งมองจียงจากอีกฝากหนึ่งของโต๊ะกินข้าว อยู่แบบนี้ ในห้องของเรา 

 

ถ้ามีคอนโดราคาแพง แต่ต้องอยู่คนเดียว เขายอมไปเช่าหอเล็กๆอยู่เหมือนเดิมยังจะดีกว่า ถึงจะไม่มีครัวให้ทำอาหาร เราก็แอบไปกดน้ำร้อนส่วนกลางขึ้นมากินกันบนห้อง หรือลงไปซื้อของกินกันตอนดึกๆเพราะว่านอนไม่หลับ 

 

คิดถึงหอพี่เบคกี้ชะมัดเลย

 

“แกอยู่บ้านคนเดียวไม่เหงาเหรอ?”

 

จียงเหลือบตาขึ้นมอง “ไม่เหงาจะมาอยู่นี่เหรอ”

 

ซึงฮยอนหัวเราะกับคำตอบ 

 

“ฉันก็เหงา...” 

 

จริงๆแล้วเขาคิดถึงการอยู่กับจียง

 

.

 

.

 

คืนนั้น เขาจูบลาดไหล่เปลือยเปล่าตรงหน้า หลับตาฟังเสียงหายใจของใครอีกคนพลางลูบผมสีอ่อนในมือ จียงนอนหันหลังให้ แต่ยังไม่หลับ เขารู้ 

 

“เตียงนอนสบายมั้ย”

 

“ก็ดี”

 

“แพงสุดๆ แต่ฉันก็ซื้อเพราะรู้ว่าแกต้องชอบ”

 

“ไม่ต้องมาพูดเอาความดีความชอบเลย”

 

ซึงฮยอนกดจูบลงไปเบาๆ ตอนที่จียงหันมาคุยด้วย เจ้าตัวได้แต่ชักสีหน้าแต่ก็ไม่ว่าอะไร 

 

“ฉันเพิ่งรู้สึกว่าห้องมันน่านอนเป็นพิเศษก็วันนี้ ผ้านวมก็อุ๊นอุ่น หมอนข้างก็นิ๊มนิ่ม”

 

“ทำไมต้องพูดจาเลี่ยนๆไม่เลิกด้วยวะเนี่ย พอเหอะ”

 

“เผื่อจะใจอ่อนนี่..”

 

“ไม่ต้องมามองด้วยสายตาแบบนั้นเลยนะ คิดว่าตัวเองเป็นลูกหมาเหมือนแต่ก่อนเหรอไง บอกเลยว่าแกมันเป็นหมาเจนโลก ฉันไม่หลงกลแล้ว”

 

“โอเคๆ ไม่ใจอ่อนก็ไม่ใจอ่อน เปล่าบังคับอะไรนี่ นอนเถอะ ดึกแล้ว” ซึงฮยอนหลับตาลงทั้งที่ยังมีอีกคนในอ้อมแขน นานๆจะได้นอนด้วยกันทั้งที

 

.

 

.

 

 

 

“ถ้า…

 

 

…ถ้ามาอยู่ด้วย สัญญาสิว่าจะไม่กลับดึกอ่ะ”

 

 

“….”

 

 

“ไม่มีใครเค้าอยากจะรอเหงาๆอยู่คนเดียวหรอกนะ”

 

 

“….”

 

 

“และช่วงนี้ฉันก็โคตรขี้หึงเลย”

 

 

“….”

 

 

“แกตายแน่”

 

 

“….”

 

 

“รู้น่าว่ายังไม่หลับ ถ้าไม่ตอบกลับตอนนี้ถือว่าไม่โอเค ฉันจะกลับไปอยู่บ้าน...”

 

 

แขนทั้งสองข้างถูกคว้าหมับตัวลอยขึ้นสูงไปทับตัวไอ้ซึงฮยอนพอดิบพอดี เยี่ยม เจ้าเล่ห์ได้ไม่มีที่ติจนอยากจะฟาดมันไปสักที แต่แขนก็ยังถูกล็อคอยู่ คนยังไม่นอนมองเขาตาแป๋วเป็นประกายจนหน้าหมั่นไส้

 

“ขอบคุณ~ รู้อยู่แล้วแหละว่าจียงใจดีอ่ะ”

 

“เห็นแก่เตียงนุ่มๆหรอก”

 

“คิดว่าเชื่อก็พูดไปเหอะ”

 

“ถ้าแกเป็นคนไม่ดีฉันจะกลับไปอยู่บ้านทันที”

 

ซึงฮยอนหัวเราะเหมือนคนบ้า “คนไม่ดีคืออะไร?”

 

“คนที่ทำให้ฉันหงุดหงิด”

 

มันยังคงยิ้มจนแก้มบุ๋ม นี่ไงล่ะ คนที่ทำให้เขาหงุดหงิดอยู่เรื่อย ซึงฮยอนก็รู้ ถึงได้โน้มคอเขาลงไปจูบอีกแล้ว ครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ของคืนนี้ จูบแบบที่เราอยากจะจูบ 

 

เขาอธิบายไม่ถูกหรอกว่ามันอ่อนโยนหรือรุนแรง ไว้ให้มันมาเล่าแล้วกัน 

 

 

 

 

.

 

.

 

 

special

 

 

ริมฝีปากผละออกจากกันช้าๆ ไอร้อนย้งลอยวนอยู่ไม่ห่าง

 

 

แถมจียงยังมองมาแบบนั้นอีก

 

 

“ไม่อยากนอนจริงๆใช่มะ คืนเนี้ย”

 

 

“ฉันนอนกลางวันมาตั้งเยอะ หลับไม่ลงหรอก”

 

 

“เป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ควอนจียง?”

 

 

“ตั้งแต่ต้องอยู่บ้านคนเดียวเป็นเดือนๆ”

 

 

พอจียงเป็นฝ่ายเริ่มแล้ว เบี้ยล่างอย่างซึงฮยอนก็ขัดศรัทธาไม่ลงจริงๆอะนะ

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

END

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

คิดถึงมาก จนต้องมาอ่านอีก ^^

#19 By aggressฯ (202.28.7.239|202.28.7.239) on 2014-12-15 16:30

นอนไม่หลับตอนดึกๆได้อ่าน แล้วรู้สึกสบายใจโล่งใจ มากเลยค่ะ มันให้ความรู้สึกอบอุ่นๆยังไงบอกไม่ถูก แล้วตัวเราเองก็อยู่ไกลบ้านเหงาๆในต่างแดนคนเดียวอ่านเรื่องนี้แล้วอยากมีคนให้อ้อนแบบจียงเลยค่ะ โ้อ้ยตาร้อนผ่าวๆๆ  ชอบฝุดๆอ่า ขอบคุณมากนะค่ะ

#18 By feelgood (180.110.101.103|180.110.101.103) on 2014-12-04 03:52

โอ้ยยยยยยน่ารักกกกกกก 'หมาเจนโลก'
ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆพอจียงเรียกปุ๊บนี่นึกหน้าหมาของจียงออกเลย
555555555555555555
แหม่ๆๆๆเรียนจบแล้ว ทำงานแล้ว น่ารักเนอะ ^^
คุนควอนขี้หึงขนาดหนักแต่ยังคงไว้ท่าไม่เปลี่ยนอ่ะนะ
แล้วไอ้ที่นอนกลางวันมากพอเนี้ย เกบแรงไว้ล่ะสิร้ายจริงๆเชียว


ขอบคุนนะคะสำหรับฟิคน่ารักๆแบบนี้ ^^ขอบคุนน้าาาาาา

#18 By madamKwon on 2014-08-19 02:09

เป็นฟิคที่โตตามเราจริงๆ TT ถึงเราจะเด็กกว่า 1 ปีก็เถอะ
เฮือกกกกกกกก จะมีจุดพีคไหม แบบจู่ๆ ก็เลิกกันไปนานแสนนานน แล้วกลับมาใหม่ 555(อย่าเถิดปวดใจแหง - - )

ขอบคุณนะคะ ไรเตอร์ มี Vol.2 เมื่อไหร่ อุดหนุนแน่ ><

#17 By momani (124.121.251.48|124.121.251.48) on 2014-07-24 20:31

#16 By (113.53.36.164|113.53.36.164) on 2014-06-28 20:12

พ..พฮืออออออออออออออออออ ฟหสวกวหงฟงฟงหงบหงหงหงห(อาการของคนที่เพิ่งมาเห็นว่าหมาอัพแย้ว) /ขอโทษทีฮะ
ก่อนอื่นขอบอกก่อนเยยฮะว่าคิดถึงมากมากกกกกกกกกกกกกกกกกก T//////T อ่านไปด้วยน้ำตาจะไหลด้วย น้ามตาแห่งความคิดถึง คิดถึงทั้งหมา ทั้งจียง จีทอป ฮรึกกำลังจะเป็นบ้าแล้วค่ะ ตอนนี้มันน่าร้ากกกกกกกกกก จียงกับซึงฮยอนดูโตขึ้น พอถึงตอนที่ซึงฮยอนพูดว่าคิดถึงเวลาเปิดประตูเข้ามาเจอจียงนอนอยู่บนเตียง นี่มันชวนให้คิดถึงตามไปด้วยจริงๆเลยค่ะ ;////; คิดถึงพี่ๆที่คอยป่วนเวลาจียงกับซึงฮยอนอยู่ที่หอ โงย บรรยายไม่ถูกเลยค่ะ นี่ทั้งสองคนเรียนจบ (แถมหมามีงานแล้วด้วย!) จริงๆสินะคะ ทำไมมันดูเร็วแบบใจหายขนาดนี้ เหมือนเพิ่งผ่านมาตอนที่จียงกับซึงฮยอนยังโดนพวกพี่ๆที่หอแกล้ง ฮา แต่จียงตอนเหงานี่มันย้ากกกกกกกกกกกกกกกก
ขอบคุณสำหรับฟิคนะฮะ จู้ๆเป็นกำลังใจให้เสมอฮะ! *^*

#15 By byatmiatm on 2014-06-17 22:06

พ..พฮืออออออออออออออออออ ฟหสวกวหงฟงฟงหงบหงหงหงห(อาการของคนที่เพิ่งมาเห็นว่าหมาอัพแย้ว) /ขอโทษทีฮะ
ก่อนอื่นขอบอกก่อนเยยฮะว่าคิดถึงมากมากกกกกกกกกกกกกกกกกก T//////T อ่านไปด้วยน้ำตาจะไหลด้วย น้ามตาแห่งความคิดถึง คิดถึงทั้งหมา ทั้งจียง จีทอป ฮรึกกำลังจะเป็นบ้าแล้วค่ะ ตอนนี้มันน่าร้ากกกกกกกกกก จียงกับซึงฮยอนดูโตขึ้น พอถึงตอนที่ซึงฮยอนพูดว่าคิดถึงเวลาเปิดประตูเข้ามาเจอจียงนอนอยู่บนเตียง นี่มันชวนให้คิดถึงตามไปด้วยจริงๆเลยค่ะ ;////; คิดถึงพี่ๆที่คอยป่วนเวลาจียงกับซึงฮยอนอยู่ที่หอ โงย บรรยายไม่ถูกเลยค่ะ นี่ทั้งสองคนเรียนจบ (แถมหมามีงานแล้วด้วย!) จริงๆสินะคะ ทำไมมันดูเร็วแบบใจหายขนาดนี้ เหมือนเพิ่งผ่านมาตอนที่จียงกับซึงฮยอนยังโดนพวกพี่ๆที่หอแกล้ง ฮา แต่จียงตอนเหงานี่มันย้ากกกกกกกกกกกกกกกก
ขอบคุณสำหรับฟิคนะฮะ จู้ๆเป็นกำลังใจให้เสมอฮะ! *^*

#14 By byatmiatm on 2014-06-17 22:06

ฮร้าาาาาาาาาาาาาา~ คิดถึงจังเลย
คิดถึงทั้งฟิค คิดถึงทั้งบล็อค คิดถึงท็อปจี คิดถึงคนเขียนอีกต่างหาก
สารภาพว่าไม่ได้ติดตามฟิคอื่น หรือบล็อคอื่นเลยจริงๆ
บอร์ดร้างๆ(jiyongtabi) ก็ไม่มีอะไรเคลื่อนไหว บอร์ดอีกบอร์ด(gdontop)ก็ไม่ติด ไม่รู้ว่าเดี๋ยวนี้ยังคึกคักอยู่รึเปล่า
จะเข้ามาดูบล็อคพี่โต๋บ้างเป็นครั้งคราวค่ะ
ฮิๆ ดีใจจริงๆค่ะ คิดถึงจริงๆ
ถึงจะอัพไม่ถี่ แต่โตไปด้วยกันจริงๆ ค่ะเรื่องนี้
ตั้งแต่เข้ามหาลัย จนฝึกงาน จนทำงานละ
โตขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนอ่านฟิคเรื่องนี้มาห้าหกปีได้ 55555
อยากรู้จริงๆว่าคิดตอนจบไว้เป็นยังไง หรือว่าไม่เคยคิด
หนูก็ไม่อยากให้จบคะ อิๆ 
แต่เอาเข้าจริงจะให้มีไปเรื่อยๆ ก็คงไม่ได้เนอะ ไหนจะเข้าสู่ช่วงทำงาน จะมีเวลามาแต่งฟิคดีๆ ของคู่นี้ อีกไหม
แล้วไหนจะกระแสวงที่ค่อยๆหายไปอีก (แง คิดถึงจัง T-T) 
ต่างคนก็ต่างโต(แก่)อะนะคะ ฮ่าๆๆๆ

ยังไงก็จะติดตามผลงานเรื่อยๆนะคะ!(รวมเล่ม Vol.2 ว้อนท์มาก *พูดลอยๆ*)
จะเขียนเรื่องนี้ยันจียงแก่ก็ไม่ว่าอะไร จะตามติ่ง p.helpz ไปเรื่อยๆ ฮ่าๆๆๆ
พาร์ทนี้ท็อปดูโตขึ้นมาก (ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า) ยิ่งเอามาเทียบกับสมัยอดีตยิ่งรู้สึกว่าทั้งคู่โตขึ้น
อาจจะเพราะว่าพี่โต๋เองก็ใส่นิสัยกับความคิดที่ค่อยๆโตขึ้นลงไป
แต่ถึงจียงจะโตขึ้นยังไง ก็ยังเหมือนเด็ก เหมือนแมวเด็ก สมัยนี้คงเรียกว่ามุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้ง ฮ่าๆๆๆๆ 
น่ารักมากๆเลยทีเดียว ทั้งซึน ทั้งเหวี่ยง ทั้งน่ารักในตัวเดียวกัน ทรีอินวัน แจ่มสุดๆ
อ่านทีไรจะจินตนาการจียงแก้มใสๆ ไร้เมคอัพ ใส่เสื้อยืดสบายๆ ดูง่ายๆ เด็กๆ ไม่หรูหรา ทุกที (จียงเลยยังดูเด็กอยู่เสมอ ในสายตาหนู อิๆ)
ท็อปที่สุขุมขึ้น ดูหล่อยังไงไม่รู้ จากที่เคยติดแฟน ง้องแง้งจียง ทำตัวกากๆ ให้จียงบ่นได้ตลอดๆ ดูโต ลุคส์ในจินตภาพก็เปลี่ยนไป แต่นิสัยก็ยังเหมือนเดิม
ถ้าเป็นสมัยที่อยู่หอพี่เบ็ก เจอจียงนอนอยู่บนเตียงหลังจากที่ไม่เจอกันนาน(อย่างตอนไปทำงานกับซึงโฮ)คงทั้งงอน หน้าเง้าหน้างอ แต่ก็อ้อนให้จียงไม่ไปไหนอีก อยู่ด้วยนานๆ 
แต่พอมาตอนนี้ที่โตขึ้นแล้ว กลับทักกันเฉยๆ ในห้องมีแต่ความคิดถึงลอยเต็มไปหมด เป็นจียงซะอีกที่ขี้อ๊อนนนนขี้อ้อน 

ปล, ฟิคเรื่องนี้ทำให้รู้สึกชอบเสมอเลย ไม่มีตอนไหน ที่ไม่ชอบเลยซักครั้ง
ปลล, คิดถึงพี่เบ็ก พี่เท็ด พี่ดองอุก พี่แทบิน(ที่ออกมาหล่อๆ ล่ำๆ โหดๆ แค่ตอนสองตอน) คิดถึงยองเบด้วย ..อ้อ! คิดถึงฟิคเด็กข้างบ้านด้วย คริ!

#13 By mvpVIPz (171.4.86.66|171.4.86.66) on 2014-06-08 00:37

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ทำงานแล้วววววววววววววววว
เราก็ทำงานเหมือนกานนน
ได้ฟิลลิ่งจุง
อ่านแล้วเขินอีกละ
บิดดดดด
ฮ่าๆๆๆ
ยิ้มได้เลยอ่านเรื่องนี้ตอนไหนก็ตาม
น่ารักทั้งคู่
จียงถ้าจะอยู่ห่างแล้วจะทำตัวน่ารักขี้อ้อนขนาดนี้นะ
แต่งงานกันเถอะครัช
พี่ท็อปก้นะ
หยอกจีตลอด ที่นอนนุ่มๆนั่นอะ
เอาใจสุดๆไปเลย
ถึงจีจะอยู่บ้านนั้นคนเดียวมาเป็นเดือนๆ
เชื่อเถอะ พี่ท็อปไปหาบ่อยๆแน่
ไม่ได้อยู่เหงาๆหรอก
คิคิ 
รอตอนต่อไปอีก
ชอบบบบบบบบบบบ

#12 By mintaname on 2014-06-06 20:41

โอ้ยยยยยย คิดถึงฟิคหมาน้อยมากกกกก

อะไรน้าาาา เรียนจบแล้วอ่ออออออ คือแบบบบบไม่ทันได้เตรียมใจ แบบมันก้สมควรแก่เวลาแล้วใช่ไหม ฟิคนี้ก้เขียนมานานเนิ่นนาน ถึงจะรู้ว่ามัน้รียนเก่วกันก้เหอะแต่ให้มันเรียนแปดปีเก้าปีไปเลยไม่ได้หรออออ ฮรืออออ คิดถึงอิพวกรุ่นพี่มากๆๆๆๆๆๆ แอบใจหายยยย จะไม่มีอิพวกพี่บ้ามาเสี้ยมอีกแล้ววว แถมย้ายที่อยู่กันไปเลยอ่าาาาา ไม่นะมันต้องมีตอนลาสแฟรเวลลลสิ *รอออ

สองคนนี้บอกแล้วววยังไงก้ห่างกันไม่ได้ จียวงซึนอย่างไงก้อย่างงั้น สุดท้ายก้ทนไม่ไหว ย้ายมาอยุ่ด้วยเลยเห้ออออ จะตามจิกตามเชคอิทอปน่ะมันยอมอยุ่ร้าวเพราะแกคือจียงงง แต่ก้คงไม่ทำหรอกชิป่ะเพราะแกก้คือจียงอีกเหมือนกัน *ต๊อง

ยังไงเราก้จะติดตามซีรีย์นี้ต่อไป มันอยู่กับเรามานานเนิ่นนาน ไม่ยอมให้ไปไหนง่ายๆๆๆๆๆนะคะน้องโต๋ *จู้บบบบบสสสสส

ที่คิดถึงจีท้อปเพราะซฮ. ก้จะไม่วาดแฟนอารตแล้วใช่มั้ยคะ เค้าก้ใจหายเหมือนกัลลลลลล ;_________;

ปอลอ คิดถึงเด็กข้างบ้านฉุดฉุดดด ❤️❤️❤️

#11 By LeeLaYa on 2014-06-06 17:53

อยากบอกว่าคิดถึง ฟิคมากที่สุดถึงมากที่สุด งื้อออ
น่ารักอ่ะ โตแล้ว ทำงานแล้ว แต่รักเหมือนเดิม
หรือมากกว่าเดิมรึป่าววววววว
จียงกลายเป็นแมวขี้หึงไปแล้วด้วยยยยยยยยยย
เราจะรอต่อไปนะะะะะะะ

#10 By chontinista (115.87.119.111|115.87.119.111) on 2014-06-06 10:58

กรี๊ดดดดดดดดดด ด้วยคนเปิดมาดูทุกวันว่าอัพรึยัง แล้วในที่สุดก็อัพจนได้ปริ่มมากกกกกก
เรียนจบกันแล้วเย่!!!!!
แต่จียงจะไปเรียนต่อหรออออออ ไปเรียนต่อที่ไหนอะ อย่าไปเมืองนอกนะสงสารหมาน้อย เดี๋ยวหมาน้อยเหงาเฉาตายกันพอดี555555555555
ลองคิดว่าพอจียงไปเรียนต่อแล้วพี่ท็อปทำงานลองนึกภาพนะเหมือนพี่ท็อปเป็นแบบเสี่ยเลี้งเลยอะ5555555
จียงงงงงงงงงงอย่ารุนแรงกับหมาน้อยนักสิ ต้องอ่อนหวานน่อยเข้าใจมั้ยหมาน้อยกลับมาเหนื่อยๆเดียวหมาน้อยก็งอนหรอก555555

โอ๊ยยยยยยยยฟิคหมาเป็นอะไรที่แบบอ่านกี่ตอนกี่ครั้งก็ต้องหลุดยิ้มอยู่ดีอะ 
พี่โต๋สู้ๆๆเหนื่อยก็พักนะแต่อย่าหายไปน้าาาาาาาาcry

#9 By maintopbb (124.120.45.113|124.120.45.113) on 2014-06-04 23:02

อยากบอกว่าคิดถึงเรื่องนี้สุดๆเลย รักมากกกกกกด้วย
แก้มแตกแล้วตอนนี้ หุบยิ้มไม่ได้
กรี๊ดคนเดียวอีกต่างหาก
เรียนจบกันแล้วอะ รักยืนยาวสุดๆดีใจ
พอมาตอนนึงก็อยากอ่านอีก 5 ตอน 5555
รอรวมเล่มด้วย หลังจากนี้จะได้อ่านช่วงเวลาของหนุ่มๆในแบบที่เป็นผู้ใหญ่ไปอีกคั่นสินะ
คิดแล้วก็แบบแอบกรี๊ด โลกในมุมมองใหม่ๆของหนุ่มๆ
รอคอยเสมอนะคะ จะมาเปิดดูทุกวัน 555

#8 By mommam (1.47.7.215|1.47.7.215) on 2014-06-04 21:52

กลับมา พร้อมกับการเรียนจบ!!
รู้สึกดีจัง ที่ไรท์เตอร์อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้
ยังน่ารักเหมือนเดิม
อยู่ด้วยกันนาน ๆ นะ big smile

#7 By GdVip (101.109.137.208|101.109.137.208) on 2014-06-03 23:43

ก่อนอื่นต้องขอกรี้ดก่อนนะคะ
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ฟิคหมาอัพแล้ว *จุดพลุ*
เรื่องนี้เป็นฟิคเรื่องโปรดอันดับหนึ่งตลอดกาลเลยค่ะะะ ฮือออออ คิดถึงซึงฮยอนกับจียงมากๆๆๆๆๆ ตอนนี้ทั้งสองเรียนจบกันแล้วสินะคะ จียงเตรียมตัวเรียนต่อส่วนซึงฮยอนก็ทำงานพออ่านมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกถึงพี่ๆทั้งหลาย ว่าตอนสองคนนี้เรียนจบกันจะเป็นยังไงกันนะ จะเสียใจเพราะไม่มีคนให้แกล้งต่อรึเปล่า 555555555 แต่ไม่ว่าจะเรียนจบยังไงจียงของเราก็ซึนเหมือนเดิมเป๊ะ ชอบตอนที่อ้อนซึงฮยอนมากๆเลยค่ะรู้สึกว่ามันน่ารักมากๆๆๆๆ ยิ่งตอนที่บอกว่าถ้าย้ายมาอยู่ด้วยกันจะเป็นบ้าแบบนี้นั่นมันทำให้คนอ่านอย่างเรารู้สึกว่าจียงเป็นคนบ้าที่โคตรน่ารักเลยค่ะ ฮืออออออ ;-;)
ส่วนซึงฮยอนที่ตอนนี้กลายเป็นหมาเจนโลกไปแล้วก็ยังคงความน่าหมั่นไส้ได้เหมือนเดิมมมมมม โดยเฉพาะตอนที่บอกส่าเป็นเบี้ยล่างจียงแล้วขัดไม่ได้นั่นมันน่าหมั่นไส้ที่สุดเลยค่ะะ 5555555555555

สุดท้ายนี้ก็เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะะ สู้ๆค่ะ จะบอกฟิคเรื่อวนี้เป็นเรื่องที่ทำให้เรายิ้มได้ตลอดเลยไม่ว่าจะกลับมาอ่านตอนไหนก็ตาม ขอให้กำลังใจห่างๆอย่างห่วงนะคะ

#6 By Qwetil (125.27.174.50|125.27.174.50) on 2014-06-03 23:01

อ่านไปอ่านมา จียงก็เรียนจบส่วนซึ่งฮยอนก็ทำงานแล้วเนอะ เร็วจังงง คิดถึงตัวก่อกวนทำลายความสุขแบบก๊วนพี่เว่น 55555 แต่ตอนนี้จียงน่ารักใจดีมากเยย แงงง (ชมทุกตอน) จะขี้อ้อนอะไรได้ขนาดนี้ ชอบตอนที่พี่ท็อปต้มมาม่าให้ ชวนคุย แล้ววนมาถามเรื่องนั้นเฉ๊ย เราเป็นพี่ท็อปก็คงงง แล้วยืนยิ้มเป็นบ้าไปเลยอ่ะ 5555 แต่เป็นจียงก็เลือกยากเนอะ อยู่ด้วยกันดีไม่ดีเดี๋ยวประสาทจะกิน ให้อยู่คนเดียวก็เหงาอีก งี้ซึงฮยอนห้ามผิดสัญญานะ เข้าใจป่าวววว

ปล.อูบิน พี่จียงเรียนจบแล้วอ่ะ!!!!

#5 By J.WALKING on 2014-06-03 19:11

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด หมามาาาาาาาาาาาา แตกตื่นนนนนนนนนนนนนน กาหส่ฟวดสากหด่กาด
เป็นตอนที่น่ารักอีกแล้ว
จียงคนขี้เหงา ฮาาาาาา น่ารัก ตลกอะ ทำไมเป็นคนชอบซึน 555555555
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความเหงาทำให้ควอนจียงน่ารัก(ปกติก็น่ารักจะบ้าตายอยู่แล้ว ฮอลลล)
ไอหมาทำงานแล้วก็ขอให้สู้ เลี้ยงแมวติดหรูแถมหวงเจ้าของก็ต้องอดทนหน่อยยยย แต่ไหวอยู่แล้วแหละเนอะ ก็รักนี่นา อิ////อิ
เป็นกำลังใจให้พี่โต๋อยู่ห่างๆในทวิตเตอร์ด้วยค่ะ สู้ๆนะคะ เริ้บบบบบบบบ 

#4 By Ibib on 2014-06-02 21:48

พี่โต๋ หนูคิดถึงพี่!!!! โฮร่วววว กรีดร้องงงงงง ฟิคนี้มันคือดีอ้ะ มุ้งมิ้ง เลิกซึนเนอะจียง มาพูดความจริงกันเหอะะะะะ ปล.ขอบคุณพี่โต๋ที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้มาให้อ่านตั้งหลายปี หนูดีใจที่พี่ไม่ทิ้งบล็อคนี้นะคะ ^^ รักพี่โต๋

#3 By (49.230.138.29|49.230.138.29) on 2014-06-02 21:29

คือจะบอกว่าวันนี้เข้าบล๊อคมาเพื่อจะอ่าน Like Father, Like Son เพราะคิดถึงม๊ากกกกกกกก
แล้วก็รู้สึกตะหงิดๆไงไม่รู้ว่าวันนี้บล๊อคนี้มันมีอะไรแปลกๆ อัพจริงๆด้วยยยย จริงๆด้วยยยยยย
จริงๆโดว้ยยยยยยยยยยยยยยยย ขอบคุณที่กลับมาาาาา นึกว่าจะหายไปนานซะแล้ว
หวีดทุกครั้งที่พี่โต๋บอกจะอัพเนี่ย ขอบคุณมากน้าาาาาาาาาาาาาาาา ดีใจมากกกกกก

คิดถึงบล๊อคนี้จับใจ คิดถึงจีท๊อปด้วย ช่วงนี้มันแห้งเหือด ไม่มีอะไรเลยสำหรับคู่นี้
แต่ก็ยังมีฟิคดีๆให้ได้อ่าน สาบานว่าอ่านไปยิ้มไปตามคอนเซปต์เดิมเลย
นิสัยจียงก็ยังเหมือนเดิม ยังเป็นเจ้าเหมียวซึนๆเหมือนเดิม โตแล้วก็ยังน่ารัก
ว่าแต่...เพราะพี่โต๋ทำงานแล้วใช่มั้ยล่า ถึงได้เขียนสองคนนี้ในวัยทำงาน
พาร์ทนี้เจ้าเหมียวออกจะบ้า น่ารักเกินไปแล้วจริงๆ ถ้าอยู่ใกล้ๆจะจับฟัดให้หายหมั่นเขี้ยว
แต่ซึงฮยอนตอนนี้มันหายหมาไปแล้วอ่ะ ;____; โตแล้วกลับไม่รู้จักออดอ้อนนะ ให้ยัยเหมียวอ้อนลูกเดียว(แต่ก็พอใจอย่างมาก)

อย่าว่าแต่ซึงฮยอนเลย เราเองก็คิดถึงตอนพวกนี้มันอยู่หอพี่เบคกี้เหมือนกัน
แต่ต่อไปนี้ สองคนนี้จะทำอะไรก็ไม่มีใครมาขัดแล้วนี่เนอะ (ปกติก็มีตัวแสบรู้จังหวะอยู่บ่อยๆ)
คิดถึงซีรี่ย์นี้พอๆกับที่จียงคิดถึงซึงฮยอน แทบจะบ้าแล้ว เชื่อมั้ยว่า...พิมคอมเม้นเสร็จ เราก็จะกลับไปอ่านอีกรอบ

มันทำให้ยิ้มได้ไม่หยุดเลยจริงๆ ขอบอกว่าช่วงนี้เครียดมากเพราะแอดมิชชั่นค่ะ เจอแบบนี้ลืมเครียดไปเลยทีเดียว
พอเห็นพี่โต๋อัพก็ไปกรีดร้องในทวิตลั่น มันดีใจยิ่งกว่าฟิคไหนๆเลย ขอพูดอีกครั้งว่าขอบคุณที่กลับมานะคะ
แล้วก็ไม่ว่านานเท่าไหร่จะบอกว่ายังไงเราก็รอเสมอนะ ยังรักซีรี่ย์นี้เหมือนเดิม ยาขนานดีเลยล่ะ

ปล.จะบอกว่า คนที่ไปถามซานฮาว่าจะกลับไปวาดจีท๊อปอีกมั้ย อยากรู้ นั้นเค้าเองแหละ #อิอิอิอิ เห็นซานฮาตอบแล้วหัวเราะเลย
แต่มันก็ช้ำ รู้อยู่แล้วว่าไม่กลับมาหรอก แต่จียงไม่น่ารักตรงไหนหาาาาาาาาา ทิ้งจียงได้งายยยยยย 55555555555555

#2 By (113.53.108.41|113.53.108.41) on 2014-06-02 15:20

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ขอกรี้ดดังๆสักสิบรอบได้มั้ยคะะ !!
สารภาพว่าทุกวันจะต้องเปิดบล็อคนี้ขึ้นมาตลอดเพื่อดูว่าไรท์อัพตอนใหม่บ้างรึเปล่า
นี่ดีใจจริงๆนะคะ .. ชอบ ชอบมากๆเลย
เราชอบควอนจียงกับชเวซึงฮยอนในเรื่องนี้มาก
เป็นอะไรที่ .. ติดค่ะ มันมีสเน่ห์มากเลยอะ Y^Y
ฟิคเรื่องนี้จะว่าไปแล้วก็นานมากเลยค่ะ ..
จนตอนนี้จียงต้องนอนเหงาอยู่คนเดียว
เราเข้าใจฟีลที่ว่าไม่อยากไปอยู่ด้วย
เพราะกลัวว่าจะต้องจุกจิกกับเรื่องแบบนั้นนะคะ -w-
ย้าาา .. ชอบจังเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ 

#1 By cooworld (203.144.144.162|203.144.144.162) on 2014-06-02 02:21