[OS] Hold me, wrap me up

posted on 15 Feb 2015 02:22 by pphelpz-bbfic in dog, Oneshot
 
Title: Hold me, wrap me up
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon] 
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก... 
 
Author's note : ลืมเรื่องเรียนต่อไปสักแป๊บ อัพฉลองวาเลนไทน์ซะบ้าง...
 
 
.
 
.
 
 
.
 
 
 
 

 

 

 

ทันทีที่จียงเปิดประตูเข้าบ้าน กาโฮก็วิ่งมาหาทันที ย่อตัวลงนั่งให้มันได้เข้ามาเลียหน้าเลียตาเหมือนเคย หางสั่นดุ๊กดิ๊กเหมือนตอนเล็กๆทั้งที่โตเป็นยักษ์ขนาดนี้ ถ้าให้เรียงคนที่รักเขาที่สุด กาโฮต้องติดหนึ่งในห้าแน่ๆ

 

ห้านาทีผ่านไปมันก็ยังไม่หยุดเลีย จนจียงรู้สึกว่าหน้าเปียกน้ำลายหมาเต็มไปหมด..

 

สิบนาทีผ่านไป เขาถึงเพิ่งตระหนักความจริงได้อีกข้อ

 

 

กาโฮไปอยู่เชจูกับพ่อแม่แล้วนี่....

 

 

.

 

.

 

.

 

 

“อะไรเนี่ย....”

 

 

ควอนจียงลืมตาตื่นเพราะแรงจูบของคนๆ นึง นอนคร่อมทับเขาไว้แล้วเอาแต่จุ๊บหน้าจุ๊บปากเขาไม่หยุดจนชื้นไปทั้งแก้ม สงสัยในฝันจะไม่ใช่น้ำลายกาโฮ แต่เป็นของไอ้ลูกหมาชเวซึงฮยอนต่างหาก

 

“จะลักหลับกันรึไง เป็นบ้าอะไรแต่เช้า”

 

ซึงฮยอนกดจูบมาที่ปากเขาเบาๆแล้วถอนออกไป “ตื่นมาแล้วรู้สึกนายมันน่าจูบผิดปกติ...”

 

“เขาเรียกติดสัด”

 

ซึงฮยอนกดจูบลงมาอีกรอบแทนคำตอบว่าใช่ เห็นไม่ผลักออกล่ะเอาใหญ่เลยนะ ไม่รู้ว่าก่อนตื่นนี่โดนมันลวนลามไปแล้วเท่าไหร่

 

“ออกไปได้แล้ว อึดอัด”

 

 

“จียง...”

 

ทำเสียงแบบนี้...

 

“วันนี้...”

 

มันต้องมีอะไรแหงๆ ไม่ปกติสุดๆอะ

 

“ขอเข้าออฟฟิศครึ่งวันนะ”

 

นั่นแงะ

 

“วันนี้วันเสาร์”

 

“งานด่วนจริงๆ เข้าไปเคลียร์แป๊บเดียว”

 

จียงยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองที่โดนทำอะไรต่อมิอะไรตั้งแต่เช้า เขาเป็นคนบอกมันเองให้ตั้งใจทำงาน จะได้มีชีวิตที่มีคุณค่า ผลออกมาเป็นอย่างที่เห็น งานมันมีค่ากว่าเขาไปแล้ว

 

“ก็ไปดิ”

 

“ตอนเย็นเจอกันที่ร้านนะ?”

 

“เค”

 

คนด้านบนจูบลงมาที่แก้มซ้ายเขาอีกทีเป็นเชิงขอบคุณที่เข้าใจ จียงยกมือขึ้นล็อคคอมันไว้ เป็นฝ่ายขยับตัวขึ้นไปจู​บที่ปากมันคืนบ้าง 

 

 

“วันนี้ควอนจียงทำตัวน่ารักสุดๆอะ”

 

 

“แหงสิ วันพิเศษแบบนี้ ฉันยอมนอนให้กอดให้จูบได้ทั้งวันเลยล่ะ”

 

 

“ด เดี๋ยว....”

 

 

“แต่เสียใจด้วยนะพ่อคนบ้างาน นายคงต้องไปกอดจูบกับคอมที่ทำงานแทน”

 

 

“จียง...”

 

 

 

คนบ้าอะไรวันวาเลนไทน์แบบนี้ยังทิ้งคนรักไปออฟฟิศได้ลงคอ

 

 

ก็ไอ้บ้าซึงฮยอนไง

 

 

“ไปไหนก็ไปเลยไป”

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

“นี่มึงยังคบกับคนที่เลือกงานมากกว่ามึงในวันวาเลนไทน์เนี่ยนะ”

 

จียงขว้างเปลือกถั่วที่กินอยู่ใส่หน้าไอ้พี่เบคกี้ ข้อหาพูดจายั่วยุเสี้ยมให้เกิดอารมณ์

 

“เดี๋ยวเจอกันตอนเย็นโว้ย”

 

“มึงๆ วาเลนไทน์ตรงกับวันหยุดแบบนี้ไม่ได้มีทุกปีนะ แทนที่จะไปเที่ยวด้วยกัน แต่ไอ้ซึงอยอนก็เลือกงานมากกว่ามึง”

 

ถ้าซงเบคคยองไม่เลิกพูดจากแบบนี้ เขาจะปาจานใส่หน้ามันแล้ว อุตส่าห์แวะมาหาเชียวนะ (ไม่มีอะไรทำ) ของกินก็ไม่มีสักอย่างนอกจากกับแกล้มเบียร์ที่เหลือๆ อยู่ในตู้เย็น จียงอยากจะร้องไห้ ทำไมพี่ๆไม่เปลี่ยนไปเลย

 

“นี่พวกมึงคบกันนานมากเลยนะเนี่ย”

 

เป็นพี่ดองวุคที่ถามเขา พลางจ้องหน้าไม่เลิก ไม่เจอกันตั้งหลายเดือนก็จริงแต่ก็ไม่เห็นต้องโอเว่อร์แบบนี้เลย

 

“อือ...”

 

“สรุปว่าย้ายไปอยู่กะมัน?”

 

“ก็...อยู่บ้านมันเบื่ออะ”

 

พูดซะรู้สึกผิดเลย มีอะไรให้ต้องสงสัยนักหนาเนี่ย เขาก็อยู่กับชเวซึงฮยอนมาตั้งนานสองนาน จะอยู่ด้วยกันอีกจะเป็นอะไรไป ก็เหมือนรูมเมทธรรมดาๆอะเข้าใจปะ! แถมยังอยู่ฟรีอีกต่างหาก

 

“ระวังตัวดีๆ เหอะมึง”

 

“ไอ้ซึงฮยอนก็น้องพี่เหมือนกันนะ!”

 

“ไอ้เด็กติดแฟน!”

 

จียงกัดปาก เขาเนี่ยนะติดแฟน คนอย่างควอนจียงเนี่ยนะ เราคบกันมาจนป่านนี้แล้ว มันเลยคำนั้นมามากแล้ว

 

“พี่อยากจะพูดอะไรก็พูดไปเหอะ ฉันมีความสุขดี จบ”

 

.

 

.

 

.

 

 

 

จียงรู้ว่าพี่ดองอุคหมายถึงอะไร เขาเคยมีประสบการณ์ที่ไม่ดีตอนเลิกกับแฟนคนแรก ที่คบกันมาถึงสามปี ถึงตอนนั้นจะยังเด็กก็เหอะ ยิ่งคบกันนาน ตอนเลิกกันก็ยิ่งเจ็บปวด จียงรู้ดี จะมาห้ามคนมีอดีตอย่างเขาไม่ให้คิดถึงตอนเลิกกันไม่ได้หรอก 

 

แต่ตอนนี้เรายังรักกันดี เขาไม่อยากคิดถึงอนาคตให้มากนัก ไม่น่ามาเจอไอ้พวกพี่ๆเลย ทำให้ฟุ้งซ่านขึ้นมาอีกแบบนี้

 

เดินไปตามฟุตบาท ตรงไปที่ร้านอาหารเกาหลีร้านโปรดสมัยเรียนที่ไม่ไกลจากหอพี่เบคกี้ วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ เขาแวะซื้อเนคไทแบบที่เขาชอบให้อีกคนเมื่อตอนบ่าย ถ้ามันจะไม่ชอบก็เรื่องของมัน 

 

อากาศเริ่มหนาว จียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก 

 

“ใกล้ถึงยัง?” 

 

เขาเผื่อใจไว้เยอะ ถ้าซึงฮยอนจะบอกว่าตอนนี้ยังไม่ออกจากออฟฟิศ หรือแม้แต่ขอแคนเซิลนัด 

 

“อีก 10...”

 

“กิโลหรือนาที?”

 

“8…7….”

 

“….”

 

“5…4….”

 

ร่างเพรียวหยุดเดิน อีกไม่กี่วินาทีถัดมาก็มีอ้อมแขนมาโอบกอดเขาไว้ทั้งตัวจากด้านหลัง เสียงหัวเราะของชเวซึงฮยอนดังทุ้มอ