Big Bang Fiction by P.helpz

 

Title: Mad Ending
Status : One Shot , AU
Fandom: Bigbang [T.O.P x G-Dragon]
Author: P.helpz
Rating: PG-13

note : *close ears close eyes*

.

 

 

.

.

 

 

"นี่! พี่ วันนี้ซื้อขนมมาให้รึเปล่า!?"

เจ้าของเสียงวิ่งไปหาคนที่ยืนอยู่ไกลออกไป สองเท้าวิ่งเข้าไปหา คนนั้นเป็นคนคุ้นเคย แต่ไม่รู้จักกัน...ไม่รู้ล่ะ ลุงคนนี้ มาที่นี่บ่อยเป็นบ้า บ่อยจนควอนจียงจำหน้าค่าตาได้ ก็แน่ล่ะ...เล่นหน้าดุซะขนาดนี้ แต่จียงบอกไว้ก่อนเลยว่านิสัยน่ะไม่เข้ากับหน้าตาเลย ลุงแกใจดีโคตรๆอะ

"มี แต่ให้เลือกนะ เอาดาร์กช็อคหรือไวท์ช็อค?" ร่างสูงใหญ่พูดไปยิ้มไป มือทั้งสองถือกล่องขนมยี่ห้อเดียวกันแต่คนละรส ยกขึ้นมาตรงหน้าอีกคน จียงมองทั้งสองกล่องสลับไปมาถึงสามรอบ ก่อนจะไปหยุดที่ใบหน้าคม

"เอาสองอันเลย"

"ไม่ได้ ให้อันเดียว"

ปากบางสบถกับตัวเองเป็นคำที่ไม่ได้ศัพท์ มันหยาบไม่เข้ากับหน้าตา มันอาจจะเป็นคำพูดติดปาก มือเรียวคว้าไปที่กล่องสีดำ

"ดาร์กก็ได้ แต่พรุ่งนี้จะกินไวท์นะ พรุ่งนี้พี่ก็มาใช่มะ?" น้ำเสียงหาเรื่องนัก ตัวกะเปี๊ยกเดียวแท้ๆ เจ้าของเสื้อโค้ทสีน้ำตาลเดินนำมานั่งที่ม้านั่งแถวๆนั้น แล้วจียงก็เดินตามมานั่งข้างๆ ไม่รู้จักหรอก แต่นั่งด้วยกันได้

"ไม่รู้ ดูก่อน"

"ช่างเหอะ มาก็รอฉันด้วยนะ แล้วห้ามลืมขนม" พูดไปแกะกล่องขนมไปไม่ได้เงยหน้ามามองคนที่พูดด้วย ไม่ได้เป็นคนชอบคุยกับคนแปลกหน้า แต่พี่คนนี้ขอไว้คน เพราะชอบเอาขนมแพงๆมาให้กิน

"รู้จักกันด้วยรึไง? มาขอขนมคนอื่น"

"ฉันชื่อควอนจียง พี่อะ?"

"ชเวซึงฮยอน"

"โอเค ซึงฮยอนฮยอง รู้จักกันแล้วนะ เพราะงั้น ฉันอยากกินเค้กอะ พี่ซื้อเค้กมามั่งดิ"

ซึงฮยอนหัวเราะ ไม่มีเหตุผล เอื้อมมือไปกดศีรษะอีกคนเบาๆแล้วจียงก็ไม่ได้ขัดขืนใดๆ ผมสีน้ำตาล ผิวขาวซีดเหมือนไม่เคยเจอแดด ซีดจนน่าเป็นห่วง ข้อมือก็เล็กนิดเดียว ทำไมถึงได้ดูอ่อนแอขนาดนี้นะ

"ไว้ผ่านร้านเค้กจะซื้อมาให้"

"ว่าแต่....เห็นมานี่ทุกวันเลย มาทำอะไรอะ?" พูดมาก ชวนคุยเฉยเลย ปากก็เคี้ยวช็อคโกแลต ซึงฮยอนหันไปมอง ผิวขาวสะท้อนกับแสงแดด

"มาหาเพื่อน"

"เพื่อน....เพื่อนพี่อยู่ในตึกนั้นเหมือนฉันรึเปล่า"

จียงชี้ไปที่ตึกสีขาวตรงหน้าที่สูงเป็นสิบชั้น ตึกที่เรียกว่าโรงพยาบาล จียงเป็นคนป่วย อยู่ที่โรงพยาบาล ป่วยด้วยโรคอะไรไม่รู้ ลืมไปแล้ว จำได้ว่าเพิ่งมาอยู่ได้ไม่นานเท่าไหร่ แต่ก็นานพอที่จะคุ้นชินกับการนอนคนเดียว

"อื้อ"

"ไม่ดีเลยนะจะบอกให้ เหงาจะตาย อาหารที่นี่สะกดคำว่าอร่อยไม่เป็นเลย โคตรรรรรรรรรไม่อร่อย แล้วเมื่อไหร่เพื่อนพี่จะได้ออกจากตึกนี้อะ แล้วถ้าเพื่อนพี่ออก พี่จะมานี่อีกเปล่าอะ"

"ไม่รู้ดิ แล้วนายล่ะ"

"ไม่รู้เหมือนกัน ไม่ได้ออกแล้วมั้ง ไม่เห็นมีใครพูดถึงเลย...ไม่เป็นไรหรอก จริงๆแล้วมันก็ไม่เป็นไรถ้าอาหารจะอร่อยกว่านั้นสักหน่อย"

"ฮ่าๆๆ นายนี่ห่วงแต่เรื่องกิน" เสียงทุ้มใหญ่หัวเราะ แต่หน้าตาไม่เห็นจะหัวเราะตามเลย จียงสังเกตเห็นนะ เห็นเขาแบบนี้ แต่เขาก็สังเกตเห็น

"เหมือนนักโทษเลยนะ ต้องกินอาหารตรงตามเวลา ต้องนอนตรงเวลา มีพี่พยาบาลคอยจิกบ่นทุกครั้งที่อ้วก อะไรก็ไม่รู้....ฉันเหมือนเป็นนักโทษจริงๆเลยนะ ฉันคงทำอะไรผิดสักอย่างก่อนหน้านี้ แล้วก็ติดคุกตลอดชีวิต"

"...เบื่อมั้ย"

"มากอะ..."

"พ่อแม่นายล่ะ"

"มีที่ไหนล่ะ... นี่ ช็อคของฉันหมดแล้วอะ พี่ไม่กินใช่มั้ย เอามันมาให้ฉันเถอะ ได้โปรดคุณพี่สุดหล่อ... อย่างนั้น ดีมาก ฮ่าๆๆ" สดใสทั้งเสียงหัวเราะ ใบหน้าและแววตาตอนที่ซึงฮยอนส่งกล่องไวท์ช็อคโกแลตให้อีกหนี่งกล่อง "พ่อแม่ฉัน...ช่างเหอะ ลืมไปแล้ว แต่ฉันมีเพื่อนนะ ชื่อยองเบ พี่เคยเห็นมั้ย ที่ตัวเตี้ยๆอะ ฮ่าๆๆๆ"

"เคยเห็น แต่เพื่อนนายคงไม่เคยเห็นฉันมั้ง"

"เดี๋ยวก็เจอกัน วันนี้มันจะมา ....อย่าไปบอกป้าพยาบาลนะ แต่ยองเบจะซื้อหนมมาเก็บไว้ให้ฉันกินอะ คึๆๆ" คนป่วยหัวเราะคิกคักพร้อมส่งช็อคโกแลตมาให้ซึงฮยอนอันนึง เขาส่ายหน้าบาง แล้วชิ้นนั้นก็กลับเข้าไปอยู่ในปากของจียง "พี่อายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย"

"27"

"แก่...ฉัน 18 เชื่อมะ?"

ทำไมต้องถามว่าเชื่อมั้ย "เชื่อก็ได้"

"แต่แปลก ไอ้ยองเบทำงานแล้ว งงเลยอะ มันต้องเรียนอยู่ไม่ใช่เหรอ หรือพี่ว่าไง"

"เพื่อนนายเก่งมั้ง...เฮ้ กินดีๆอย่าให้ร่วงลงพื้นสิ มันแพงนะ"

จียงเบ้หน้ากับคำดุ ช็อคโกแลตหล่นลงพื้นไปหนึ่งชิ้นกับอีกครึ่งนึง หล่นใส่เสื้อแขนยาวกันหนาวสีเหลืองที่ทับเสื้อคนป่วยสีเขียวอ่อนอยู่อีกสองชิ้น มือเรียวหยิบมันใส่กล่อง ซึงฮยอนได้แต่คิดว่า...จมูกรั้นๆ น้ำเสียงห้วนหาย แต่ไม่ยักดื้อแฮะ

"นอกจากยองเบแล้ว ไม่มีใครมาหานายเลยเหรอ แฟนนายล่ะ"

"โห นี่ยังจะคิดว่าฉันมีแฟนอีกเหรอเนี่ย...ฉันรู้ชื่อจริงตัวเอง กับรู้ว่าฉันมีเพื่อนชื่อทงยองเบก็เยอะแล้วอะ อ่อ ฉันมีเงินนะ ฮึฮึฮึ แล้วฉันก็วาดรูปเป็น" มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นประกบกันดังเปาะแปะตรงหน้าเจ้าของพร้อมกับใบหน้าแห่งความภูมิใจที่วาดรูปเป็น ซึงฮยอนหลุดยิ้มออกมาจนได้ ตอนนั้นเองที่นิ้วชี้ของคนป่วยจิ้มมาที่มุมริมฝีปากเขา พร้อมแรงกด...กดให้มันโค้งขึ้น

"ยิ้มแล้วดูดีนะพี่น่ะ ไม่ ไม่ จริงๆก็ไม่เข้ากับหน้าพี่หรอก แต่ฉันหมายถึง ทำหน้านิ่งแล้วมันน่ากลัว"

ไอ้เด็กนี่มัน....ยกมือขึ้นจับแก้มขาว ดึงแรงๆจนยึดไปซ้ายทีขวาที รอยแดงเริ่มปรากฏให้เห็น น่าดีใจที่หมอนี่มีแก้มแล้ว ...แต่ก่อนไม่เห็นมี

"โอ๊ย ปล่อยแก้มฉันก่อน ยองเบมา !" จียงลุกพรึ่บออกจากม้านั่งวิ่งผ่านตัวเขาไป ซึงฮยอนถอนหายใจ ไม่อยากหันไปมอง แต่คงต้องทำ ทันทีที่สายตาสบกัน บอกไม่ถูกว่าทงยองเบรู้สึกยังไง...แต่ซึงฮยอนรู้สึก....แย่

"ใครน่ะ จียง"

ทงยองเบ ผู้ชายคนนี้ ใจดีกว่านี้นะ แต่ก่อน น้ำเสียงไม่เคยเหินห่างกัน แบบนี้ และเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด

"ไม่รู้... ชื่อชเวซึงฮยอน ซื้อขนมมาให้ แต่แกมาไม่ทันอะฉันกินหมดแล้ว วะฮะฮ่า ดีแล้ว ถ้าแกมาทันก็มาแย่งฉันกินดิ" ห่วงแต่เรื่องแบบนี้แหละควอนจียง ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พุ่งสมาธิไปกับการดึงถุงขนมออกจากมือยองเบ ช้ะ...ทำไมมันจับซะแน่นเลยนะเนี่ย

"หวัดดี ยองเบ"

"ฝรั่งเศสหนาวไปหรือไง ช่วงนี้"

"ธุระน่ะ..."

"ยองเบ... แกรู้จักพี่เค้าด้วยเหรอ"

จียงผู้ใสซื่อ... ซึงฮยอนมองจียงตอนนี้... หัวใจเขาเต้นแรง ไม่ทันแล้วสำหรับการเริ่มต้นเรื่องใหม่หรือจะต่อจากเรื่องเดิม

"อ่อ เปล่า คุ้นๆหน้าเฉยๆ นี่จียง เข้าตึกเหอะ ลมหนาวมาแล้วนะ".

"หนาวก็ใส่เสื้อดิ" ตอบกวนประสาทไป แล้วก็ต้องหน้าหงอตอนที่ยองเบมองกลับไปด้วยสายตาดุๆ เขาไม่เคยเห็นจียงแบบนี้ แปลกตาดีนะ เจ้าของผิวซีดหันมามองทางเขา ฉีกยิ้มบาง เขาค้อมตัวลงเก้าสิบองศาเหมือนทุกวัน

"ขอบคุณสำหรับขนมนะ พี่ ซึงฮยอน พรุ่งนี้ฉันหวังว่าจะได้กินเค้ก"

เขาหันหลังไป เดินตรงไปที่ตึก พยาบาลที่จียงเรียกว่าป้ากำลังรอรับเขาเหมือนทุกวัน ลมหนาวมาแล้วอย่างที่ยองเบบอก ลมแรง ตีหน้าเขา เจ็บแก้มไปหมดเลย เจ็บจน... อา จียงร้องไห้เฉยเลย ป้าพยาบาลกำลังตกใจที่น้ำตาจียงไหล แต่เจ้าตัวกลับยิ้ม มือทั้งสองข้างถือถุงขนมยองเบไว้ข้างหลัง ป้าพยาบาลเห็นซะแล้ว จียงวิ่งหนีขึ้นห้องพัก ทั้งผอมทั้งขายาวแบบนั้นใครจะไปตามทัน

.

.

 

 

"ยองเบ...."

ซึงฮยอนกลืนน้ำลายเอื้อก ทำไมอยู่ๆถึงได้ลำคอแห้งผาก เขากลับมานั่งที่ม้านั่งตัวเดิม คนข้างๆแค่เปลี่ยนจากควอนจียงเป็นทงยองเบ เพื่อนของจียง เดาออกรึเปล่า หมอนี่ก็เป็นเพื่อนของเขา

"อะไร"

"เพื่อนมึงอยากร้องไห้ว่ะ"

"เรื่องของมึงเหอะ" ลมพัดมาอีกแล้ว หนาวเป็นบ้า

"....."

"....." เงียบซะจน...เหมือนยองเบจะได้ยินเสียงจียงลอยมา 'ซื้อยี่ห้อนี้อีกแล้ว บอกแล้วไงว่าไม่ชอบ'

"อยู่กับเขาตลอดไปนะ แค่ตลอดไป ถือว่ากูขอ...."

"...ไม่รู้ว่ะ"

"รักจียงมากๆนะ" เคยรู้สึกไหม เวลาขนตาตัวเองเปียกน้ำตา มันน่ารำคาญแล้วก็ต้องกะพริบถี่ๆ

"เฮ้! นี่กูไม่เคยคิดแบบนั้นกับมั..."

"เออ กูรู้ ก็แค่บอกให้รักมัน จะรักแบบไหนก็เรื่องของมึง" เสียงทุ้มดังสวนกลับไป

 

มีคนบอกว่า ถ้านิยายมันจบไม่สวย ก็แค่ฉีกหน้ากระดาษนั้นทิ้ง แล้วแต่งใหม่
ถ้าไม่สวยอีกก็ฉีกอีก แต่งไปเรื่อยๆ จนกว่าจะสวย และนั่นคือ'นิยาย'

 

ซึงฮยอนถอนหายใจเฮือก เงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างชั้นสิบสอง รู้ว่าห้องจียงอยู่ชั้นนั้น แต่เขาไม่เคยขึ้นไปแฮะ "พรุ่งนี้ กูฝากซื้อเค้กให้มันด้วยนะ...เห็นมันอยากกิน"

"แล้วมึง...จะไม่มาหามันแล้วเหรอไง"

"อือ"

 

ส่วนชีวิตจริงถ้ามันจบไม่สวยไปแล้ว ก็ต้องปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น ไม่มีสิทธิ์แก้ไขใดๆ

.

.

 

 

fin.

ไม่นะ*ปิดหูปิดตา*
T-T ไม่รู้จะทักทายยังไงกับฟิคเรื่องนี้ แต่งเมื่อหัวค่ำ แล้วก็ลงกันเลยดื้อๆ! โนคอมเม้น! รีบอ่านกันนะ เพราะคนเขียนอาจจะดราฟได้!

ปล.อยากแต่งฟิคอบอุ่นๆน่ารักๆมาก ทำไมออกมาเป็นแบบนี้ไปหมดเลยเนี่ย!!!!!!!!!!!!*ทึ้งหัว*
ปลล.ถ้าคุณไม่เข้าใจฟิคเรื่องนี้ บอกอีกครั้งว่า.......ไม่ผิดใดๆ T-T อย่าถามอะไรทั้งนั้น ไม่มีคำตอบ!
ปลลล.แต่งเองจะร้องไห้เอง (บ้า) ถ้าใครรู้สึกเหมือนเราแสดงว่าคุณยังอินกับอีเรื่องเพื่อนอยู่ โฮ!!!!!!!!!!
ปลลลล.จากข้อบน ดังนั้นอย่าถามว่าเกี่ยวกับเรื่องเพื่อนยังไง....(ไม่รู้ แต่กุอิน Y-Y)