[OS] Home

posted on 02 Mar 2016 01:25 by pphelpz-bbfic in dog, Oneshot

 

 

Title: Home
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon] 
Author: P.helpz
Rating: PG-13
Inspirational quote : เล่นกับหมา หมาเลียปาก...

Author's note : เหยแก

 

 

 

 

หลังจากอยู่เกาหลีอีกไม่กี่วันจียงก็ต้องกลับไปเรียนต่อตามกำหนดเดิม

 

 

เขากับซึงฮยอนยังติดต่อกันสม่ำเสมอเหมือนปกติ ได้คุยกันมากบ้างน้อยบ้างตามภาษา สุดท้ายไอ้ซึงฮยอนก็ไม่เคยได้มาหาเขาที่อังกฤษเลยสักครั้งเดียวโดยอ้างเหตุผลเรื่องงานต่างๆ นานา จียงพยายามทำความเข้าใจแม้จะอดน้อยอกน้อยใจไม่ได้ อย่างน้อยเราควรได้เดทกันที่ปารีสไม่ใช่เหรอ น่าเบื่อชะมัด

 

 

สามเดือนสุดท้ายเป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุด เขาต้องทำโปรเจคจบไม่เป็นอันกินอันนอน กว่าจะมีเวลาว่าง ฝั่งเกาหลีก็ดึกดื่นไปซะแล้ว เราคุยกันน้อยลงจนน่าใจหาย ไม่มีแม้แต่จะเฟสไทม์ ได้แต่ส่งข้อความทิ้งไว้ให้อีกฝ่ายได้อ่านตอนที่ตื่น ข้อความที่ทิ้งมาจากฝั่งนู่นบ่อยที่สุดคงไม่พ้น ‘กินข้าวด้วยนะ’ เขาก็กินบ้างไม่กินบ้าง อย่าไปบอกมันล่ะ

 

 

 

จนเดือนที่สิบสอง ที่จียงรู้สึกการใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวในที่ต่างบ้านต่างเมืองนี่มันทรมานจริงๆ

 

 

.

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชักจะโมโหทั้งป๊าและไอ้ยองเบ โอเค ยองเบอ่ะเค้าให้อภัยนิดนึงก็ได้ มันอาจจะไม่สะดวกมารับเพื่อนสนิทที่สนามบินในบ่ายวันจันทร์แบบนี้ เพื่อนก็มีงานมีการทำเขาเข้าใจ แต่ป๊านี่ดิ ไหนบอกคิดถึงลูกชายนักหนา ยืนรอตั้งนานแล้วยังไม่เห็นใครเลย โทรศัพท์ก็ยังโทรหาใครไม่ได้ด้วย น่าหงุดหงิดจริงๆ

 

 

เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา...คิดไม่ออกเลยโว้ยยยยย การกลับบ้านคนเดียวก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นขนาดนั้นหรอกนะ แต่ว่า... 

 

 

อยู่ๆ แก้วอเมริกาโน่เย็นก็ถูกยื่นมาตรงหน้า 

 

 

ใช่ ตอนนี้เขาขาดคาเฟอีน

 

 

จียงหันไปมองเจ้าของมือ หน้าตาคุ้นเคยถูกบดบังอยู่ในฮู้ดคลุมหัวและมาส์กสีขาวจนเหลือแค่ดวงตาและคิ้วเข้ม เขายื่นมือไปรับแก้วกาแฟมาอย่างไม่ลังเล

 

 

“หนีเจ้านายมาเหรอไง”

 

 

จียงจะจดเอาไว้เลยว่านี่เป็นคำพูดแรกที่เราได้คุยกันตัวเป็นๆ ในรอบแปดเดือน 

 

 

“ก็ลากิจมาดิ”

 

 

ซึงฮยอนในชุดวอร์มสีเทาอ่อนทั้งตัวโคตรจะไม่เข้ากับสนามบินเลย 

 

 

 

แต่จูบแรกที่หน้าสนามบินแบบนี้ก็ไม่เลว เหมือนหนังจีนน้ำเน่าสมัยก่อนเลยว่ามั้ย แถมเป็นรสอเมริกาโน่ขมๆแบบไม่ใส่ไซรัปอีกต่างหาก

 

 

.

 

 

.

 

 

 

เมื่อสองวันก่อน ควอนจียงทิ้งข้อความสุดท้ายให้ชเวซึงฮยอนไว้เป็นเลขไฟลท์และเวลาเครื่องแลนด์ แต่ก็ไม่มีการตอบรับใดๆ กลับมา จนก่อนจะต้องปิดสัญญาณโทรศัพท์เขาถึงเห็นช้อความเด้งกลับมาว่า ‘โอเค’ จากนั้นเราก็ขาดการติดต่อสื่อสารกันไป จียงไม่คาดหวังว่าวิศวกรที่งานยุ่งทั้งวันอย่างซึงฮยอนจะมีเวลามา

 

 

“นึกว่าจะไม่มาซะอีก”

 

 

“ไม่มาได้ไงล่ะ แฟนทั้งคนนะ” พูดจาชวนอ้วกเหมือนเดิม มันเดินเร็วขึ้นจนเขาเกือบตามไม่ทัน “ถ้าไม่รีบมาฉกตัวไปก่อน เกิดป๊าแกมารับ ก็พากลับบ้านอะดิ แล้วกว่าจะได้กลับมาอยู่ที่ห้อง ฉันไม่ทนหรอกนะ” 

 

 

“ทนมาได้ตั้งปีนึง”

 

 

“แล้วจะไม่ทนอีกแล้ว บอกไว้เลย”

 

 

หน้าตาจริงจังซะจนน่าขำ เขาขยับเข้าไปขนาบข้างจนแนบชิดคนที่เดินนำหน้า ยกมือขึ้นกอดแขนยาวๆนั่น 

 

 

“อยู่นี่แล้วไง”

 

 

เขารู้ว่าควรจะขอบคุณที่ซึงฮยอนรอกันจนถึงวันนี้ ที่ไม่เลิกกันไปซะก่อนทั้งที่มีความเป็นไปได้ตั้งมากมาย ถึงจะไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ของเราเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะยังเหมือนเดิมรึเปล่าก็ตาม 

 

 

เขาจะเป็นเด็กดี ไม่โวยวาย ไม่เอาแต่ใจ 

 

 

 

 

.

 

 

.

 

.

 

 

“ไอ้เวรซึงฮยอน นี่บ้านหรือซ่องเนี่ย!!!!”

 

 

 

 

“ฉันรอแกกลับมาตั้ง 8 เดือน...”

 

 

“ไม่ต้องมากอด!! สกปรกชะมัด นี่ได้อาบน้ำตอนเช้าปะเนี่ย!?”

 

“อาบสิ อาบ อาบเพื่อควอนจียง~”

 

“ไอ้เวรซึงฮยอน!!! สกปรก ออกไปจากตัวฉันเดียวนี้!!”

 

คอนโดสุดหรูของชายชเวกลายเป็นห้องเช่าราคาถูกได้อย่างไม่น่าเชื่อ อะไรวะ ตอนมาครั้งที่แล้วยังดีอยู่เลยอะ

 

“น่ารังเกียจโคตรๆ” 

 

พูดพลางเอาขาหนีบกางเกงยีนส์บนพื้นขึ้นไปวางที่โซฟา เขาจะไม่จับต้องสิ่งเหล่านี้ด้วยมือแน่นอน เพราะไม่รู้ว่ามันไม่ซักมากี่เดือนแล้ว

 

“แกไม่อยู่ สะอาดไปก็เท่านั้นแหละ”

 

“นี่คือจะวกมาพูดให้รู้สึกผิดงั้นดิ”

 

“เปล่าสักหน่อย~”

 

“ซึงฮยอน เก็บเสื้อผ้าทุกตัวในนี้ไปไว้ในที่ที่มันควรอยู่เดี๋ยวนี้”

 

เขามองดูแล้ว มีเสื้อโค้ท เสื้อสูท เสื้อยืด สเวตเตอร์ วางตรงนั้นตรงนี้ระเกะระกะไปหมด 

 

“ไว้งี้ล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ใส่”

 

“งั้นก็อยู่ไปคนเดียวเหอะห้องแบบนี้”

 

จียงจับกระเป๋าเดินทาง หันหน้าไปทางประตูแล้วเดินตรงไปอย่างไม่ใยดี รู้งี้กลับบ้านกับป๊าก็ดี ไม่น่าหลงกลมันเลย ไอ้ซึงฮยอนแม่ง 

 

 

“โอเค!! โอเคๆๆๆ เก็บแล้วๆ ใจเย็นๆนะจียงนะๆๆ”

 

 

เสียงปึงปังทำให้เขายอมหยุดเดิน ห้านาทีผ่านไป เขาได้รับอ้อมกอดที่คุ้นเคยจากด้านหลัง กลิ่นกายที่คุ้นเคย รอยจูบที่ขมับที่คุ้นเคย “ต้องอยู่ด้วยกันสิ”

 

 

“น่าโมโหจริง”

 

 

“โมโหทำไมกลับมาเหนื่อยๆ”

 

 

“เพราะแกนั่นแหละ!!”

 

 

อุตส่าห์จะเป็นเด็กดีให้แท้ๆ แต่มันก็มายั่วโทสะแบบนี้ สงสัยต้องโดนฟาดงวงฟาดงาใส่สักที จูบที่หลังหูทำให้เขารู้สึกร้อนวูบวาบ จนต้องเป็นฝ่ายผละตัวออกมาก่อน

 

 

“ไม่มีใครมาอยู่นี่แทนฉันใช่มั้ย”

 

 

“จะใครล่ะ”

 

 

“อย่าให้เจอหลักฐานนะ ฉันไม่ฟังเหตุผลรู้ไว้ซะ”

 

 

“มีเพื่อนมานอนบ้างบางครั้ง บางทีก็แม่กับพี่ฮเยยุน ถ้าเจออะไรแปลกๆก็ของพวกนั้นแหละ” ตอบลิ้นรัวเชียวนะไอ้เวรนี่ รู้สึกไม่ไว้ใจมันยังไงไม่รู้ “ควอนจียง อะไรเนี่ย กลายเป็นคนขี้หึงแบบนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

 

 

ชเวซึงฮยอน ยิ่งอายุมากก็ยิ่งหน้าตาคมเข้ม ต่อให้ปฏิเสธให้ตายเขาก็รู้ว่ามีคนมายุ่งวุ่นวายด้วยมากขนาดไหน แต่จะทำเป็นไม่สนใจก็แล้วกัน เราคบกันนับปีนี้ก็คงเข้าปีที่ 5 หรือ 6 ก็ไม่แน่ใจ อยู่ห่างกันไปปีนึงเต็มๆ ต่อให้ใจแข็งขนาดไหนก็เถอะ...

 

 

“ซึงฮยอน เรายังคบกันใช่มั้ย ตอนนี้”

 

“....หรือแกมีแฟนใหม่?”

 

จียงหยิบหมอนอิงฟาดคนข้างๆ เข้าไปไม่ยั้ง  “ถ้ามีคนเข้ามาคุยด้วย ก็เล่ามาให้หมดเลยนะ”

 

“จะบ้าเหรอ”

 

“ไม่รู้ล่ะ”

 

 

ซึงฮยอนหัวเราะเสียงดังมากจนเขาชักจะหงุดหงิดอีกรอบ ลากเขาลงไปนอนเบียดกันที่โซฟาจนอึดอัดไปหมด บังคับให้ต้องจ้องหน้าอีกฝ่ายแบบใกล้ๆ ขนาดนี้ 

 

เขาเห็นรอยโกนหนวดที่ไม่เกลี้ยง เห็นแผลบนริมฝีปากที่เป็นเพราะนอนไม่พอเหมือนทุกครั้ง ดวงตาดำสนิทนั่นไม่มีเค้าลูกหมาตัวน้อยของเขาเลย ไอ้ซึงฮยอนตัวโตขนาดนี้แล้ว กลายเป็นผู้ใหญ่หน้าตาคมเข้ม

 

 

“ห้ามไปไหนอีกแล้วนะ”

 

เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาตรงหน้าแต่ก็ได้ยินชัดเจน จียงหลบตาจนได้

 

“จะไปเชจูไปหาแม่”

 

“ห้ามไปเกินสามวัน”

 

“เป็นเจ้าเข้าเจ้าของชีวิตคนอื่นหรือไง?”

 

“ฉันจะไม่ยอมต้องรอแกอยู่คนเดียวอีกแล้วจียง”

 

“ก็บอกให้ไปหาก็ไม่ไป”

 

“ถ้าไปจริง ฉันคงไม่ยอมกลับมาง่ายๆ”

 

“เว่อร์จริง”

 

“คิดว่าความคิดถึงมันเป็นเรื่องเล่นๆรึไง”

 

 

เหมือนสงครามจิตวิทยาที่ต้องต่อสู้กับความรู้สึกตัวเอง ซึงฮยอนยอมไม่เจอเขาตลอดแปดเดือน เพื่อไม่ยอมให้รู้สึกคิดถึงจนเสียจริต ส่วนจียง เขาจำความเหงาที่อังกฤษได้ดี ถึงจะมีเพื่อนที่นู่นมากมาย มันก็เทียบไม่ได้เลย เขาฟุ้งซ่าน ตีโพยตีพายแค่ไหนตอนที่มันไม่ยอมตอบข้อความ ไอ้ซึงฮยอนจะไม่มีวันรู้ให้ได้ใจ 

 

 

“ทำเป็นไม่คิดถึงกันได้เก่งจริงนะ”

 

 

“คูลสุดๆอะ”

 

 

“ข้อความก็ไม่ค่อยส่ง”

 

 

“อือ งานหนักมากเลย...” ขยับตัวใหญ่อย่างกับยักษ์มาซบที่อก ทำหยั่งกะตัวเองเป็นเด็กห้าขวบ หลับตาพริ้ม “ได้ลางานมานอนแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”

 

 

 

 

 

 

“ควอนจียง...กลับมาดูแลฉันเหมือนเดิมนะ”

 

 

คงเป็นหนึ่งปีที่ชเวซึงฮยอนเหงาน่าดู แต่ก็ผ่านมันมาได้ เก่งกว่าที่คิด แหงล่ะ อายุตั้งเท่านี้แล้ว

 

 

มีอีกหลายเรื่องที่อยากเล่าให้ฟัง อยากถาม อยากรู้ว่างานที่บริษัทเป็นยังไง พี่ๆเพื่อนๆเป็นไงบ้าง อยากเล่าให้ฟังถึงอากาศชื้นฉ่ำที่อังกฤษ อยากบอกให้รู้ว่าอากาศที่นั่นมันน่ามีคนรักมานอนกอดอยู่ข้างๆแบบนี้แค่ไหน มันเลี่ยน เขารู้น่า ถึงได้ยังไม่พูดไง เก็บไว้พูดตอนที่จะอ้อนมันเพื่อผลประโยชน์ นั่นล่ะควอนจียงตัวจริง 

 

 

 

จียงได้แต่ยกมือขึ้นลูบผมสีเข้มนั่นเหมือนกล่อมให้นอน 

 

 

 

“ขอบคุณที่รอ”

 

 

 

 

 

 

END

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณที่มา ^ ^

#7 By GdVip (125.25.207.16) on 2016-03-28 00:04

ฮือออ คิดถึงจังเลยค่ะ

ดีใจที่เปิดเข้ามาแล้วเจอ TT

เพิ่งรู้ว่าคิดถึงฟิคหมามากขนาดนี้ก็ตอนที่อ่านแล้วรู้สึกจะร้องไห้ 

มีกลิ่นของความคิดถึงเต็มไปหมดเลย คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆ

ในเรื่องเขาคิดถึงกัน ข้างนอกนี้ก็คิดถึงค่ะ T-T

ทำไมเห็นคำว่า END รอบนี้แล้วรู้สึกวูบแปลกๆ

ฮื้อ ดีใจที่ได้รอนะคะ คิดถึงมากจริงๆ ตามมาตั้งแต่ม.5 จนตอนนี้จะขึ้นปี 3 แล้ว เมื่อก่อนก็รอฟิคหมาทุกวันเลย โตมาถึงได้เข้าใจว่าไม่มีเวลาว่างมันเป็นยังไง ฮ่า นึกถึงฟิคหมาทีไรแล้วมีความทรงจำดีๆไหลมาตลอด ทั้งจากเนื้อเรื่อง และอื่นๆ จำได้ว่าเมื่อก่อนถ้าฟิคหมาอัพ ในทล.จะครื้นเครงมาก เป็นความรู้สึกที่ได้มีความสุขร่วมกับทุกคน เป็นเหมือนของขวัญอีกอย่างที่ได้รับเลยค่ะ 

ฮื้อ ไม่เกี่ยวกับฟิคเลย แต่อยากบอก ขอโทษนะคะ 

ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่แต่งฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา ขอบคุณที่เป็นหนึ่งในความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิตหนูนะคะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ฮือ รักนะคะ ♥

 

#6 By Ibib on 2016-03-19 23:50

ขอบคุณ ที่ไม่หายไป

 

ชอบเรื่องนี้มากๆ อยู่ด้วยกันนานๆนะ

#5 By nmhwn (49.48.60.98) on 2016-03-11 22:23

ขอบคุณที่มาลงนะคะ คิดถึงฟิคเรื่องนี้มาก ๆๆๆๆๆๆๆ ค่ะ 

และอ่านแล้วไม่เคยผิดหวังเลย

ชอบความสัมพันธ์ของทั้งสองคนในเรื่องนี้ ถึงตอนนี้จะมีเนตจะเฟสไทม์หาได้แต่การที่เวลาแตกต่างกันแล้วทั้งสองฝ่ายต่างก็ยุ่งมันคงทำให้คิดถึงมากจริง ๆ ถึงจะได้คุยกันยังไงก็คงไม่เหมือนเจอตัวเนอะ ตอนแรกก็แอบน้อยใจตามจียงนะคะ ทาบิจะไปหาไม่ได้เลยเหรอ แต่พอบอกว่าถ้าไปก็คงคิดถึงมากเลยเข้าใจพี่ท๊อปขึ้นมาล่ะ 

จียงคนซึน ชอบความสัมพันธ์ของสองคนนี้ เป็นคนที่คบกันมานานแต่ก็ยังรักกัน มีความหวาน ๆ มีช่วงที่แสดงว่ารู้ใจกันเหมือนเดิม มีพี่ท๊อปเปลี่ยนไป...เช่นห้องเน่า ๆ 555 แต่ก็ยังเป็นซึงฮยอนขี้อ้อนของจียงคนเดิม

ขออนุญาตชมว่าภาษาคุณpphelpzนิ่งมากเลยค่ะ คือเราชอบภาษาแบบนี้การบรรยายแบบนี้ บางทีไม่ได้อ่านนาน ๆ ก็กลัวภาษาจะเปลี่ยน แนวจะเปลี่ยนไป แต่พอได้กลับมาอ่านก็ยังเป็นแบบที่เราชอบเหมือนเดิม งือออ ชอบมากจริง ๆ ค่ะ 

#4 By ni2thec (171.7.48.213) on 2016-03-09 22:59

งื้ออออออออออออออออออ วันนี้หลังจากจบคอนไฟนอลที่โซล

ละมาอ่านฟิคงี้ ร้องไห้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ T^T ทำไมรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายความรักละมุนไปหมดงี้ละไรท์

ขอบคุณทั้งสองคนเลยนะที่รอ และรักกันมาจนถึงขนาดนี้

น้องหมาตัวโตหน้าตาคมเข้มก็ไม่มีคนอื่นที่ไหน คือน้องจีอะเค้าไม่ห่วงเลยนะ

ถึงจะซึนแต่น้องก็รักน้องหมามากเลยนะ งื้อออออออออออออออออ

เค้ารักฟิคเรื่องนี้ ไรท์อยู่กับจีท็อปไปนานๆ แบบนี้ด้วยกันนะ 10 ปี 20 ปีไปเรื่อยๆ แบบพี่ท็อปบอกเลยนะ

รักฟิคหมา รักไรท์จังเลย ^^ 

#3 By TemG_vipz.cr9 (223.205.248.234) on 2016-03-06 20:00

น่ารัก น่าฟัดจริงๆควอนจี

แต่ต้องอดเพราะพี่ท็อปฟัดจีไปซะละ

การกลับมาจากที่ไกลๆ ห่างกันนานๆ แล้วมานอนกอดกันแบบนี้มันรู้สึกดีจริงๆนะ

แล้วบอกเลยว่ายิ่งตัวติดกันมากแค่ไหน ก็ห่างยากแค่นั้น

ไม่แปลกใจที่อิพี่ไม่ไปหาจี แต่รออยู่และไม่ยอมปล่อยให้ห่างหลังจากนี้

หมามันติดเจ้าของจิตาย 555555555

เจ้าของกลับมาก็เลียแข้งเลียขาตลอด

อยากเห็นจีอ้อนพี่ท็อปอะ

จะน่าฟัดกว่านี้ไปอีกไหม รอนะค่ะ

#2 By mintaname on 2016-03-05 15:32

งึ้ยยย อยู่ๆตอนใหม่ก็มาเฉยเลย ดีจายยยยยย 

อ่านตอนแรกมันก็น่าน้อยใจตามจียงจริงๆที่ซึงฮยอนไม่ยอมบินไปหา

อดทนได้ไงเนี้ย ตั้ง 8 เดือน พออ่านประโยคต่อมา..

'อย่างน้อยเราควรได้เดทกันที่ปารีสไม่ใช่เหรอ' ขำาาาา 55555

นึกถึงตอนแฟชั่นวีคมันน่าเสียดายจริงๆ แง T__T

 

 

อ่านตอนนี้ถึงได้รู้ว่าซึงฮยอนไม่เปลี่ยนไปเลย 

ยังรักจียงเหมือนเดิม ยังอุตส่าห์รอกัน ทำตัวเหมือนไม่เป็นอะไร

แต่ตอนที่บอก 'จะไม่ทนอีกแล้ว' 'จะไม่ยอมต้องรออยู่คนเดียวอีกแล้ว' 

จริงๆก็ทรมานที่ต้องรอนานๆแบบนี้ 

พอรู้ว่าที่ยอมไม่ไปหาเพราะอะไรก็ยิ่งเข้าใจเลย 

อุตส่าห์ลางานมาชิงตัวจียงไปก่อนป๊า นึกว่าคจยเป็นเจ้าสาว 555

ตอนที่จียงบอก อยู่นี่แล้วไง มันรู้สึกดีบอกไม่ถูก

จะเป็นเด็กดี ไม่โวยวาย ไม่เอาแต่ใจ 

อ่านที่มันคิดแล้วน่าเอ็นดูจัง แต่ในทางปฏิบัตินั้นก็อีกเรื่อง 555

 

'ควอนจียง กลับมาดูแลฉันเหมือนเดิมนะ'

เป็นคำพูดที่รู้สึกถึงการต้อนรับกลับบ้านโดยแท้จริง

อบอุ่นจังเล่ย ;---; 

 

ขอบคุณนะคะ

#1 By gbewitch (1.47.105.164) on 2016-03-03 23:05