[OS] Wait for me to come home

posted on 26 Jul 2015 03:16 by pphelpz-bbfic in dog, Oneshot
 
Title: Wait for me to come home
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon] 
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก...

Author's note : ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆค่ะจุดนี้ *ชักใบเรือ

 

 

 

 

 

 

 

เวลาผ่านไปไวหยั่งกะติดปีก อีกสองวันจียงก็ต้องไปอังกฤษแล้ว

 

 

หนำซ้ำพรุ่งนี้มันก็ต้องไปหาเสี่ยควอนกับแม่ที่บ้านก่อนไปสนามบินอีก เอาเป็นว่าเราสองคนเหลือเวลาอยู่ด้วยกันอีกหนึ่งคืน 

 

 

หัวใจซึงฮยอนคนนี้เหมือนจะแตกสลาย 

 

 

ฮือออ

 

 

 

ส่วนจียงน่ะเหรอ ตั้งแต่ตื่นเช้ามา ก็จัดกระเป๋าก๊อกแก๊กเดินวนไปทั่วห้องอยู่ครึ่งค่อนวัน ในวันสุดท้ายแบบนี้... ซึงฮยอนได้แต่นอนบนเตียงมองมันทำนู่นทำนี่ จนตกบ่ายก็ถูกมันบังคับให้พาไปซุเปอร์มาเก็ตซื้อของใช้ที่ยังขาดอีก เยี่ยมจริงๆ 

 

 

เขารับหน้าที่คอยเข็นรถเข็นตาม เพิ่งจะได้รู้ว่าของกินของใช้ส่วนใหญ่ที่มันมาซื้อวันนี้คือซื้อเพื่อตุนไว้ที่ห้องเขาเอง ถึงมันจะห่างไกลจากคำว่าพ่อศรีเรือนใดๆ ทำกับข้าวก็ไม่เป็น แต่ก็ดูแลเขาดีตลอดเลย สุดท้ายซึงฮยอนก็ใช้เวลาอีกชั่วโมงครึ่งในซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อมองตามแผ่นหลังเล็กๆนั่น ได้ค่าตอบแทนคือเบียร์หนึ่งแพคที่เราจะดื่มด้วยกันคืนนี้

 

 

ระหว่างเดินกลับบ้าน

 

 

“จียง...”

 

“ว่าไง”

 

“เปล่า...”

 

“อะไรวะ”

 

“เรียกเฉยๆอะ กลัวไม่ได้เรียกอีกนาน”

 

 

จียงทำหน้ายี้ แต่ก็้เเห็นหรอกนะว่าแอบยิ้ม 

 

 

“เฟสไทม์ไปหาทุกวันด้วยนะ”

 

“ทำเหมือนตอนจีบใหม่ๆเลยปะ?”

 

“อันนั้นก็ถี่ไป”

 

 

เราพูดกันเหมือนจียงไปเที่ยวแคมป์กับที่คณะหนึ่งสัปดาห์งั้นล่ะ เขาเคยจิตนาการว่าถ้าใกล้ถึงวันที่จียงต้องไป ตัวเขาเองจะตีโพยตีพายเว่อร์วังน่ารำคาญแบบที่มันชอบด่าขนาดไหน แต่เอาเข้าจริงกลับไม่เป็นอะไรเลย แมนๆเตะบอล โค่ดเท่อะ บอกเลยว่ามันต้องประทับใจมาก 

 

 

เฮ้อ 

 

 

“ควอนจียงเนี้ยน้า...”

 

 

ซึงฮยอนพึมพำเสียงเบา คนข้างๆขยับเข้ามากอดแขน ออเซาะสุดๆอะ รู้หรอกว่าแกล้งทำ

 

 

เฮ้อ

 

 

อีกตั้งนานแน่ะกว่าจะได้มาเดินซื้อของที่ซุปเปอร์มาเกตด้วยกันแบบนี้อีก

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

เสียงเปิดกระป๋องเบียร์ดังเป๊าะ ยื่นมาตรงหน้าซึงฮยอน ก่อนจียงจะเปิดให้ตัวเองอีกหนึ่งกระป๋อง เราไม่ได้มานั่งกินเบียร์กับพื้นริมระเบียงแบบนี้กันบ่อยๆ เพราะลมแรงจะพาให้ป่วยเปล่าๆ แต่เอาเถอะ วันนี้จียงอยากจะทำอะไรก็ทำ ซึงฮยอนได้แต่นั่งพิงกำแพง จ้องหน้าอีกคนไม่วางตา จนมันต้องเอามือมาปิดตาเขาไปทีข้อหาเป็นโรคจิต

 

 

“ไปบอกลายองเบกับพี่ๆ มาบ้างยัง”

 

“ไปหายองเบมาเมื่อวาน เดี๋ยวพี่ดองอุคไปเจอที่สนามบิน”

 

ยองเบต้องคิดถึงแกแน่เลย โตมาด้วยกันขนาดนี้”

 

“เดี๋ยวนะ ฉันไปปีเดียว ตอนอยู่มหาลัยก็ไม่ได้เจอกันบ่อยไม่เห็นมันจะเป็นไรเลย”

 

“มันไม่เหมือนกันอะ คือตอนนั้นไม่ได้เจอกันแต่ก็รู้ไงว่าอยู่ตรงไหน แต่นี่แบบ...”

 

“นี่พูดถึงยองเบหรือพูดถึงตัวเองเนี่ย?”

 

“…..”

 

“กากจริง...กาก”

 

“เออ กาก”

 

 

จียงหัวเราะสะใจอย่างที่สุดอะ

 

 

“ฉันไปปรึกษาพี่ที่ออฟฟิศ มีแต่คนมาแชร์ว่าเวลาคู่รักที่รู้จักต้องมีคนนึงไปเรียนต่อทีไร ต้องเลิกกันทุกทีเลย แบบ 80%”

 

“เออ คงงั้น แม่ง”

 

จียงต้องไปชอบฝรั่งชิคๆ แน่เลยอะ ชิคๆ ฮิปเต้อ แบ่บบ คนยุโรปนี่สเปคแกเลย” 

 

ก็ถ้าแกมีคนอื่นก่อนอะนะ

 

ใครจะมี....”

 

เขาทิ้งหัวไปซบบนไหล่เล็กๆของควอนจียง คนที่ตัวเล็กกว่าเขาตั้งเยอะ แต่ก็เข้มแข็งอย่าบอกใครเลย ดูดิ ขนาดไปอยู่ต่างบ้านต่างเมือง วันสุดท้ายแบบนี้ยังนั่งกินเบียร์สบายใจเฉิบ แฟนใครเนี่ย เท่โคตร

 

 

 

 

.

 

 

เบียร์หมดไปแล้วหกกระป๋อง

 

 

“ซึงฮยอนนนนนนนน ฉันไปพรุ่งนี้แล้วน้าาาาา” 

 

“อือๆ ไปพรุ่งนี้ไง”

 

“แถมพรุ่งนี้เช้าต้องกลับบ้านก่อนอีก ฮือออ ใครจะตื่นเช้าไหวว”

 

“งั้นก็ไปนอนกันเถอะ พรุ่งนี้แกต้องตื่นเจ็ดโมงนะ ปะ จียง”

 

“ซึงฮยอนนนนนนนน”

 

 

จียงเบะหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็ไม่ได้ร้